Confianza

Acabo de ler o artigo de Antón Losada -grande sempre- “De pijada en pijada“. O contido do artigo xa o podedes ler no enlace. Vai da desconfianza na vida política. Eu, que me gusta andar polo terreo da cotidianidade fixeime na idea da confianza en xeral.

O que ocorre na política é o mesmo que na sociedade. Os políticos son persoas que viven nunha sociedade e o seu comportamento non é diferente de o de calquera outra persoa que viva na mesma sociedade. Ás veces comparamos aos políticos españois cos suecos ou cos daneses, pero é que as sociedades dos países do norte ou do centro de Europa tampouco son como a nosa.

Non sempre foi así, ou polo menos non tanto. Meu pai foi un pequeno empresario e os compromisos que tiña cos provedores e cos clientes eran verbais, non asinaban contratos. As persoas tiñan creto -ou non- e en función diso actuabas. Hoxe calquera chisme publicado dunha persoa intachable convértea en indesexable porque xa non confiamos en ninguén, da igual a súa traxectoria até o de agora.

Aquí e agora ser unha persoa confiada é sinónimo de “pardilla”. Desconfiamos de todo e supoñemos que todxs desconfían de nos. A min as persoas desconfiadas dánme pouca confianza. Por exemplo Iglesias -ao que lle valoro moitas cousas que fixo e indirectamente votei ao seu partido- non se fía das palabras de Sánchez, nin sequera dun documento escrito que puidesen asinar, por iso ten que ser vicepresidente e ter a metade dos ministerios para poder vixiar as actuacións dun posible goberno socialista. ??? Estas actitudes fomentan a desconfianza e diso xa andamos sobradxs.

Escoitei moitas veces a frase o “respecto hai que gañalo” referida en moitos casos á conducta das mulleres. E, polo que eu percibo, é unha idea moi aceptada socialmente.

E digo eu… non sería mellor que fose ao revés? Que de entrada tense e logo xa se pode ir perdendo, ou non.

Coa confianza debería ser o mesmo, en principio tense e logo xa se verá se se mantén ou non. Pode que así as cousas fosen máis fáciles.

Advertisements

Agradecemento

Hoxe recibín unha carta de Pedro Sánchez agradecéndome o meu traballo e o meu esforzo de toda a vida, e a miña contribución a que a nosa sociedade sexa mellor.

Xa… non pensedes que chochei de todo, sei que o meu nome e enderezo están sacados dun dos múltiples rexistros de datos que andan pululando por aí -nin se sabe cantos nin onde. Tamén a miña situación laboral de xubilada. A partir de iso, só é cuestión de facer un modelo de carta e mandala. Supoño que haberá outras para desempregadxs, autónomxs…

Aínda así agradézollo. Non votarei ao seu partido, pero agradézollo. Nunca antes recebira no meu domicilio unha carta de agradecemento por nada. Nin sequera por contribucións económicas que teño feito a plataformas -ás que si votei-, a sociedades sen ánimo de lucro, a candidatos en campaña que fan colectas -crowdfunding, chámanlle agora-… Tampouco as autoridades académicas correspondentes me deron as grazas, cando me xubilei, polo meu traballo.

Que digo eu… Que traballo costa?

Dar as grazas, xunto con pedir desculpas, son xestos que non facemos habitualmente. Na vida persoal tampouco. Cando fas algo por outras persoas, non sei moi ben por que código social, parece que é o que tiñas que facer de serie. E aínda máis, se non o fas é que eres mala persoa.

Por iso, aínda que sexa unha parvada:

Grazas Pedro Sánchez-PSOE