Moito ruído…

Sempre me chamaron a atención as análises que fan os partidos políticos e xs xornalistas das manifestacións, concentracións… da cidadanía. A primeira é se son moitas ou poucas as persoas que acoden. Se son moitas parece que o goberno debe facer caso.

A min non me parece que as manifestacións na rúa, en si mesmas, teñan que definir as medidas que tome un goberno. De ser un factor determinante, o aborto tería que ser un delito. Manifestacións masivas fixeron “pro vida” e compañía.

Nas manifestacións, a cidadanía pide que se recoñeza un dereito, que se elimine unha norma, protesta por unha acción determinada… Todo iso debería considerarse -que non necesariamente executarse- independentemente de cantas persoas o pidan.

Pero o ruído ao que me vou referir hoxe é doutro tipo, para min máis pernicioso. É o ruído que fan uns poucos e que os medios de comunicación amplifican dunha maneira que acaba distorsionando a realidade. Como exemplo vou coller o alcalde de Vigo.

Facendo caso aos medios de comunicación, este home non debería acadar máis de dous ou tres concelleirxs. Aclaro. Dende hai moito tempo o alcalde de Vigo só sae nos medios sendo increpado polos veciños e pola oposición nos plenos do Concello; cuestionado, tamén polos veciños, con todo tipo de manifestacións contrarias ás súas decisións; facendo declaracións “fóra do testo”… Eu, baseándome nesta información pensei que o seu destino sería a oposición ou a súa casa.

E resulta que ampliou a maioría que tiña ata chegar a absoluta. Toma!!!

Isto fai que me formule algunhas preguntas: Que prensa leo eu? Que medios vexo? A información que me daban era obxectiva?… Porque non parece que eses votos foran de partido.

Pode que eu estivese algo predisposta a crer parte de todo iso, recoñezo que non me cae especialmente ben ese señor, pero de aí a formarme unha opinión completamente equivocada da situación… Está claro que a cidadanía de Vigo tiña máis e mellor información ca min.

Parece evidente que, sen que fose mentira, o que contaron os medios non reflictía a realidade. Había xente descontenta pero moita máis que non -que non se vía-, e algunhas cousas tivo que facer que estiveses ben -que tampouco se vían. Este estilo de informar só da parte “folclórica” recórdame moitos programas dunha cadea de TV.

Non hai mentira máis gorda que unha verdade parcial.

Advertisements

Quen mente?

Buenafuente ten unha sección no seu programa que se chama así, é un xogo que vai diso, de saber quen mente e quen di a verdade. Non sempre é doado. Na vida tampouco.

Os primeiros mentireiros -de masas- deberon ser os publicistas. Empezaron sendo esaxeracións para gabar o producto e fóronse convertendo en mentiras non demostrables a curto prazo -o que dura algo, por exemplo…

Tamén na política se empezaron a utilizar as técnicas de mercadotecnia, con moito éxito, por certo. Antes xs políticxs adoitaban ser persoas con certa relevancia social pola súa capacidade intelectual e o desexo de mellorar as condicións de vida da cidadanía, normalmente maiores e non especialmente ben parecidos. En xeral tiñan credibilidade. Agora case todxs son guapxs ou interesantes e cunha estética adecuada. Con iso xa nos vale…

Os xornais foron un bo medio para coñecer a realidade. Tiñan credibilidade. Era frecuente escoitar “é certo, lino no xornal”. Pero tamén a prensa entrou na mercadotecnia. Púxose de moda un eslogan, non sei de quen, que define o bo xornalismo coma a publicación do que moleste ao poder -máis ou menos. Identificaron poder con políticxs e levouse isto a uns extremos nos que “molestar” parece o único obxectivo. Se nunha entrevista o entrevistado non se molesta por algo, non é boa, se unha nova gaba a actuación de algén, non é noticia… E agora estamos en subornar a alguén para conseguir “trapos sucios” ou que o titular sexa “fulano dixo” -independentemente de que o que di sexa certo…

Das redes sociais, nin falo. Até hai “concursos” para acertar o que é verdade e o que é mentira -fake ou non fake, din…

Con este panorama cada vez resulta máis difícil crer a ninguén e unha xa non sabe de que ou de quen fiarse.

Non me gusta esta sensación de alerta permanente, de desconfianza en todo… Sei que pode parecer cousa da idade, e será, pero boto de menos cando unha podía confiar en que o que aparecía publicado nun xornal era certo, en que o que viña mirar o contador da luz era empleado da compañía eléctrica, en que se te chamaban por teléfono sería alguén coñecido…