Cultura de Paz

Non temos cultura de Paz. Parafraseando a Rajoy, non só non temos cultura de Paz senon que temos cultura de guerra -de violencia, de dominio…

Da cultura de guerra saen a maioría dos males sociais: racismo, clasismo, patriarcado, machismo, xenofobia… Pero a orixe é a mesma, a crencia de que unhas persoas ou grupos son superiores a outras e esa superioridade “xustifica” o dominio dunhas e o sometemento doutras.

O problema, segundo eu o vexo, é que estamos máis pendentes das partes que do todo e temo que estamos chegando a un punto en que as árbores non nos deixan ver o bosque.

Todxs denostamos a loita pola supremacía que exerce un home sobre unha muller ou dun branco sobre un negro… Pero a loita polo poder está moi interiorizada socialmente e ata considerada como algo perfectamente lexítimo. Ata hai un dito da “sabedoría” popular que di que na guerra e no amor todo está permitido.

O binomio loita e limpa non existe o mesmo que non existe o de guerra e xusta.

E volvendo ao das árbores e o bosque quero facer unha afirmación e algunhas preguntas sobre o debate de investidura.

Hernando utiliza unha circunstancia persoal -sentimental- de Iglesias para “burlarse” del e “atacalo”. Iso é unha actuación machista.

Iglesias é Rivera utilizan argumentos persoais -ou polo menos non políticos- para “meterse” un co outro e descualificarse  mutuamente. Como se chaman estas actuacións? Violencia verbal? Loita polo poder? Pelea de machos alfa?

Porque se é unha pelea de machos alfa -eu penso que si- eu tamén a cualificaría de machismo. Non hai mada máis machista que os machos alfa.

Que digo eu… Se un dos dous fose unha muller, estariamos todxs falando de machismo sen ningún xénero de dúbidas?

Iglesias non atacou persoalmente a Ábalos, pode que fose porque non o considera macho alfa. Punto para Ábalos.

Que non aceptemos a violencia machista, económica, racista… non quere dicir que teñamos que aceptar -ou considerar menos relevante- a violencia entre iguais.

A Violencia é a nai de tódalas violencias.