Corresponsabilidade

Non existe o risco 0 o mesmo que non existe a inmortalidade, pero nas sociedades máis desenvolvidas parece que non queremos aceptalo.

Queremos vivir máis e mellor ata o infinito e tamén queremos a tranquilidade da seguridade total.

Entendo que queiramos mellorar a nosa vida, pero non podemos responsabilizas a terceiros de absolutamente todo o que nos pasa.

Cada sociedade ten -pola propia Natureza- riscos potenciais. No momento que aparecen os feitos todxs temos que saber a mellor maneira de enfrontarnos a eles. Xapón é un pais propenso as sacudidas sísmicas e independentemente das madidas de prevención que se tomen toda a poboación -incluíndo a crianza- sabe o que ten que facer en caso de que isto ocorra. Nos países nos que hai neve boa parte do inverno viven con ela con normalidade, non sei se se monta unha crise política cando hai que pechar algún aeroporto pero dáme que non.

Pero aquí somos diferentes -infantís, diría eu. A calor no verán e o frío en inverno abren os informativos; os atascos nas entradas e saídas das grandes cidades en pontes ou vacacións son por “culpa” do goberno; e xa non digamos cortes por estradas cando neva.

Que non digo eu que non deba haber protocolos e plans para solventar un problema cando aparece pero a cidadanía tamén podía colaborar un pouco.

Meterse nun coche cun bebé e sen cadeas cando hai unha previsión de temporal… non sei eu se é unha idea moi sensata… aínda que non houbese neve. E xa non digamos os que foron a unha altura de 3 000 m en mangas de camisa.

Cando tomamos unha decisión deberiamos ter en conta algúns factores fóra dos nosos propios intereses. É máis doado cambiar os nosos plans que a meteoroloxía. Pero claro, é máís fácil botarlle as “culpas” a un terceiro que asumir a nosa responsabilidade pola decisión estúpida que tomamos. Eu teño a teoría de que canto máis responsable é un dos males que lle ocorren máis responsabiliza a un terceiro polas súas desgrazas.

Teño falado xa máis veces do infantilizada que está a nosa sociedade. Os políticos non nos axudan a que nos fagamos autónomxs e polo tanto a que cadaquen se responsabilice da parte que lle corresponde.

Sen querer darlle a razón ao Goberno, que tamén ten a súa responsabilidade, os conductores que viaxan sen cadeas cando avisaron dun temporal tamén son responsables do que lles poida pasar.

Advertisements

Consumidora

Son unha persoa sobria -dicir austera hoxe en día da cousiña, a palabra austeridade mudou o seu significado coa crise- e coma consumidora trato de ser responsable.

Pero, como se é consumidora responsable?

Cos productos de información e ocio -medios de comunicación en particular- teño algo claro; non me informo habitualmente en depende que medios e non vexo programas de TV con contidos ou actitudes machistas, racistas, homófobas… -por exemplo, case non vexo nada de Mediaset.

Non teño ningún producto financieiro -pago as cousas ao contado, viaxo… e a miña economía tampouco dá para moito máis- pero se decidira mercar algún preguntaría a quen ou que se vai financiar cos meus cartos -por certo, non coñezo a ninguén que o faga.

Coas empresas de servizos tamén me vou apañando; se me tratan ben repito e se non, non.

Onde me lío un pouco e co sector industrial, empresas que fabrican e venden cousas. Aquí sempre topo moitas contradicións,

Se un empresario bocachanclas fai unhas declaracións en contra dxs traballadorxs; teño que boicotealo, non mercar eses produtos, que a empresa teña perdas e teña un motivo para facer un ERE e remate despedindo a metade do persoal, ou fago coma que non o oín e que todo siga como está?

Consumo produtos de proximidade -por exemplo o leite- para desenvolver a economía da contorna ou con iso estou sendo cómplice dos intermediarios que explotan o campesiñado?

Doume de baixa nas redes sociais porque non cotizan debidamente nos países nos que operan?

En serio, é moi complicado ser unha consumidora responsable cando se vive nun sistema que ten tantísimas contradicións.

E iso que teño unha Licenciatura en economía!!!

La culpa fue del Cha-cha-chá

Esta é a impresión que me dá cando escoito aos políticos falar.

Ninguén quere ter a culpa. Na vida cotiá vexo moitas veces pelexas por botar a culpa uns a outrxs mesmo por sucesos accidentais. Por que facemos iso? Pois eu penso que para adiantarnos, non vaia ser que ao remate haxa responsabilidades. Se hai un culpable e non son eu, todo está ben. Non importa se o problema segue sen solucionarse, non foi culpa miña.

E nesas estamos na política.

Antes das eleccións a culpa era do bipartidismo e dos partidos maioritarios.

Despois das eleccións, xa sen bipartidismo, hai que empezar a sacudirse a culpa porque non se quere asumir a responsabilidade de nada. Todos son moi puristas e “hai cousas polas que non poden pasar”.

Que digo eu… Unha lexislatura tampouco dura tanto. Non creo que lles dera tempo a facer tódalas cousas nas que están de acordo e que son de emerxencia. Non se vai facer un referendo monarquía-república? -por pór un exemplo- Ben, supoño que podemos esperar outros catro anos. Pero hai cousas que non poden esperar.

E agora parece que nos van pasar  pelota á cidadanía. Xa os estou oíndo… non podemos permitir que goberne un partido indecente, bla bla bla, bla bla bla.

E tamén digo… Por que non o impedistes vós?

Comigo non contedes, non vos volverei dar o meu voto. Votarei, si -considéroo un deber, ademais dun dereito- pero non volverei votar a quen me enganou e defraudou. Manifestarei co meu voto a miña disconformidade coa vosa actuación, que eu considero irresponsable. Non me importa demasiado quen tivo máis culpa ca quen.

É máis, penso que os tres tedes a mesma responsabilidade.

Decisións

O caso do contaxio da difteria faime pensar varias cousas, que serían aplicables a outras situacións nas que tomamos decisións.

1. Tomamos as decisións con base nunha intuición que non resiste a máis mínima análise científica -que non digo que a intuición non sexa un elemento a ter en conta, pero como complemento da anáise cando na análise non está toda a información que queremos. Analizar os pros e os contras é o mínimo.

As vacinas teñen efectos secundarios -vou dar por certa esta afirmación, aínda que non o sei, pero case todo ten efectos secundarios- que son… os que sexan.

Non vacinarse pode facer que se padeza a enfermidade. Se é leve, un catarro, vale, decido que non. Se non é tan leve podo recorrer á probabilidade de contraela -pequena se todos os demais están vacinados- pero non é o mesmo pouco probable que imposible -como aconteceu. Se tomo a decisión de “non vacina” estou asumindo ese risco. No caso de tomar a decisión por un menor, a responsabilidade é moito maior.

2. Non sabemos aceptar as consecuencias das nosas decisións. Se asumín o risco de contraer a enfermidade, a que vén botarlle a culpa a outros? Neste caso os pais din agora que se senten enganados polos antivacinas, pero antes de tomar a decisión pensaban que eran os pedriatras  e os organismos nacionais e internacionais os que os estaban enganando.

3. Confiamos en calquera parvada alternativa antes que nas recomendacións dos organismos nacionais e internacionais. Non só con esto, nas redes sociais aparecen todolos días estudos supostamente científicos que non resisten unha simple análise de lóxica elemental, e que ademais non se sabe moi ben quen os fixo. Pero moita xente o cre. Non sei no caso da difteria cal é a alternativa -no do sarampelo parece que é pasar a enfermidade- pero seguro que hai algunha non contrastada empiricamente, que se da por boa.

4. Cremos que as autoridades políticas, sanitarias, educativas… son idiotas ou queren fodernos ou as dúas cousas. Neste caso supoño que serían idiotas por non coñecer os efectos secundarios… ou algo parecido, e non lles importa porque hai un complot do goberno coas farmacéuticas… eu que sei. Por certo, outro día falarei da diferencia entre unha empresa privada nun sistema capitalista e unha ONG.

5. Somos xusticeiros. De repente éntranos unha vea xusticieira absolutamente irracional. Neste caso: As farmacéuticas fórranse coas vacinas, por iso din que son boas. Tamén os fabricantes de lavadoras, e non deixamos de mercalas.

Afortunadamente estes comportamentos non son maioritarios pero creo que responden a deficiencias no razoamento científico -moi fomentadas polas relixións. Sempre saímos moi mal parados, en todo o relacionado coa ciencia, nos informes internacionais.

Asinar ao chou

É algo que facemos diariamente, asinar ou aceptar contratos ás cegas.

Aceptamos a política de cookies e nin sequera sabemos o que son as cookies; aceptamos as condicións -nin idea de que condicións- do contrato -nin idea de que contrato- cando descargamos unha aplicación ou unha actualización do softwere do equipo informático; aceptamos, por teléfono, as condicións do contrato coa nova compañía telefónica…

Asinamos o contrato do seguro da casa ou do coche polo que nos di a persoa que nos atende pero en realidade non coñecemos a cobertura ata que queremos utilizalo. E aínda así acabamos sabendo unha cousa que non inclúe. Asinamos no banco a actualización dos datos persoais pero en realidade non sabemos se é iso ou outra cousa, confiamos que sexa iso.

Cando chegan as consecuencias deste proceder ao tuntún, entón dicimos que nos enganaron, que eu cría que era outra cousa. Unhas veces será certo e outras non. E isto vale para todxs: para xs políticxs corruptxs e para a cidadanía en xeral.

Hai sentenzas moi sinxelas que son moi útiles, unha delas é se non o entendes non o merques, así de fácil. E se o mercas -que es moi libre- non delegues a responsabilidade.

Unha amiga contoume que o seu avó, unha persoa con poucos estudos formais, que xa vivira a república e nese momento estaba na dictadura, cando tiña que ir ao Concello -sempre, por se acaso, e especialmente se o chamaban- vendaba a man dereita -era destro- para ter unha excusa e non asinar nada, de momento. Por se hai algunha persoa nova lendo isto, aclararlle que nese momento as autoridades non aceptaba ben que rexeitases o que che propuñan.

Pois iso, pode que nen tanto nen tan calvo, pero con rumbo.

Autonomía

Non, non vou falar de Cataluña. Vou falar de autonomía en xeral.

Cremos –non pensamos- que somos autónomxs e tamén cremos que nos gusta ser autónomxs. Pois eu penso que as dúas hipóteses son falsas.

O que nos gusta é que todo esté moi regulamentado para despois cada quen cumprir as normas ou non, segundo conveña e sen responsabilidades.

Vou poñer un exemplo.

Son docente pero tiven unha paréntese no meu traballo de aula. Estiven no Ministerio de Educación y Ciencia traballando no proceso de elaboración e desenvolvemento dunha Lei.

Un dos obxectivos desa Lei era dotar aos Centros educativos de autonomía para a súa organización e xestión.

Os Equipos directivos e os Claustros empezaron a pedir que se pecharan moitas cousas que segundo eles estaban moi abertas, vou escoller unha, concretamente as condicións de promoción do alumnado dun ciclo a outro.

A Lei dicía que sería a Xunta de Avaliación a que tomaría a decisión de promoción ou non ao ciclo seguinte en función de que se considerara que, globalmente, @ alumnx conseguira os obxectivos xerais do ciclo.

Houbo solicitudes de que se concretaran as condicións e concretouse:

Con dúas suspensas pasa

Con máis de dúas había unhas condicións.

Cando volvín ás aulas a práctica era que se na Xunta de Avaliación se consideraba que @ alumnx debía promocionar, buscábamos a maneira de encaixalx nas condicións até o pundo de mirar qué materia se lle pode aprobar sen que sexa moi escandaloso.

Para isto se pedira a regulamentación? Pois si, porque se repite é porque non cumple as condicións que manda a Administración, non porque o decidira a Xunta de Avaliación.

O dito… O que me da a gana sen asumir responsabilidades.