A arte do posible

É unha das moitas definicións de Política. Tamén se di que é a arte de gobernar os pobos ou os estados.

Eu, mesturando as dúas, diría que é a arte de gobernar da mellor maneira posible.

E aí está a súa dificultade, en saber cal é a mellor maneira e sobre todo que é imposible.

Empezarei polo segundo, que é imposible? Pois para a dereita é imposible case todo o que non sexa libre mercado e para a esquerda non hai mada imposible “imos asaltar o ceo”.

Na transición xa debatemos o de ruptura ou reforma -pensarán xs máis novxs que non había xente utópica, pero si. Algunhas persoas pensabamos que a creba era posible, pero non o foi. E non o foi -entre outras moitas causas- porque perdemos as votacións. Votamos non a esta constitución pero saíu si, tamén votamos non a OTAN e tamén saíu si… E aceptamos que había moitas cousas boas que se podían facer co que había; establecer un sistema de partidos, universalizar servicios públicos… A cousa non foi mal ao principio, pero a sociedade acomodouse e o que tiña que ser o camiño converteuse no destino final.

E agora? pois a miña opinión é que se desaproveitou a primeira oportunidade de facer o posible pola probabilidade de facer o imposible, que como o seu nome indica non é posible.

Pepe Mujica -moi reivindicado pola esquerda para moitas cousas- dixo nunha entrevista, na que lle preguntaban se puidera facer o que previra, que fixo o que puido.

Pois isto é o que eu lle pido xs políticxs de esquerda; que fagan o que poidan, pero que fagan algo. Só con discursos ideolóxicos non imos a ningures.

 

 

Advertisements

En Marea

Onte estiven na Asemblea Xeral aberta de En Marea, que contenta me teñen.

Había bastante xente, especialmente tendo en conta que moita tivo que desplazarse para acudir. Os actos conxuntos celebráronse na sala Ángel Brage do auditorio que ten capacidade para unhas mil persoas. Nos momentos de máis afluencia estaba chea.

Vou empezar cunha maldade. Estaba Carolina Bescansa sen o seu fillo. Que digo eu que se a Teoría do Apego só funciona para os actos moi mediáticos. Entendo que hai que facer actos testemuñais pero que deberían ir parellos coa vida cotiá coma non traballar fóra do horario -e convocar roldas de prensa a horas pouco “conciliadoras” pero de máxima audiencia nos medios.

Outra observación de tipo xeral é que as intervencións dxs asistentes -había unha sección, En Marea escoita,  na que falaba quen quixera- foron fundamentalmente masculinas, calculo que pouco máis dun 10% eran mulleres.

Empezou coa intervención dxs políticxs -brillante Beiras, coma sempre- pero non abordaron “o tema” -partido instrumental- que si apareceu nos grupos de traballo e en En Marea escoita.

Total, que volvín para casa coa sensación de que case todxs os que estabamos alí queremos que En Marea poida ter grupo parlamentario propio. Pero non estaba previsto que nesa asemblea se tomase decisión algunha…

E agora xa non sei moi ben o que vai pasar, se seguirá a coalición ou se se presenta coma partido. Nin se nos van pedir opinión formalmente -na semblea parecía, polas intervencións e polos aplausos que as secundaban, que estabamos polo partido.

Parece que xa se está pensando nas autonómicas; tentar acordos co PSdG e co BNG para formar un bloque de esquerda ¿?

 

La culpa fue del Cha-cha-chá

Esta é a impresión que me dá cando escoito aos políticos falar.

Ninguén quere ter a culpa. Na vida cotiá vexo moitas veces pelexas por botar a culpa uns a outrxs mesmo por sucesos accidentais. Por que facemos iso? Pois eu penso que para adiantarnos, non vaia ser que ao remate haxa responsabilidades. Se hai un culpable e non son eu, todo está ben. Non importa se o problema segue sen solucionarse, non foi culpa miña.

E nesas estamos na política.

Antes das eleccións a culpa era do bipartidismo e dos partidos maioritarios.

Despois das eleccións, xa sen bipartidismo, hai que empezar a sacudirse a culpa porque non se quere asumir a responsabilidade de nada. Todos son moi puristas e “hai cousas polas que non poden pasar”.

Que digo eu… Unha lexislatura tampouco dura tanto. Non creo que lles dera tempo a facer tódalas cousas nas que están de acordo e que son de emerxencia. Non se vai facer un referendo monarquía-república? -por pór un exemplo- Ben, supoño que podemos esperar outros catro anos. Pero hai cousas que non poden esperar.

E agora parece que nos van pasar  pelota á cidadanía. Xa os estou oíndo… non podemos permitir que goberne un partido indecente, bla bla bla, bla bla bla.

E tamén digo… Por que non o impedistes vós?

Comigo non contedes, non vos volverei dar o meu voto. Votarei, si -considéroo un deber, ademais dun dereito- pero non volverei votar a quen me enganou e defraudou. Manifestarei co meu voto a miña disconformidade coa vosa actuación, que eu considero irresponsable. Non me importa demasiado quen tivo máis culpa ca quen.

É máis, penso que os tres tedes a mesma responsabilidade.

González-Guerra, Iglesias-Errejón

Levaba tempo sen escribir porque o tema investidura ou eleccións, que é o que está de moda, non me apetece. Os podemistas levan mal as críticas. Por certo, tamén se lían con catro botóns. Menos mal que está Carmena para dicir o que penso.

Vou xogar a “análise xornalística”, e dicir, falar por falar.

A raíz dos “desencontros” Iglesias-Errejón parece que se quere comparar esta parella política coa González-Guerra. Eu penso que si, ambalasdúas son parellas políticas, pero pouco máis.

Na do PSOE, que funcionou moi ben bastante tempo, o “duro” encargábase da organización do partido “el que se mueva no sale en la foto” e da portavocía -verbalmente bastante agresiva para a época- no Parlamento, xa sabemos o do cabalo de Pavía. O máis transversal, máis amable e simpático -ademais de carismático- era Secretario xeral e candidato. Estou a falar dos anos anteriores a formar goberno.

Na de Podemos parece que pasa o contrario, o duro -verbalmente agresivo- e carismático é o candidato e o transversal é portavoz no Parlamento, que tamén se ocupaba da organización -até o de agora.

Funcionará igual de ben esta parella?

Podemos precisa converterse no PSOE do 82 porque os votos necesarios para gobernar están nese caladoiro. Non somos un país de esquerdas, coma se nos conta tantas veces. Case a metade é de dereitas, dereitas -aí están os resultados das eleccións- e a outra metade é variada -dereita nacionalista, centro dereita, esquerda nacionalista, esquerda socialdemócrata, esquerda radical…

A estratexia do PSOE foi, cando gañou, facer un discurso socialdemócrata -abandonando o marxismo- cun candidato con moito carisma por unha banda -González-, e un control férreo do aparato do partido por outra -Guerra. E foille ben.

Penso que repetir esta fórmula en Podemos non é posible. Primeiro porque o momento non é o mesmo e logo porque non é doado controlar os movementos sociais -claro que en Podemos case todxs son especialistas en movementos sociais e eu non, pode que si.

Fácil non vai ser, Fernando Vallespín, no artigo Ni contigo ni sin ti, xa nos conta que á cidadanía non nos gusta que as formacións políticas teñan liortas internas.

Posiblemente Iglesias tería que errejonizarse, para pescar votos moderados e Errejón? Echenique? apaciguar as discrepancias internas… Non sei, non vexo eu moito a esquerda anticapitalista apaciguando…

Solucionar o irresoluble

A tranquilidade non é moi valorada, asóciase a aburrimento. E así pasamos boa parte da nosa vida perseguindo imposibles.

No individual, por exemplo: ser feliz, isto merece capítulo aparte pola ansiedade que esta espectativa xenera; tentar conseguir cousas contradictorias, coma unha vida profesional moi exitosa e unha persoal moi completa; que non ocorran accidentes…

E no colectivo, estamos na moralización da política. Escoitei esta expresión nunha tertulia política. Non vou mencionar ao autor da expresión porque non estou moi segura de que o desenvolvemento que vou facer coincida exactamente coa súa intención. Non estaba eu moi atenta, coma case sempre nestas tertulias -polas poucas novidades que aportan- e ás veces perdo matices.

O asunto é que, efectivamente, a política estase a ocupar case exclusivamente da Moral. Establecer un código ético é o primeiro obxectivo de calquera plataforma ou partido que empezan e revisar o existente para os xa establecidos.

Resulta comprensible porque o grao de corrupción que existe dá moito que pensar.

Pero pretender que a Política se ocupe da Moral é unha perversión. A bondade e a maldade non son realidades obxectivas -matar en defensa propia, é bo? reventar un acto público, é exercer o dereito de liberdade de expresión ou é unha actuación represiva e antidemocrática? E ademais, a existencia dos códigos civil e penal non fai que deixe de existir a delincuencia ao igual que a existencia dun código de circulación non impide que haxa accidentes.

Cada vez que ocorre unha desgraza escoitamos a mesma frase “Que isto non poida suceder outra vez” pero iso é imposible.

Pretender que a actividade política se centre na Moral pode ser de proveito para os liberais, os poderes económicos e mesmo para os relixiosos que agora xa non se dedican só á soflama, agora teñen gabinetes xurídicos para manter ocupadxs xs políticxs.

Digo eu que estaría ben que a Política -xs políticos- se dedique fundamentalmente a gobernar, é dicir a arranxar as cousas.

Que sabemos de Romeva?

Pois nada ou case nada.

Isto reforza a miña teoría de que se non pasa en Madrid, non pasa. Os medios só se fan eco do que ocorre na “capital” e todo o demais “provincias” non existe.

Nin sequera cando apareceu encabezando a lista de Junts pel Sí se falaba del na prensa de ámbito estatal. Entendo que non tivera o mesmo interese informativo que Mas porque xa se sabía que non era o candidato a presidir a Generalitat, pero xa que encabezaba a lista… ben puideron falar algo del, porque méritos ten.

Se fose un político madrileño seguro que aparecería moito máis nos medios -curiosamente naceu en Madrid.

Unha das poucas veces que o vin, nunha cadea de TV estatal, era para subliñar o bo facer dun xornalista estranxeiro que o “poñía nun apuro” e só se pasaba ese corte. Non puidemos saber o que dixo Romeva ao longo da entrevista porque ese non era o obxectivo. Só se trataba de mostrar como o xornalista o “acorralaba”.

O único comentario sobre el, por parte da persoa que daba paso ao vídeo, foi “que por cierto habla muy bien el Inglés”. Que non sei moi ben a que veu o comentario; non sei se a sorpresa era que Romeva falase Inglés -pese a ter sido consultor de Nacións Unidas e responsable de programas educativos da UNESCO, entre outras cousas-, que un político saiba inglés… O que si parece claro é que falar Inglés “es lo más”.

E iso foi todo o que soubemos dese home nese momento: que falaba ben o Ingles e que un xornalista o puxo nun apuro.

Claro que non sei de que me estraño. Os medios deciden o que é de interese informativo e o que non, e o normal é que decidan que é de interese informativo o que venda máis.

Confianza

A chegada de Podemos ao panorama político foi moi positiva por varias razóns. Para min a principal foi canalizar a crispación. Sabemos que a xente cabreada pode rematar noutro tipo de organizacións -para min pouco desexables.

Pero tamén alimentou a desconfianza nas organizacións políticas existentes, e tamén nas persoas que se viñan dedicando á política até o de agora. Somos unha sociedade de brancos e negros. Tentar facer matices é case imposible. Calquera gris vai ser “interpretado” coma branco ou coma negro, segundo a (persoa) intérprete.

Tódolos partidos son iguai… Tódolos políticos son iguais… de corruptos.

E a cousa calou. Sempre é sinxelo desacreditar. De calquera persoa -non fai falta que sexa política, pode ser veciña ou compañeira de traballo- sempre estamos máis cerca de crer algo malo que algo bo.

E chegamos a unha situación que, segundo eu a vexo, non facilita a rexeneración. Vou concretar un pouco.

Estamos coa contitución dunha Marea. Cen persoas propoñen un manifesto que asinan outras moitas. Organízase un encontro, ao que asisto. Hai intervencións de asociacións cidadás, individuais… todo normal. Chegan as mesas de “traballo” e eu, que xa teño os meus anos, non deixaba de sorprenderme por todo.

Teño que facer unha aclaración, cando isto se estaba a desenvolver aínda non se elixiran as persoas que ían constituír a Coordinadora. As persoas que iniciaron o proceso ían deixalo e a partir deste encontro abríase o prazo para presentarse como candidatx, individualmente.

Ben… pois tendo claro que a coordinadora ía estar constituída por persoas das que estabamos aí e que eramos nós quen as íamos elixir… era incrible a desconfianza -en quenqueira que fose elixidx.

Na mesa Código ético dixéronse cousas que, aparte de non ter nada a ver cun código ético, parecían dar por descontado que nós mesmxs, cando foramos coordinadores, sufririamos unha transformación total até converternos nun Bárcenas máis.

Pouco máis tarde, xa elixida a Coordinadora, algúns empezaron coas paranoias dos intereses da Coordinadora para unha actuación determinada -ou para unha non actuación… Que si respectan ou non o mandado das bases…

E digo eu… Non haberá un termo medio?

Moita confianza pode facilitar a corrupción, pero tanta desconfianza pódenos levar ao inmobilismo.