Confinamento

Eu tamén vou contar coma pasei todo este tempo.

Antes dicir que as circunstancias de cada quen son moi diferentes e polo tanto as dificultades para manter as restricións de liberdade de movementos, tamén.

As miñas circunstancias groso modo son: Persoa de máis de 65 que vive soa nun piso sen terraza e fumadora. Sen demasiada vida social e “alérxica” as multitudes.

Ben, pois nesas circunstancias dende o primeiro día da alarma pensei que tiña que facer un plan, unha rutina, que me permitise cumprir as normas sanitarias sen que me provocase unha crise de ansiedade.

A primeira decisión que tomei foi saír da casa unha vez ao día para ventilarme eu e para ventilar á mesma vez a miña casa. Ventilar ben a casa estando eu dentro, se vai frío, non me pareceu boa idea e estar respirando permanentemente nun ambiente pouco osixenado, peor. Ademáis tampouco me gusta comer pan reseso ou productos conxelados.

Tamén pensei que debería evitar os lugares pechados con moita xente dentro, polo que decidín mercar na praza e no pequeno comercio no canto das grandes superficies ás que só iria para comprar productos perecedeiros e pesados en moi contadas ocasións.

Así o fixen case tódolos días.

E podo dicir que en todo este tempo cumprín tódalas medidas sanitarias. E non só eu, a xente que estaba na rúa; facendo a compra, cos cans… tamén. E dunha forma esaxerada, diría eu. Mudabamos de beirarrúa cando nos atopabamos en fronte doutro. Dentro das tendas só había unha persoa comprando mesmo que o local tivese aforo suficiente para que poidese estar máis dunha. Eu procuraba utilizar as rúas menos transitadas; nas que hai edificios públicos, colexios, institutos, pequenos parques… E por suposto lavaba as mans antes de saír, ao chegar, puña mascarilla cando ía ao supermercado…

Estou convencida de que non hai ninguén que o fixese mellor, sanitariamente falando.

Ah! pero saía case tódolos días. Non sei se está escrito nalgures que iso non pode ser pero sei que á maioría non lle parecerá ben, utilizando o argumento de que “se todxs fixeran o mesmo…”

Eu penso que se todo o mundo fixera o mesmo ca min (actuar tendo en conta a miña saúde sen prexudicar a dos demais) non serían necesarias tantas prohibicións.

Xa sei -non son tan parva- que a nosa sociedade non está suficientemente educada para iso.

Pero ogallá un día estea preparada para poder seguir unhas recomendacións de emerxencia -polo que sexa- sen necesidade de ter á policía detrás.

 

Desencantada

Hoxe estiven dudando entre ir a unha manifestación pola defensa do Galego ou ir facer exercicio. Ao remate a decisión foi ir facer exercicio -con un pouco de mala conciencia, eso si, pero non fun á manifestación.

E non fun porque estou desencantada. Cansa de que o que dicimos nas manifestacións non o levamos á práctica

O meu desencanto non é cos políticos senón coa sociedade. Hai políticos que me desencantaron, si,  pero concordo con Luís García Montero cando dicía -no artigo ¡Corrupción al poder!, de hai xa algún tempo, en Público.es

“Hay diferencias muy notables entre los sinvergüenzas, los que se han podido equivocar en algo y los honestos.”

Hai dous temas cos que a sociedade me defraudou moito: A utilización da lingua e o machismo. Da relación entre as manifestacións que reclamaban a igualdade entre as persoas e a pouca repercusión na sociedade xa falei noutro momento.

Co uso do Galego está a pasar o mesmo.

Quero suliñar que cando se implantou o Castelán coma hexemónico non foi só coa Ley e a utilización na educación formal. A sociedade colaborou moito para conseguilo. Eu medrei nun pobo no que a lingua de comunicación das persoas adultas era o Galego, pero en presenza de rapacxs mudaba ao Castelán, crían que para facer estudos superiores ía ser mellor que nos desenvolveramos ben en Castelán. Para min isto foi o realmente relevante.

Isto non Pasou co Galego. Ao principio si, polos 70 houbo un movemento importante para a normalización do uso do Galego. Pero a medida que se foi regulamentando foise deixando esta responsabilidade en mans da educación formal. E de aquí a que sexa considerada coma unha segunda lingua non hai nada.

Non temos que pedirlle permiso aos políticos para falar Galego, nin pedirlles que fagan algo para que o fagamos.

Só temos que falalo, así de fácil -e de difícil, polo que parece.