Maltrato

Acabo de ler un artigo en Infolibre ” El Maltrato a la tercera edad…” e, aínda que non me conta nada que eu non soubese, fíxome recordar o fácil que é caer no maltrato.

Fun docente e en máis dunha ocasión atopeime dicindo ao alumnado algo ou directamente machista; “que dous “nenos” vaian buscar unha mesa…” -algo que rapidamente amañaba engadindo algo coma “ben, dous calquera…”-, ou algunha resposta “irónica” algo improcedente. Por non falar do desexo impulsivo de darlle unha bofetada a alguén.

Todo isto nun entorno laboral, un periodo tempo determinado. Non quero nin imaxinar unha situación de coidados a tempo completo!!!

Todo isto pasoume sendo unha persoa ideoloxicamente feminista e pacifista, pero a cultura capitalista está aí e non é sinxelo librarse dela completamente.

Afortunadamente para min non tiven que coidar a maiores por un longo periodo de tempo, pero sempre tiven claro que a probabilidade de maltrato cando se coida a alguén na contorna familiar é moi alta. Por moito que se lle queira a esa peraoa, e ata me atrevo a dicir que precisamente por “querer o mellor para ela”. Cando nos ocupamos de alguén poñemos demasiada énfase na súa saúde física; non comas isto, non fagas estoutro… o que nos leva a discusións estúpidas que poden levar á persoa “dependente” a sentirse un estorbo, infantilizadas ou directamente maltratadas.

Bou facer unha paréntese, cando dicimos o mellor para ela tamén estamos pensando no mellor para mín porque se a enferma empeora vou ter máis traballo.

Sei que se tivese que coidar a alguén, en algún momento calquera dos dous nos sentiriamos maltratadores unhas veces e maltratados outras.

Por iso decidín que, cando chegue o caso, non quero que me coide unha persoa da familia; quero facer o que me de a gana sen ter en conta se é bo ou malo para a miña saúde -que ironía falar de saúde nesas circunstancias! Por suposto sempre que a única afectada sexa eu.

E así o teño especificado no meu testamento vital

Si, hai un perfil

Vin o programa de Jordi Évole, “El machismo mata”. Aproveito para dicir que me gusta -Évole- pero penso que está un pouco sobrevalorado, é certo que na terra dos cegos o chosco é o rei, pero en bastantes das súas reportaxes non aporta moitas luces á cuestión. É o caso do de antonte.

Calquera docente de Ensino Secundario podía facer unha análise similar á que se desprende desta reportaxe.

Eu quero subliñar dúas cousas que me gustou oir, non porque fosen para min unha novidade senon porque me alegra oír o que penso en boca de persoas que se supón cualificadas.

A primeira pertence á intervención de Jorge Freudenthal, psicólogo terapeuta de maltratadores. Define o fenómeno coma unha ideoloxía, unha forma de pensar que se basea no dominio e o control. E plantea a reeducación como buscar novas formas de pensar. Isto tiraría por terra -segundo eu o vexo- o estereotipo de que non se poden curar e o de que non hai un perfil.

Cando se di que non hai un perfil sempre se menciona o nivel económico, cultural, social… para confirmar que hai maltratadores  e maltratadas en todos eles. Iso é certo, pero eu penso que si que hai un patrón, tanto nos homes como nas mulleres, e é que cren na superioridade dos homes, no patriarcado, o mesmo que xs que cren na superioridade dunha raza ou dun pobo. En moitos casos os homes non teñen que recorrer á violencia física porque as súas mulleres xa fan o que el quere, aceptan o dominio e o control porque teñen a convicción que así é como ten que ser. Algunhas mulleres encadean unha relación de maltrato con outra porque a idea que teñen de home ideal é a dunha persoa dominante, decidida, que te queira para el só…

A segunda é unha intervención de Marina Marroquí, Educadora social, na entrevista que lle fai Évole ao final. Manifesta que non é partidaria de que se estean dando as cifras de mortas e dá dúas razóns; unha: o que menos precisan as mulleres maltratadas é un minuto de silencio e outra: a mensaxe para as vivas que están sendo maltratadas é que de aí van saír cos pés por diante.