Podemos e a misa

Hai uns días falaba do principal inconveniente, para min, de ser maior: estar a vivir todo o tempo os mesmos procesos, que para a xente nova son moi novidosos e revolucionarios.

Pois un deles e o tema relixioso. Non sei se saberá a xente máis nova que a nai do año é o Concordato. Todo o demais é andar polas pólas.

O Concordato coa Santa Sé, coma o seu nome indica, é un tratado entre un estado e a Santa Sede, máxima institución da Igrexa católica, que ten persoalidade xurídica propia como suxeito de Dereito Internacional. Un acordo que ten categoría de Tratado Internacional e polo tanto de “rango” superior á lexislación de cada país.

Ningún país europeo ten tratado coa Santa Sé e case todos retransmiten a misa pola TV pública. Penso que iso podería levarnos a cuestionar que é o importante.

Considérome atea e non teño inconveniente en que poñan ta TV un espectáculo relixioso, católico ou doutra relixión. Tampouco é algo que me entusiasme. Ata hai pouco tempo nin coñecía a súa existencia. O que verdadeiramente me importa é todo o demais, empezando polo ensino, a financiación, os beneficios fiscais… Pero todo iso non é fácil de solucionar mentras siga vixente o Concordato porque non se pode lexislar en contra del e no Concordato están recollidos todos eses privilexios.

Que non se retransmita a misa pode enrabechar a algún bispo retrógado pero non cambia en absoluto as relacións igrexa-estado. Por outra banda tamén pode cabrear a esas persoas que a ven porque non poden desprazarse a unha igrexa e asistir presencialmente. Sinceramente non entendo as razóns que levaron a Podemos a facer algo con tan pouca transcendencia na vida da xente.

En algunha ocasión o PSOE, nos seus mellores tempos de maioría absoluta, tentou revogar o Concordato. Non foron quen.

Por todo isto, Sras. e Srs. de Podemos -e doutros partidos ou organizacións- deixade de marear e de buscar protagonismo mediático propoñendo medidas que non mudan absolutamente nada e propoñede revogar o Concordato, dunha vez. Todo o demais son manobras de distracción.

Nada novo

Escribín isto o 21 de Nadal de 2015.

Captura de pantalla 2016-10-24 a las 9.57.11.png

Non acertei daquela.

Iñaqui Gabilondo, o 5 de xaneiro de 2016, dicía isto.

Captura de pantalla 2016-10-24 a las 10.01.16.png

El si que acertou.

E, despois doutras eleccións, parece que eu acabei acertando tamén, cos matices derivados dos peores resultados electorais. Agora C’s non pode tentar o cambio de Rajoy nin sequera lle vale absterse. E o PSOE está na abstención.

Tantas voltas para isto?

Nin C’s, nin Podemos, nin sequera moit@s do propio PSOE querían o goberno “centro-esquerda” que propuxo o Secretario Xeral do PSOE. En quen pensaban cando decidiron ir a outras eleccións?

Pois supoño que cada un en si mesmo. E aquí estamos -a cidadanía- o mesmiño que en novembro de 2015.

Para esta viaxe non precisabamos alforxas.

Abur 15M. Benvida a resignación, outra vez.

Non son persoa de extremos. O que me adoita pasar é o que reflicte Kiko Llaneras nesta publicación.

Captura de pantalla 2016-10-02 a las 14.56.27.png

Que hai moitísimas cousas que non me gustan pero tampouco creo que a solución sexa prohibilas.

Pois algo parecido ocorréme cos movementos asemblearios: por unha banda son moi participativos pero rematan sendo pouco operativos. Que me gustan pero non sei se para todo tipo de decisións.

As persoas que estivemos na universidade polos anos 70 sabemos das vantaxes e os inconvenientes das asembleas. É bastante fácil mobilizar a unha masa -xa predisposta- pero o complicado é xestionar as decisións que se toman; xs representantes non teñen capacidade de manobra para negociar, hai que volver á asemblea coas contrapropostas… e o proceso eternízase, remata por resolverse por si só -tipo Rajoy- ou por medación dunha autoridade -de calquera das dúas partes- como vemos moito ultimamente.

As que somos galegas tamén sabemos moito disto polo BNG (do que, por certo, saíron a maior parte das persoas con relevancia política de Galiza -agás Beiras que cando entrou xa era un político moi destacado) que vai a escisión por asemblea -é un dicir.

Cando apareceu o movemento 15M, ao contrario do que podía parecer, o beneficiado nas eleccións foi o PP. Despois apareceu Podemos definíndose coma fillo do movemento e o prexudicado foi o PSOE.

Pero confiaba en que algo podía mellorar a situación coa participación na política activa deste partido; que a democracia interna se iría estendendo; que o pluripartidismo favorecería o entendemento entre diferentes partidos, e polo tanto os acordos para gobernar…

Non foi así. A democracia interna segue sen funcionar. Nin sequera en Podemos, onde se tomaron decisións contrarias ás decisións das bases -Brais Fernández está a recordalas, a inclusión no partido instrumental En Marea…- Dos outros xa nin falo. E o entendemento entre forzas políticas máis ou menos afíns tampouco funcionou.

Pode que sexa o momento, algo decepcionante, pero non acabo de notar o cambio social que supuxo o 15M

Conspiranoia

Onte vin isto en Tuiter.

“Julia Otero: Enhorabuena, comisario Sánchez Manzano, por ese carpetazo definitivo de la justicia”

Esta teoría da conspiración, que tanto lle custou a este home, fíxome pensar noutra con moita menos repercusión persoal pero si democrática: o “pucherazo”.

Srs. e Sras. simpatizantes activxs de Podemos ou UP -non inclúo dirixentes porque supoño e espero que non compartirán esa teoría:

O sistema electoral favorece aos partidos maioritarios -foi deseñado así adrede- pero non especialmente a unha ideoloxía en particular. Nas anteriores eleccións a prexudicada foi IU e nestas C’s. Iso non a converte en boa, de acordo, pero tampouco en anti-Podemos. De feito UP con un millón de votos menos sacou os mesmos escanos.

O voto por correo funciona razonablemente ben, eu utilicei esa opción en moitas ocasións -con diferentes partidos no goberno- e nunca tiven problema ningún. Pode haber algún incidente? dende logo, o mesmo que no presencial -alguén pode non estar no censo, non se ocupou de comprobalo para que o corrixiran e non pode votar; non ten a documentación necesaria… Tamén na telemática podería haber unha caída de rede…

Pensar que xs empregadxs de correos e as persoas das xuntas electorais coñecen xs votantes -porque votantes do PP tamén haberá que voten por correo-, póñense de acordo e atrasan o envío dos votos da xente que vai votar a UP paréceme un pouco paranoico ademais de ofensivo para as persoas implicadas nesta “trama”.

Que se produza o “pucherazo” nunha mesa electoral -que digo nunha, teñen que ser moitas para que o resultado sexa significativo- tamén ten o seu aquel. Alguén ten que manipular o sorteo para que todos os compoñentes da mesa sexan anti-Podemos-UP, ademais de corruptos. E xa postos, que tamén un deles sexa un mentalista, hipnotizador ou algo así para que lles faga ver aos apoderados e interventores das candidaturas que o que está a acontecer é o legal. Igual de paranoico e ofensivo.

Dos residentes noutros países non vou comentar moito porque eu nisto nego a maior. Unha persoa debe votar no lugar no que está censada, paga os impostos e recibe os servizos como membro desa comunidade.

Por favor!!! Onde está -outra vez- a racionalidade?

Votar coas tripas

É un dos múltiples argumentos cando non se está de acordo cos resultados. Porque, coma sempre, os que votan coas tripas son os outros.

Eu manteño que a racionalidade non é unha das nosas principais virtudes, os políticos sábeno e utilízano.

Non hai máis que ver a “racionalidade” do argumento principal da campaña: Para o PP  foi -e é case sempre- o medo ao descoñecido; para o PSOE a “culpa” de Podemos no fracaso do Goberno do cambio; para Podemos “paz y amor”…

Da irracionalidade dxs votantes de dereitas fálase moito. Non tanto da dxs de esquerdas. Pero xs votantes de esquerdas tamén somos irracionais. Eu supoño, aínda que os analistas non falan moito diso, que moita xente de esquerdas votou ao PSOE pola antipatía que lle xerou Pablo Iglesias pola súa “prepotencia”; que moita xente de centro esquerda votou ao PP pola incertidume dun Goberno con Podemos; que moita xente de esquerdas non votou a Podemos por non ter acordado un Goberno con C’s e PSOE e outra moita non votou ao PSOE por non formar Goberno con Podemos e os nacionalistas -de esquerda e de dereita-… Pero ningunha razón relacionada directamente coas medidas que se tomarían en cada caso.

Parece que nin os analistas nin os dirixentes de Podemos saben por que perderon votos. Eu vou dar unha razón, que é a que fixo que perderan o meu: que nas anteriores me enganaron. En Galiza perderon sesenta e pico mil votos e un escano, que pouco me parece. E non sei por que lles pilla de sorpresa porque na asemblea de En Marea, do 15 de maio, a maioría das persoas que tomaron a palabra -fóra dos mitins inaugurais- e as representantes das mesas de traballo cuestionaron a fórmula da coalición. Dentro de En Marea hai bastantes persoas nacionalistas -aínda que pode que moitas non independentistas- que aspiramos a ter voz propia no Parlamento do estado. Ese fora un dos obxectivos de En Marea para as eleccións de decembro.

Estaba claro que dentro de En Marea había un ruxe-ruxe con ese tema. Pode que moitxs a votaran de todas formas -tamén na esquerda hai “fieis”. Está claro que sesenta e pico mil, non.