Maneiras de vivir… e de morrer

Xa non sei moi ben de que escribir. Son tantos os temas que me pasan polo caletre que ao final non me decido.

Agora mesmo ocórrenseme estes;

O infantilismo de Podemos,

A estupidez dxs xornalistas que no afán de facer preguntas graciosas e comprometidas o único que fan é preguntar parvadas,

A obsesión que nos entrou por corrixir a ortografía nas redes -ata cando está ben-,

O que me impresionou a morte de Chacón…

Coma os primeiros son bastante estruturais vou decidirme polo último.

Non sabía case nada de Carme Chacón fóra da súa faceta de política. Que casara e tivo un fillo, e xa. Nin sequera sabía que se divorciara ou o da súa enfermidade.

Coma política non a entendía moito por iso das idas e vindas cara a primeira liña do PSOE.

Coa súa morte moita xente escribiu sobre ela en distintas facetas, así coñecín algo da súa vida privada. E foi esta faceta a que me imprsionou. Non digo que agora a admire porque non son eu moito de admirar, pero si que me gusta a súa forma de enfrontarse á vida e á morte.

Co seu mal, a maioría optaría por unha forma de vida que concordase coas recomendacións para estes casos; vida tranquila, sen sobresaltos… Pero non, ela non elixiu unha actividade física moderada, paseos, golf… Nin unha carreira que a levara a un traballo relaxado; farmacia, bioloxía… Non, a ela gustábanlle o baloncesto e a política e iso foi o que fixo. Tamén quixo ser nai a pesar de que non era recomendable.

Decidiu vivir como lle gustaba sabendo que iso podería acurtar a súa vida. Tamén sabía -polo que conta a xente que a coñecía- que calquera día podía pasar o que finalmente pasou, e iso non lle impedía viaxar ao outro lado do Atlántico con frecuencia.

Todo isto fíxome ver que tanto ela coma os seus proxenitores -a enfermidade era conxénita- tiveron moita coraxe.

Non fixo da súa enfermidade a súa maneira de vivir. Moitas persoas con enfermidades crónicas, que non teñen cura, crean asociacións para visibilizar o mal, recadar fondos para investir, presionar aos gobernos para que dediquen recursos… Ela decidiu vivir a vida que lle tocou, o tempo que fose, da forma que lle satisfacía.

E non estou facendo unha exaltación do conformismo. Non penso que o sexa. Aceptar que non todos os problemas teñen solución e vivir con eles da mellor maneira posible paréceme máis loable que estar permanentemente subliñando as limitacións dun mal ou outro e dedicar toda a túa vida a iso.

E si, unha maneira de vivir tamén é unha maneira de morrer.

 

Advertisements

A morte

Hai uns días Elisa Beni escribía El veto de la agonía no diario.es en relación co resultado da votación no Congreso para non debater o dereito a unha morte digna -eutanasia e suicidio asistido- e coa súa experiencia persoal.

Case sempre que se fala deste tema aparecen as testemuñas de familiares que sufriron coa agonía dalgún ser querido. Eu quero falar da morte dende o punto de vista da persoa viva que vai morrer.

Outras veces fálase de como se quere a cerimonia do pasamento; que se relixiosa ou civil, con flores ou sen elas… Pero pouco se fala do momento da morte a pesar de ser o tema filosófico por excelencia. Pouca xente asume que hai que morrer e pasa unha parte da vida loitando contra a morte, coma se fose posible gañar.

Coñecín algunhas persoas que, polas súas crencias relixiosas, afrontaron a morte con moita entereza e normalidade. Ían reunirse con deus e cos familiares e amigos que xa tiñan morto antes ca elas. Tamén algunhas ateas porque pensaban que xa viviran o suficiente e que a vida, a partir dun momente, non tiña nada novo que ofrecerlle. Pero a maioría aférrase á vida ata o último alento utilizando todos os medios posibles.

Os convencionalismos sociais non axudan a perder o medo á morte e polo tanto afrontala coma o inevitable final da vida. Refírome a esas expresións-muletilla do tipo “morreu rodeada dos seus seres queridos” coma algo desexable. Moitas persoas, o que máis temen da morte é morrer soas.

Nunca vin morrer a ninguén pero supoño que será moi duro, e por iso non quero que ninguén próximo me vexa morrer. Quero que sexa un acto moi íntimo.

Non son moi pudorosa no aspecto físico; son nudista, permanezo algún tempo -sen facer exibicionismo- espida nos vestiarios públicos, non teño temor que me vexa a veciñanza polas ventás… Todo iso non é, para min, intimidade. Morrer e algúns outros actos, si.

Pero á marxe da intimidade, penso que non me consolaría proporcionarlle aos meus achegados unha dor adicional. Porque a ninguén lle gusta ver morrer a un ser querido, aínda que sexa dunha forma tranquila.