O touciño e a velocidade

Non debería haber problema para diferencialos, pero si.

Asómbranme as interpretación -ou case mellor invencións- das normas segundo nos interesa.

Os violadores interpretan que obrigar a unha puta a ter relacións sexuais  non é violación porque elas xa teñen relacións sexuais con homes que non lle gustan.

Xs xornalistas interpretan que publicar a intimidade dunha persoa non é delito se a persoa é coñecida e polo tanto a súa intimidade pasa a ser información de interese xornalístico. Tamén deixa de ser delito se a persoa revelou en algún momento algo íntimo e lle pagaron por facelo.

E o que é peor, moitas persoas -demasiadas para o meu gusto- están dispostas a xustificar unha falta ou mesmo un delito con argumentos “morais”.

Por exemplo: se tes unha relación incipiente cun home, chegas á fase de tocamentos pero non queres chegar á penetración -única acción considerada acto sexual para moitos homes- entón pode pasar que ese home pase dos teus desexos e te viole ou que se cabree e te chame “calientabraguetas” -ou algo parecido porque pode que esa palabra non se utilice agora. Mesmo se o comentas seguro que haberá alguén que che bote na cara que non tiñas que ter chegado tan lonxe se non querías “consumar”.

Outro exemplo máis suave que estou vendo estes días nas redes: Se publicas en boca doutra persoa algo que non dixo, non fai falta que te desculpes porque esa persoa “é impresentable, gilipollas… e se non o dixo seguro que o pensaba.

Estamos chegando a un punto no que xa pensamos a miña moral é norma legal, que eu podo afirmar que o que dixo algún é mentira porque eu sei que pensa outra cousa…

E nesas estamos, se unha persoa é de “moral distraída” calquera cousa que lle pase será “culpa” súa.

Advertisements

Paulina

Tódolos anos vexo en Cineuropa unha película que me cabrea. Este ano foi Paulina. O cabreo vén pola definición da persoaxe principal.

Quero dicir que tanto o autor da historia, coma os guionistas e o director da película son homes. Non sei se isto terá algo a ver.

Paulina é unha muller económica e culturalmente acomodada. É avogada, está a facer un master, o seu pai é fiscal -ou xuíz, non recordo-, ten unha parella estable pero non quere ter fillos (hai unha escena na que queda moi claro o seu posicionamento ao respecto)

Decide dedicarse a labores sociais e dá clase de dereitos humanos a persoas humildes nunha zona marxinal. Sofre o ataque dunha cuadrilla e é violada por un dos seus membros. Ponse en mans de profesionais da saúde física e mental. Sabe quen foron os que a atacaron -algúns eran alumnos seus.

Decide non presentar unha denuncia contra eles -e cando a policía os detén ela di que non foron eses- baseándose en dúas razóns; desconfía do sistema porque pensa que ao tratarse de persoas marxinais non van ter un xuízo xusto, e porque á fin tamén podería ser violada pola súa parella un día de borrachera e seguramente non o denunciaría.

Ate o de agora podería concordar con ela, aínda que tendo en conta que ela é avogada e o seu pai fiscal seguramente poderían facer moito pola xustiza dese xuízo. Tamén me fai preguntarme se segundo a súa liña argumental, se tes conciencia social non hai que denunciar aos agresores marxinais?

Pero o que xa me rematou de alporizar foi o paso seguinte: quedou grávida e decide non abortar. Recoñécelle ao seu pai que se quedase embarazada da súa parella -no suposto da violación da borrachera- si que o faría. O argumento é que si decidiu vivir nese medio tan duro, isto é o que hai.

Ole, ole!!!

Non só vai ter unha criatura, que non quería en condicións normais, senón que vai pasar a vida pendente de que o violador queira exercer a paternidade -ou algo peor.

Digo eu…Srs. cineastas, se as poucas personaxes femininas que hai van ser así…