O discurso e a práctica

Dende sempre ocórreme algo curioso no paso do discurso teórico á practica na miña vida cotiá.

A miña educación foi convencional, baseada na moral cristiá… o normal nos anos 50-60. Xa na Universidade, polos 70, entrei en contacto cxs “progres” e coñecín outras formas de ver as relacións de parella, a familia… Ao principio foi un choque pero rematei pensando que efectivamente as relacións de parella e familiares convencionais eran moi desiguais e alienantes -especialmente para as mulleres.

Pero… sorpresa!!! Os mesmos homes que me axudaron a mudar a miña visión da vida trataban despois de convencerme para casar e ter fillxs. Casar polo civil, iso si, pero o da crianza coma sempre.

Neste momento estame a pasar coa Política. Sempre pensei que os partidos minoritarios tiñan que ter máis relevancia na toma de decisións -até estaría polo dereito de veto- que fixera que o goberno tivese que consensuar as leis. Apareceu a tendencia das maldades do bipartidismo e aínda que non concordo totalmente con isto -xa que co dereito de veto estarían resoltas- aceptei polbo coma animal de compaña. Cando xa o tiña aceptado resultou que os políticos non foron quen de intentar gobernar entre varios e agora temos que volver votar a ver se se consigue outra vez o bipartidismo. Antes eran PP e PSOE e agora parece que van ser PP e UP.

Cal é o cambio? Para min ningún. Que o PP teña que pactar con C’s para gobernar non vai mudar as políticas que se fagan -no caso da dereita- E que goberne Podemos en vez do PSOE -no caso da esquerda- tampouco. De feito os votantes son os mesmos e por iso se empeña Podemos agora en ser máis socialistas que Pablo Iglesias Posse (1850-1925).

E, outra vez, a única que segue a pensar que ter que poñerse de acordo entre varios grupos é bo, son eu.

 

A culpa e a mentira

Nótase o peso da cultura cristiá na nosa sociedade.

Hai dous aspectos que me chaman a atención pola consideración social e a repercusión na política segundo a relixión hexemónica: A mentira e a culpa.

Nas sociedades con relixión hexemónica protestante mentir -enganar- é unha falta moi grave. Dende a escola primaria copiar nun exame está moi mal visto socialmente -ademais de castigado academicamente. E na política non digamos. Dimítese por ter copiado na tese de doutoramento -non se considera “erro de xuventude”, coma aquí- ou por mentir á policía dicindo que conducía o coche outra persoa cando se cometeu unha infracción de tráfico.

Aquí mentir, coa súa variante verdade a medias -manipulada, somos especialistas nisto- é algo que non só se tolera senon que se xustifica -mentira piadosa. Iso si, chamar mentireirx a alguén considérase un insulto e serve para abroncar unha discusión “teatrillo” porque preferimos o “sangue quente” á racionalidade.

Pero o da culpa… iso si que me alucina. Eu penso que ten que ver coa cultura cristiá, co pecado.

No meu traballo como docente tiven que intervir na solución de conflictos de todo tipo. A primeira reacción do alumnado é formar un semicírculo ao teu redor balbordando de quen foi a culpa. Normalmente non hai unanimidade e a prioridade para eles é determinar ese aspecto. En moitas ocasións o prioritario é atallar as consecuencias do incidente. Por exemplo; se rompeu algo de vidro na clase o prioritario é que se alonxen do lugar e retirar os anacos para que non haxa feridxs,  pero non, empéñanse en aclarar quen foi o culpable para que sexa el o que recolla os anacos de vidro e reciba o castigo correspondente, aínda que fose un accidente.

Pois os adultos igual, ahora resulta que o importante é saber se a culpa de ter que repetir as eleccións é do PSOE ou de Podemos. Obviamente iso é imposible de determinar dunha forma obxectiva porque a culpa é o que ten: gústalle estar en todas partes.

O problema segue aí e moito me temo que seguirá despois destas eleccións porque parece que con sorpaso ou sen el os protagonistas “da culpa” van ser os mesmos. Pero iso non importa. O importante é de quen é a culpa.

Que crusss!!!

Hoxe Iñaki Gabilondo fala de Lo que va a pasar , no seu videoblog. Fai un pronóstico para despois destas eleccións que case concorda cun que fixen eu en tuiter ao día seguinte das anteriores, a diferencia está no apoio expreso ou a abstención de C’s pero non no resultado final.Captura de pantalla 2016-05-30 a las 11.31.47.png

Como ao remate isto sexa así vaime xurdir a dúbida de que eu son unha “fenómena” da análise política ou que os que si son analistas da política andan a xogar connosco. E aínda que a min me gusta a política e sígoa bastante de cerca, máis ben me inclino polo segundo.

Eu sabía, dende o momento que Pablo Iglesias dixo que lles faltara unha semana e dous debates de campaña para poñerse por diante do PSOE, que Podemos non apoiaría ao PSOE e tamén supoño que con sorpaso ou sen el non se apoirán un ao outro a partir do 26j.

Non penso que algún dos dous teña máis responsabilidade que o outro -falo dos partidos. Dende o punto de vista partidario non lles convén e os dous teñen razóns lexítimas para actuar desta maneira.

A militancia máis entregada está convencida de que “o malo”, o que se move por intereses partidistas, é o outro. Pero unha parte da cidadanía sen militancia política -que é o meu caso- non tragamos esa roda de muíño.

Señores da vella e da nova forma de facer política -especialmente os da nova- menos debater e máis actuar.

O que importa

Até o de agora non escribín sobre os pactos de investidura porque estou un pouco farta destas situacións nas que me parece que todo o mundo esquence o que para min é o fundamental. Iñaki Gabilondo, no artigo do seu videoblog La madre de nuestro cordero, do xoves pasado, reflexiona sobre a importancia que lle damos, analizando dende todos os puntos de vista posibles e imposibles, ao que se xogan os candidatos e os partidos aos que representan -nestes intentos de investidura- e, pola contra, o pouco que analizamos o que nos xogamos a cidadanía.

Eu -cando teño que tomar unha decisión- trato de diferenciar o principal do secundario e dentro do principal, proirizar. É imposible chegar a unha solución que contemple todos os elementos implicados no problema.

Pois no caso destas eleccións o primeiro para min é levar ao PP a oposición. Pero non porque gobernasen mal nin porque pense que ese partido teña que desaparecer. Ten que ir a oposición a rexenerarse.

No poder non se rexenera ninguén. Xa lle pasou ao PSOE que debería ter ido á oposición no 93, a cidadanía doulle outra oportunidade pero as cousas estaban demasiado enfangadas e xa o 96 foi o definitivo. Tres anos perdidos, penso eu. Tamén penso que foi bo para o PSOE ir a oposición. Con isto non quero dicir que agora non haxa no PSOE as súas cousas pero nos comportamentos sociais a excelencia non existe. Temos que convivir cun certo grao de inseguridade, inxustiza, deshonra… coa imperfección, vaia.

O PP ten que estar aí, hai moita xente de dereitas e ten que ter un partido que a represente, pero un partido honrado, coma a maioría da base que o substenta. A mesma cúpula do partido estao a dicir tódolos días, a maioría é decente. O problema é que a minoría non decente é a que está a controlar o partido. Desmantelar esa estructura mantendo o poder non é posible porque interfiren moitos intereses.

Por iso para min o fundamental neste caso é a rexeneración do PP. Sería bo para toda a sociedade. E a rexeneración pasa pola oposición, así, sen máis voltas. Todo o demais virá por riba, que dicía nalgún sitio.

Pero… só digo eu…

 

O PSOE e eu

O meu despertar político, no sentido estricto, foi na Universidade. Eu xa era protestona de natural, fora delegada de clase en algunha ocasión… Pero por aquelas a sociedade non estaba politizada e as reivindicacións eran estrictamente académicas: horarios de exames, algunhas protestas pola metodoloxía do profesorado…

Ao entrar na Universidade eu tiña un mozo -dicíase así- do PSOE. El vivía nun piso con outros tamén relacionados con ese partido. Decidiron tutelarme ideoloxicamente e eu deixábame daquela maneira -ler tódolos discursos de Allende parecíame excesivo e despois duns cuantos daba por finalizada a tarefa e dicíalles que os lira todos.

O PSOE non tiña moita implantación nesta Universidade, xa daquela tiña sona de moderado, e empecei a relacionarme -nos comités de curso- coa xente de ERGA, MC, PC…

A partir dese momento empecei a votar a partidos ou coalicións de esquerda nacionalista. Pero gustábame que o PSOE estivera aí. Era algo así coma xs xóvenes que se independizan porque a familia xs limita pero van lavar a roupa, comer e buscar os “tupper” á casa dos seus pais. Nalgunha ocasión, nas xerais, mesmo o teño votado, polo do voto útil.

Seguín a ter relacións persoais con persoas do PSOE e continuaba e continúo sen votalo. Pero sigo a pensar que debe estar aí, o mesmo que IU. Teñen xente -cadros- moi bos e pareceríame un tremendo erro que desapareceran da política.

Por iso non me gusta o discurso de que teñen que desaparecer “os vellos partidos”. Que non sei se iso quere dicir que o obxectivo e cambiar o bipartidismo PP-PSOE polo bipartidismo C’s-Podemos.

En fin… Que lles teño certa querencia, unhas veces paréceme que o fan bastante ben, outras non tanto… Espero que sigan aí, con épocas mellores e peores, gobernando e na oposición… Dáme certa seguridade.