Mulleres e política

Hai moi poucos casos nos que unha muller chegara a ocupar as primeiras liñas da política institucional.

En Norteamérica home negro foi antes ca muller branca.

E as poucas veces que chegaron foi… como o diría… de rebote.

Algunhas chegaron da man dos seus pais ou maridos: Indira Gandhi, do seu pai Jawaharlal Nehru; Imelda Marcos e Cristina Fernández de Kirchner, dos seus homes Ferdinand Marcos e Néstor Kirchner respectivamente…

Que non vou entrar en se tiñan méritos propios para ocupar eses postos ou non, pero teño dúbidas de que se poidese chegar até aí neses países sendo muller, por moita valía que tiveras.

Outras chegaron da man da crise económica: Margaret Thatcher, Angela Merkel… Consolidáronse facendo a política masculina de “por mis güevos”, que parece que ningún home tivo.

Outras chegaron para “comerse un marrón”: Theresa May para xestionar o Brexit; Carme Forcadell chega á Presidencia do Parlament para xestionar a independencia de Catalunya; e agora Soraya Sáenz de Santamaría para a dependencia…

Ole!, Ole! e Ole!

A quen lle adxudicamos este “asuntillo”???… Pois a unha muller porque somos moi feministas, pensamos que valen moito e que teñen capacidade para resolvelo estupendamente. Listo!… seguinte problema…

Xa sei que hai casos diferentes aos que presento. Pero tendo en conta que en total non hai moitos, paréceme que estes son bastantes.

 

Advertisements

Mulleres

Onte fun ao xinecólogo -revisión rutinaria- e informoume de novos tratamentos, máis cómodos, para a sequedade vaxinal. Que ben!, pensei, ímonos librar dos xeles hidratantes e dos mucus lubrificantes. Tamén pensei que non ía ser tan sencillo coma parecía, e así foi. Manter a sequedade vaxinal a raia, por estes novos procedementos vainos custar uns 600 € ao ano en dúas sesións de 300. Xa sei que noutras parvadas gastamos iso pero tendo en conta que a sequedade aparece a certas idades, e que nese momento non é precisamente o de maior actividade sexual… xa da que pensar.

E da que pensar e non só polos cartos senon pola concepción cultural de que a penetración é o obxectivo final da relación sexual. As mulleres, en xeral, poderiamos prescindir perfectamente desa parte, pero a maioría dos homes… Por iso me amola un pouco facer un tratamento -eu- que a min non me vaia aportar gran cousa. Polo menos no caso da viagra o que a consume é o que a desfruta.

Por mor da natureza, da “cultura” ou da “xenerosidade masculina” sempre nos tocan os marróns. Voume explicar.

A Natureza xa se encargou de asignarnos a parte máis fodida da reproducción -o embarazo e o parto- e como efecto colateral a menstruación. Tamén nos proporcionou, en xeral, menos altura e menos masa muscular, co que nunha confrontación física sempre levamos as de perder.

A Cultura -patriarcal- dounos o “corpo bonito” -que supoño foi cousa dos homes decidir que o corpo da muller é máis bonito, parece ser que o dos testículos e o pene fóra do corpo non lles fai gracia- e corpo bonito significa facer todo o posible por mantelo así; peinados e vestimenta incómodos, depilación, tratamentos estéticos, cirurxía…

E agora a xenerosidade masculina.

Os políticos decidiron que as mulleres valemos moito e que debemos ter un papel de primeira fila.

Quen está á fronte do Brexit?

Quen preside o Parlamento de Cataluña?

Quen está politicamente á fronte das forzas de seguridade do estado?

Quen sae a responder ao Presidente da Generalitat pola DUI?

A cor feminina non é o rosa, é o marrón.

Vestimenta

Estas fotos collinas en Facebook. Son da publicidade dun centro destes que se dedican ao deporte e saúde, que están moi de moda na actualidade.

Son dun centro privado pero aos efectos que vou comentar, a vestimenta, tanto ten. Eu vou a un multiusos deportivo público e a o asunto é parecido.

Non sei se o alumnado é real ou alguén preparou un escenario para as fotos da publicidade, pero a escenificación correspóndese coa realidade.

16142971_1930028257220660_6866306343840462950_n.jpg16142342_1930028280553991_5369816705511039295_n.jpgVexamos aos homes. Na primeira foto vense dous homes vestidos con pantalón de deportes folgado, curto, por enriba do xeonllo, e camiseta normal, unha con manga curta e outra sen manga. Na segunda o mesmo; un con pantalón de chandal longo e camiseta con manga e o outro pantalón de deportes, das mesmas características que os anteriores e camiseta sen manga.

Vexamos as mulleres. Primeira foto, a da dereita, tamén leva pantalón de deportes e camiseta pero o pantalón é moito máis curto, xusto debaixo da nádega; a do medio da foto leva unha malla moi curta e un bodi tamén moi curto, o xusto para cubrir o peito; a da esquera unha malla a medio muslo e un bodi dos que deixan as omoplatas ao descuberto. As da segunda foto, todas malla debaixo do xeonllo e bodis de tirantes.

Están a facer a mesma actividade, polo que supoño que ésta non require unha vestimenta determinada. Por qué visten diferente?

Quén decidiu que as mallas -que ademais teñen que ser de tecidos artificiais para que indo pegadas ao corpo teñan elasticidade- son mellores para as mulleres? Como nos convenceron para levar esa prenda tan incómoda?

Xa sei que os ciclistas tamén as levan, pero debe haber algunha razón de productividade moi forte para iso, que non é a norma xeral.

Por qué sempre a nosa vestimenta e o noso calzado teñen que ser máis incómodos?

Micromachismos femininos

Todas somos un pouco machistas.

Aceptado o feito de que o patriarcado foi -e segue a ser- o modelo cultural predominante no mundo enteiro, aceptemos tamén que homes e mulleres somos froito da educación que recibimos, machista.

Cando se fala de machismo case sempre falamos do masculino. Non serei eu quen cuestione que os homes son machistas. Pero hai tanto machismo inconsciente nas mulleres…

Acabo de ver un tuit no que se subliña o “trauma” dunha muller nova cando un neno lle chama “señora”. Non é só por este caso illado, moitas veces escoitei algo parecido.

Cando eu tiña esa idade -entre 25 e 45- moitas veces preguntábanche -cando un descoñecido se tiña que dirixir a ti, principalmente no sector servicios- señora ou señorita?

Nese momento señora estaba asociado ao estado civil de casada, ademais do de maior. E señorita ao de solteira, aínda que moitas casadas novas preferían o tratamento de señorita. De aí a pregunta.

Eu sempre respondía señora aínda que era nova e solteira. Se a persoa que ía comigo -tamén nova e solteira- era señor, porque ía eu ser señorita?

Por que as mulleres -en xeral- prefiren que lles chamen señorita? Supoño que porque está asociado á xuventude e aquí aparece outra variante machista; nas mulleres a xuventude é un valor mentras que nos homes non ten tanta importancia. Ter canas, non ter pelo, ter algo de sobrepeso… non ten a mesma relevancia se es home ou se es muller.

Fálase moito de micromachismos, hai vídeos con exemplos nos que son os homes os que protagonizan a acción machista. A min gústaíame que tamén aparecesen os micromachismos das mulleres, non por poñelas en evidencia senon por visibilizar accións machistas inconscientes protagonizadas por mulleres.

Os comportamentos machistas forman parte de moitiiisimos feitos cotiáns inconscientes. Traelos á consciencia é un paso para modificalos. Nós, mulleres, tamén temos que mudar moito. Non debemos deixar algo tan importante só nas mans dos homes.

Cineuropa

Rematou Cineuropa.

Cineuropa é todo un acontecemento nunha cidade pequena como a miña, na que as actividades culturais son, en xeral, bastante “academicistas” -a Universidade determina moito o tipo de actividades que se organizan.

Pero non vou falar de cinema, ou non no sentido estricto, senón de aspectos colaterais nos que me fixei.

O primeiro é que somos moi gregarios. A valoración que se fai dunha película ten moito a ver coa cantidade de xente que hai na sala nesa proxección, se asiste xente que participou -direccción, protagonistas, etc-… Vaia, que nos deixamos influenzar. E así, un documental sobre o accidente de tren en Santiago tivo unha valoración de 9,53 puntos. Eu non recordo unha puntuación tan alta nunca; nin para un documental, nin para ningunha petícula de ningún tipo, nin da sección oficial ou de calquera outra sección. Pero claro, a sala estaba petada, asistiron o director, afectadxs, invitadxs de todo tipo… ata creo que o xuíz do caso. Tamén axuda que o accidente foi aquí.

Que supoño que a película está ben feita -non a vin- pero dáme que bastante sobrevalorada.

O outro está relacionado, coma non, coas personaxes femininas. Das películas que vin nas que o protagonismo é unipersoal, hai o doble de protagonistas masculinos que femininos. Pero, para rematala, as protagonistas femininas adoitan tomar decisións irracionais, moi emotivas e pouco prácticas. Son mulleres-coraxe que loitan por algo, normalmente familiar ou persoal, con moita dignidade -non moi ben entendida. Actúan con moita épica. E menos mal que remata a película porque na realidade este tipo de actos con moito sentimento e pouca recionalidade adoitan ser reguleiros a medio prazo.

En fin… o cinema de “elite” tamén está cheo de estereotipos.

Con todo, Moitas grazas Cineuropa!!!

Princesiña

No autobús urbano.
Dúas mulleres novas, aínda non nais polo contido da conversa.
Falan da posibilidade de ter descendencia e parecen estar de acordo en varias cousas:
Ter só unha criatura non porque abúrrese, faise egoísta…
Máis de dúas é complicado polo traballo, a economía…
De ter dúas o ideal é a parella macho-femia.
No que non se puxeron de acordo foi na orde de aparición.
Unha pensaba que era mellor que nacese primeiro o neno porque ao ser maior coidaría da súa irmá cando saíran…
A outra rebatía esta posibilidade. O neno, cando nacese a súa irmá, ía ter celos, sen embargo se a maior é a nena non vai ter celos porque ela sempre seguirá sendo “la princesita de la casa”.
No que si estaban de acordo as dúas é na visión do papel desa nena na vida.