Si, estamos tolxs

Non sabemos o que queremos. Sinto levarlle a contraria a Ketama, Wyoming e tanta outra xente que fixo afirmacións parecidas. Pero non exactamente a contraria, só quero subliñar o feito de que non sempre sabemos o que queremos.

No aspecto individual, antes da idade adulta é moi frecuente atoparse con situacións nas que, un adolescente por exemplo, quere unha cousa e tamén a contraria. Nestes casos considérase “normal”. Xa na idade adulta vivín unha situación que recordo polo que me sorprendeu, no seu momento.

Estabamos nun acto para elixir destino -facíase de forma presencial, había unha listaxe de persoas e outra de prazas e cada persoa ía elixindo unha praza segundo a orde establecida na lista. Eu era das primeiras en elixir, poñamos a sétima -non recordo exactamente. Cando xa tiñan elixido cinco persoas suspendeuse e anulouse o acto por non recordo que erro de procedemento. Convocáronnos para o día seguinte. As listaxes eran as mesmas. Eu xa tiña feita a miña propia listaxe de prazas preferentes e xa riscara as que pediran xs cinco primeirxs.

Decidín que esa lista xa me valía para o día seguinte porque pensei que se alguén ten tódalas prazas para elixir e elixe unha, o normal será que ao día seguinte elixa a mesma. Pois non… só dúas mantiveron a elección.

Na vida pública pasa algo parecido, pero peor. Porque neste caso as decisións son dunha parte, a maioría. Esta maioría síntese lexitimada para impór o seu criterio sen ter moi en conta á minoría. E a minoría non acaba de aceptar de todo esa decisión e ao día seguinte xa está pedindo unha nova votación.

Coma o alumnado dun instituto, vaia.

Advertisements