Maternidade

La que has liao Pablitoooo!!!

Non dou creto… Unha muller, Bescansa, decide levar ao seu fillo ao traballo -no seu primeiro día, dáme que non o vai facer a cotío- e ese feito convértese en portada de informativos.

Polos 70 había algunhas mulleres, mestras, que levavan aos seus bebés ás escolas unitarias. Até lle facían un cuartiño aparte e, nai e alumnado atendían á criatura. En xeral non estaba ben visto porque entendíase que esa muller non podía desenvolver ben o seu traballo, pero aceptábase porque non había garderías suficientes e o salario desa señora tampouco daba para moito.

A min gustaríame dicir algo ao respecto.

  1. A maioría dos entornos laborais non son os apropiados para acoller a unha criatura.
  2. A maioría dos traballos non lle permiten xs traballadorxs atender simultaneamente o traballo e as crianzas.
  3. A maternidade ou a paternidade son opcións persoais, non é obrigatorio.

Partindo disto penso que efectivamente cada persoa pode enfocar a maternidade ou a paternidade como queira. Toda a vida houbo mulleres que non criaron directamente a súa descendencia, tiñan persoal de servizo -mesmo amas de leite- porque elas non tiñan especial interese en facelo e a súa posición económica llo permitía. E non desenvolvían traballo remunerado fóra da casa. Isto era frecuente na alta sociedade do século XIX.

Hoxe hai unha regulamentación que contempla permisos de maternidade e de paternidade, de lactancia… Seguramente a nosa non sexa a mellor das existentes, pero a que hai é a que teñen tódalas persoas traballadoras do común, non sei se a das persoas que traballan no Parlamento debe ser diferente.

Persoalmente penso que realizar un traballo e atender unha criatura son cousas incompatibles, como norma.

Outras imaxes de persoas que levan ás súas criaturas ao traballo que se están vendo tamén son mulleres e tamén son parlamentarias.

Non me gusta por dúas razóns.

  1. Porque fomenta o de que as mulleres podemos facer dúas cousas ben á mesma vez -co que non estou de acordo, facer varias cousas á vez implica necesariamente dispersar a atención.
  2. Tamén afianza a idea de que o traballo parlamentario é o suficientemente relaxado coma para poder facer outra cousa ao mesmo tempo.

 

Advertisements

Dereitos

Non nos gustan, para que nos imos enganar. Que alguén poida decidir libremente se fai algo ou non, non nos gusta. Preferimos que as cousas sexan obrigatorias ou estean prohibidas.

Eu cría que isto era unha tara da dereita.

A verdade é que cada vez que se fala de ampliar dereitos civís, a dereita adoita pór impedimentos. Asimilan dereito a abriga. Fixérono co divorcio, co aborto, o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, estano a facer agora coa eutanasia… coma se o feito de que exista a posibilidade xa nos levase a todxs a tomar decisións estúpidas só para exercer o dereito.

Pero ao parecer é unha tara sen ideoloxía -unha tara moi moderna, parece.

Estoume a referir a ese control que se fai ás mulleres por exercer ou non dereitos que teñen. O que me levou a escribir isto foron as análises da decisión de Susana Díaz sobre a súa baixa de maternidade.

Non me sorprende que os medios de comunicación fagan isto. O único que lles interesa é encher páxinas ou minutos con temas que xeren polémica para seguir enchendo páxinas e minutos. O que me sorprende é que feministas e persoas de esquerda, en xeral, se sumen a este xogo que o que fai é aproveitar calquera situación para desgastar a unha muller política. E ao mesmo tempo fomentar, de maneira subliminal, que se fose un home isto non pasaría, porque, efectivamente, cando é un home non pasa.

As baixas por maternidade están regulamentadas e a decisión sobre a forma de acollerse a ese dereito debería ser un asunto privado que ninguén se debería atrever a xulgar.

Persoalmente creo que o da maternidade é unha desculpa, o que queremos en realidade e criticar a unha persoa, muller -agora é Susana Díaz, pero no seu momento foron Sáenz de Santamaría, Chacon…- que faga o que faga vai estar mal; se colle ela toda a baixa, mal porque abandona moito tempo o seu traballo (dereita) non concilia co home es tarefas do fogar (feministas); se colle o mínimo tempo tamén mal porque non se ocupa o suficiente da súa criatura (dereita) e renuncia a un dereito que costou moito  conseguir (feministas, sindicalistas…)

Total… que o que se acaba cuestionando é a conveniencia de que as mulleres fagan determinados traballos ou non polo “hándicap” da maternidade.

Cando estas polémicas non existan quererá dicir que aprendemos o que é un dereito.