Cambalache

Coñecín esta canción pola versión de Nacha Guevara, pero foi composta por Enrique Santos Discepolo moitísimo antes, 1934.

A letra sempre me pareceu politicamente pouco correcta, vai a contra da tendencia que se xerou coa volta da democracia; todxs somos iguais, calquera pode ser o que se propoña, todas as opinións son respectables, cada quen ten a súa verdade…

Hoy resulta que es lo mismo
ser derecho que traidor,
ignorante, sabio o chorro,
generoso o estafador…

Penso que nos pasamos con todas estas afirmacións, que fixemos unha mestura de conceptos. Supoño que, coma case sempre, a intención era boa, valorar as persoas que pertencen as clases sociais máis desfavorecidas. Pero tampouco hai que vivir nunha mentira.

Non somos iguais, nin física nin intelectualmente, e a desigualdade non provén só da situación económica e social. Existen limitacións xenéticas que nos van condicionar. Non todxs podemos ser deportistas de élite aínda que co adestramento poidamos mellorar as nosas condicións físicas nin ser “Nobel de Física” se temos unha discapacidade intelectual. Polo tanto calquera pode ser o que se propoña sempre que se propoña unha meta alcanzable.

Todas as opinións son respectables pero non todas son cualificadas. Eu non podo respectar da mesma maneira a opinión dunha persoa experta no tema que a de unha que non o é. Non entendo moi ben por qué agora lles dá aos medios de comunicación por preguntar por calquera asunto a persoas coñecidas por unha actividade que non ten nada a ver co tema polo que se lle pregunta. Mesmo os colaboradores dos programas de televisión opinan tanto de política coma da mecánica dun avión -cando hai un sinistro.

¡Todo es igual!
¡Nada es mejor!
Lo mismo un burro
que un gran profesor.

E as verdades? Onde queda aquilo de buscar a verdade? Agora hai tantas verdades coma persoas.

Se eu sinto que me enganaches o que é verdade é o sentimento, non necesariamente o engano.

Pero a interpretación que se fai é: eu sentín o engano e esa é a miña verdade.

E con tantas opinións e tantas verdades é moi difícil ir a ningures.

Advertisements

Quen mente?

Buenafuente ten unha sección no seu programa que se chama así, é un xogo que vai diso, de saber quen mente e quen di a verdade. Non sempre é doado. Na vida tampouco.

Os primeiros mentireiros -de masas- deberon ser os publicistas. Empezaron sendo esaxeracións para gabar o producto e fóronse convertendo en mentiras non demostrables a curto prazo -o que dura algo, por exemplo…

Tamén na política se empezaron a utilizar as técnicas de mercadotecnia, con moito éxito, por certo. Antes xs políticxs adoitaban ser persoas con certa relevancia social pola súa capacidade intelectual e o desexo de mellorar as condicións de vida da cidadanía, normalmente maiores e non especialmente ben parecidos. En xeral tiñan credibilidade. Agora case todxs son guapxs ou interesantes e cunha estética adecuada. Con iso xa nos vale…

Os xornais foron un bo medio para coñecer a realidade. Tiñan credibilidade. Era frecuente escoitar “é certo, lino no xornal”. Pero tamén a prensa entrou na mercadotecnia. Púxose de moda un eslogan, non sei de quen, que define o bo xornalismo coma a publicación do que moleste ao poder -máis ou menos. Identificaron poder con políticxs e levouse isto a uns extremos nos que “molestar” parece o único obxectivo. Se nunha entrevista o entrevistado non se molesta por algo, non é boa, se unha nova gaba a actuación de algén, non é noticia… E agora estamos en subornar a alguén para conseguir “trapos sucios” ou que o titular sexa “fulano dixo” -independentemente de que o que di sexa certo…

Das redes sociais, nin falo. Até hai “concursos” para acertar o que é verdade e o que é mentira -fake ou non fake, din…

Con este panorama cada vez resulta máis difícil crer a ninguén e unha xa non sabe de que ou de quen fiarse.

Non me gusta esta sensación de alerta permanente, de desconfianza en todo… Sei que pode parecer cousa da idade, e será, pero boto de menos cando unha podía confiar en que o que aparecía publicado nun xornal era certo, en que o que viña mirar o contador da luz era empleado da compañía eléctrica, en que se te chamaban por teléfono sería alguén coñecido…