Búmerang

Estamos poñéndonos tan “estupendos” (radicais, diría) que vai chegar un momento no que unha cousa e a contraria van estar ben segundo falemos dos nosos ou dos outros.

As mulleres do PP -que dito sexa de paso, houbo e hai moitas máis en postos relevantes na política que nos partidos de esquerdas- foron moi mal tratadas polos “progresistas”. Botella, Aguirre, Villalobos… son algúns exemplos. Penso que en moitas ocasións había moito machismo nos xuízos que se lle fixeron. E, aínda que o machismo non estivese no miolo da análise, si que o hai na intensidade. Se o que enreda coa tableta durante unha sesión parlamentaria é un home, hai tanto escarnio público?

Agora a dereita estase a ensañar con Irene Montero. Non o vou xustificar. Pero tampouco desculpo que aínda hoxe se lle mencione a Villalobos o do Candy crush, que ao remate non era Candy crush.

Sen compartir todo o que se está a dicir de Irene Montero recoñezo que o asunto ten o seu aquel. Porque se é a idónea para a portavocía, por que non foi ela dende o principio en vez de ser só adxunta? Por machismo? Houbo machismo antes ou haino agora? É machista asociar o posicionamento social ou político das mulleres ás súas parellas, certo. E no caso de Boltella? Era machismo? Ou como non era das nosas todo vale?

Quero facer unha paréntese para recordar que Carmen Romero desapareceu da vida pública, que tiña de antes, cando o seu home foi Presidente do Goberno. Tamén aí houbo machismo, aínda que en sentido contrario.

Estase poñendo de moda acusar de machistas a persoas públicas; Sabina, Pablo Motos, Évole… ademais de os políticos.

A sociedade na que vivimos é machista. O machismo é unha ideoloxía na que todos e todas fomos educados. Pouco a pouco moitas persoas fomos desprendéndonos de moitos valores nos que nos educaron -cos custos correspondentes de ser consideradxs “rarxs”, ou algo peor- pero teño moitas dúbidas de que haxa alguén que estea completamente libre de algunha actuación ou expresión machista. Supoño que ata a mesma Barbijaputa terá algo por aí escondido pola que se a poida acusar de machista, pero como non ten vida pública -ela mesma se protexe cun seudónimo e non aparece nunca fisicamente, nin sequera nas entrevistas- non se lle poden sacar.

E digo eu… Imos dedicarnos a buscar comportamentos machistas en todo o mundo? Seguro que, buscando ben, todxs imos ter algún. Non sería mellor por de exemplo os que non o son?

Tolerancia

Así é como a define o Dicionario da Real Academia Galega: Calidade de quen respecta as opinións e actitudes dos demais aínda que non coincidan coas súas.

Pois ultimamente vexo moitos atentados contra a tolerancia, pero disfrazados de ideoloxía democrática, eso si.

A cousa desenvólvese máis ou menos así:

Eu decido que son “lo más” feminista, solidaria, ecoloxista… e actúo dunha determinada maneira que non sempre é consecuente con todo iso -a perfección non existe- pero logo poñerei podre ´nas redes sociais a alguén que faga algo que a min non me gusta acusándoo de machista, insolidario… aínda que a actitude en si mesma non o sexa.

Cóstame pór un exemplo, non porque non os teña -tódolos días vexo un lote- senon porque son temas sensibles que de seguro van ser malinterpretados.

Por certo, falando de sensibilidades. Por qué o humor é ficción e liberdade de expresión cando se fai sobre relixións, persoas, colectivos diversos… pero o humor machista -e algún outro- non?

Ao que ía, a un exemplo de intolerancia disfrazada de ideoloxía. As cotas, que serven para as mulleres ou para os negros pero voume referir ás das mulleres porque nos cae máis preto.

A min non me gusta o sistema de cotas. Iso non quere dicir que non o acepte, nun momento determinado, pola súa utilidade. Pero con data de caducidade, mentras se van corrixindo as causas que manteñen o desequilibrio. Manter a proporcionalidade “obrigatoria” paréceme que tapa a realidade -o mesmo que a caridade tapa a inxusticia- e dificulta a normalización.

Que lle parece a algunha feminista? Pois que son machista. E o máis probable é que mo diga unha muller que ten unha filla cunha preciosa melena que non fai deporte porque non pode secar o pelo ela soa e os proxenitores non teñen tempo.

E así con moitísimas cousas: Se non actúas igual ca min entón eres…machista, insolidaria… Eu xa vivín isto noutro momento, pero non se complicaban tanto a vida: era pecado e xa está.

 

Pedroche – Barbijaputa

Empezo dicindo que non coñezo ben a ningunha das dúas.

A Cristina Pedroche véxoa no programa Zapeando, no que interpreta un guión que non escribe ela. Por ser un personaxe popular tamén se coñecen algunhas circunstancias da súa vida persoal: fai deporte; casou na súa casa; dixo que non lle parecía que estivese gorda cando a “acusaron” de selo e que non era anoréxica cando tamén se dixo iso, que votaba a IU, que viste o que lle da a gana sen “presións”… Persoalmente paréceme algo “sensibleira” pero, tendo en conta a súa idade tampouco me parece esaxerada…

A Barbijaputa coñézoa algo polo que escribe, baixo un pseudónimo, por certo -nun xornal dixital e nas redes sociais. Moitas veces concordo co seu discurso pero non sei nada de cal é o seu comportamento na vida cotiá. Hai pouco lin un artigo na revista Pikara Magazine El feminista machista, no que Lluiso Farnsworth ven dicir, máis ou menos, que hai moitos homes que se declaran feministas e que teñen un discurso feminista pero que o seu comportamento cotiá é machista, actuando coma acosadores nunha pista de baile, por exemplo. Desafortunadamente tamén hai mulleres dese estilo; teñen un discurso feminista, van as manifestacións reivindicar a erradicación do machismo… e nas súas casas, coa súa parella e coa súa crianza teñen comportamentos que reforzan o patriarcado.

Por iso non acabo de entender moi ben a Carta abierta a Cristina Pedroche, de Barbijaputa no Diario.es. Carta que a min paréceme un pouco paternalista, teño que dicir. Que si que o entendo se o obxectivo é utilizar a popularidade de Pedroche para crear polémica e aumentar as entradas e comentarios dos seus artigos e coma consecuencia a súa popularidade.

O comentario de Pedroche “que nos olvidemos del machismo y del feminismo…” -que motivou a carta- parece que é a resposta a unha pregunta que contesta a nivel individual, ela nunca dixo representar a ninguén e que posiblemente se refería a que ela xa o ten superado. Existe a posibilidade de que ela actúe coma non machista aínda que logo non teña o discurso teórico moi elaborado.

As veces as feministas teóricas malinterpretan ás feministas prácticas. A min puxéronme podre -nunha rede social- por dicir que hai que educar tamén ás mulleres para que non teñan nin acepten comportamentos machistas. Ao parecer “iso sería un castigo adicional”.

 

Melenas e tacóns

Xa sei que neste momento do que se fala é da violencia machista. Pero a min gústame máis subliñar cousas menos evidentes, porque penso que é no cotián e no rutinario onde está o xermolo das situacións máis extremas.

Voume referir ás melenas e aos tacóns porque son o non vai máis da feminidade e gustan por igual a homes e mulleres.

Empezo polo pelo. Hai algo máis bonito, máis feminino e que guste máis que unha longa e fermosa melena? É unha verdadeira obsesión. Aos homes encántanlles tanto dunha forma poética “enredarse nel” coma sexual “agarrala dos”. Ás mulleres tamén lles encantan as melenas, non sei moi ben se é para así gustar máis aos homes ou se é gusto de seu.

É tal a obsesión que en máis dunha ocasión escoitei comentar a preocupación -propia ou por unha terceira- pola perda do pelo cando se vai facer un tratamento de quimio, case máis que polo resultado do tratamento e polo tanto da evolución da enfermidade.

A ver… que non teño eu nada en contra de que cada quen leve o pelo como queira, pero hai que recoñecer que o pelo longo limita moito, especialmente ás nenas, na infancia. Cando as criaturas empezan a ser autónomas -vestirse, peitearse, asearse…- o pelo longo non axuda. Fai, por exemplo, que realizar actividades deportivas sexa máis incómodo: despois hai que ducharse, secar o pelo…

E os tacóns? Só a min me parecen unha tortura? Tamén teñen connotacións sexuais, son fetiches en todo tipo de relacións -non só nas sadomasoquistas. Ata as mulleres policías das películas e series perseguen os delincuentes subidas en tacóns de agulla cos que eu non podería dar máis de dous pasos.

Que tampouco lle vou negar a ninguén a posibilidade de sufrir como lle dea a gana, pero…

Non haberá algo de machismo nestas pequenas cousas?

Non estaremos a afacer as nenas a pasar incomodidades polos homes?