O discurso e a práctica

Dende sempre ocórreme algo curioso no paso do discurso teórico á practica na miña vida cotiá.

A miña educación foi convencional, baseada na moral cristiá… o normal nos anos 50-60. Xa na Universidade, polos 70, entrei en contacto cxs “progres” e coñecín outras formas de ver as relacións de parella, a familia… Ao principio foi un choque pero rematei pensando que efectivamente as relacións de parella e familiares convencionais eran moi desiguais e alienantes -especialmente para as mulleres.

Pero… sorpresa!!! Os mesmos homes que me axudaron a mudar a miña visión da vida trataban despois de convencerme para casar e ter fillxs. Casar polo civil, iso si, pero o da crianza coma sempre.

Neste momento estame a pasar coa Política. Sempre pensei que os partidos minoritarios tiñan que ter máis relevancia na toma de decisións -até estaría polo dereito de veto- que fixera que o goberno tivese que consensuar as leis. Apareceu a tendencia das maldades do bipartidismo e aínda que non concordo totalmente con isto -xa que co dereito de veto estarían resoltas- aceptei polbo coma animal de compaña. Cando xa o tiña aceptado resultou que os políticos non foron quen de intentar gobernar entre varios e agora temos que volver votar a ver se se consigue outra vez o bipartidismo. Antes eran PP e PSOE e agora parece que van ser PP e UP.

Cal é o cambio? Para min ningún. Que o PP teña que pactar con C’s para gobernar non vai mudar as políticas que se fagan -no caso da dereita- E que goberne Podemos en vez do PSOE -no caso da esquerda- tampouco. De feito os votantes son os mesmos e por iso se empeña Podemos agora en ser máis socialistas que Pablo Iglesias Posse (1850-1925).

E, outra vez, a única que segue a pensar que ter que poñerse de acordo entre varios grupos é bo, son eu.

 

Paridade na política

Hai pouco lin un artigo en InfoLibre “Mujeres cabeza de lista…”. Segundo esta información a porcentaxe de mulleres cabeza de lista dos catro partidos con máis representación son:

PSOE – 52%

Podemos – 38%

PP – 37%

C’s – 29%

Paréceme chamativa a porcentaxe de Podemos, case a mesma que a do PP. O que me leva a pensar que o tema do machismo non entende de ideoloxías.

Pode que Podemos, PP e C’s cumpran a Lei de Igualdade de 2007 que establece que o número de homes ou mulleres candidatxs non debe ser menor que o 40% nin maior que o 60%, pero non se libran do “teito de cristal”. Cumpren coa cantidade pero non coa cualidade. Non ser cabeza de lista en moitos casos implica non saír, ademais do significado que ten ser o primeiro.

Non é a primeira vez que falo deste asunto porque sempre me chamou a atención o perfil das mulleres que chegaron á primeira liña da política.

Algunhas chegaron da man dun home -pai, marido- coma foron Indira Gandhi, Cristina Fernández de Kirchner, Hillary Clinton… Outras polo seu “perfil masculino” coma Margaret Thatcher, Angela Merkel… E outras moitas que chegan son persoas sen “cargas familiares” coma María Teresa Fernández de la Vega.

Son os partidos de esquerda máis paritarios? pois dáme que non.

Teño a impresión de que nos partidos de esquerdas hai moitas mulleres pero que a súa capacidade e o seu traballo están orientados a arroupar e ensalzar ao líder “varón macho alfa”.

A arte do posible

É unha das moitas definicións de Política. Tamén se di que é a arte de gobernar os pobos ou os estados.

Eu, mesturando as dúas, diría que é a arte de gobernar da mellor maneira posible.

E aí está a súa dificultade, en saber cal é a mellor maneira e sobre todo que é imposible.

Empezarei polo segundo, que é imposible? Pois para a dereita é imposible case todo o que non sexa libre mercado e para a esquerda non hai mada imposible “imos asaltar o ceo”.

Na transición xa debatemos o de ruptura ou reforma -pensarán xs máis novxs que non había xente utópica, pero si. Algunhas persoas pensabamos que a creba era posible, pero non o foi. E non o foi -entre outras moitas causas- porque perdemos as votacións. Votamos non a esta constitución pero saíu si, tamén votamos non a OTAN e tamén saíu si… E aceptamos que había moitas cousas boas que se podían facer co que había; establecer un sistema de partidos, universalizar servicios públicos… A cousa non foi mal ao principio, pero a sociedade acomodouse e o que tiña que ser o camiño converteuse no destino final.

E agora? pois a miña opinión é que se desaproveitou a primeira oportunidade de facer o posible pola probabilidade de facer o imposible, que como o seu nome indica non é posible.

Pepe Mujica -moi reivindicado pola esquerda para moitas cousas- dixo nunha entrevista, na que lle preguntaban se puidera facer o que previra, que fixo o que puido.

Pois isto é o que eu lle pido xs políticxs de esquerda; que fagan o que poidan, pero que fagan algo. Só con discursos ideolóxicos non imos a ningures.

 

 

En Marea

Onte estiven na Asemblea Xeral aberta de En Marea, que contenta me teñen.

Había bastante xente, especialmente tendo en conta que moita tivo que desplazarse para acudir. Os actos conxuntos celebráronse na sala Ángel Brage do auditorio que ten capacidade para unhas mil persoas. Nos momentos de máis afluencia estaba chea.

Vou empezar cunha maldade. Estaba Carolina Bescansa sen o seu fillo. Que digo eu que se a Teoría do Apego só funciona para os actos moi mediáticos. Entendo que hai que facer actos testemuñais pero que deberían ir parellos coa vida cotiá coma non traballar fóra do horario -e convocar roldas de prensa a horas pouco “conciliadoras” pero de máxima audiencia nos medios.

Outra observación de tipo xeral é que as intervencións dxs asistentes -había unha sección, En Marea escoita,  na que falaba quen quixera- foron fundamentalmente masculinas, calculo que pouco máis dun 10% eran mulleres.

Empezou coa intervención dxs políticxs -brillante Beiras, coma sempre- pero non abordaron “o tema” -partido instrumental- que si apareceu nos grupos de traballo e en En Marea escoita.

Total, que volvín para casa coa sensación de que case todxs os que estabamos alí queremos que En Marea poida ter grupo parlamentario propio. Pero non estaba previsto que nesa asemblea se tomase decisión algunha…

E agora xa non sei moi ben o que vai pasar, se seguirá a coalición ou se se presenta coma partido. Nin se nos van pedir opinión formalmente -na semblea parecía, polas intervencións e polos aplausos que as secundaban, que estabamos polo partido.

Parece que xa se está pensando nas autonómicas; tentar acordos co PSdG e co BNG para formar un bloque de esquerda ¿?

 

La culpa fue del Cha-cha-chá

Esta é a impresión que me dá cando escoito aos políticos falar.

Ninguén quere ter a culpa. Na vida cotiá vexo moitas veces pelexas por botar a culpa uns a outrxs mesmo por sucesos accidentais. Por que facemos iso? Pois eu penso que para adiantarnos, non vaia ser que ao remate haxa responsabilidades. Se hai un culpable e non son eu, todo está ben. Non importa se o problema segue sen solucionarse, non foi culpa miña.

E nesas estamos na política.

Antes das eleccións a culpa era do bipartidismo e dos partidos maioritarios.

Despois das eleccións, xa sen bipartidismo, hai que empezar a sacudirse a culpa porque non se quere asumir a responsabilidade de nada. Todos son moi puristas e “hai cousas polas que non poden pasar”.

Que digo eu… Unha lexislatura tampouco dura tanto. Non creo que lles dera tempo a facer tódalas cousas nas que están de acordo e que son de emerxencia. Non se vai facer un referendo monarquía-república? -por pór un exemplo- Ben, supoño que podemos esperar outros catro anos. Pero hai cousas que non poden esperar.

E agora parece que nos van pasar  pelota á cidadanía. Xa os estou oíndo… non podemos permitir que goberne un partido indecente, bla bla bla, bla bla bla.

E tamén digo… Por que non o impedistes vós?

Comigo non contedes, non vos volverei dar o meu voto. Votarei, si -considéroo un deber, ademais dun dereito- pero non volverei votar a quen me enganou e defraudou. Manifestarei co meu voto a miña disconformidade coa vosa actuación, que eu considero irresponsable. Non me importa demasiado quen tivo máis culpa ca quen.

É máis, penso que os tres tedes a mesma responsabilidade.