Pedroche – Barbijaputa

Empezo dicindo que non coñezo ben a ningunha das dúas.

A Cristina Pedroche véxoa no programa Zapeando, no que interpreta un guión que non escribe ela. Por ser un personaxe popular tamén se coñecen algunhas circunstancias da súa vida persoal: fai deporte; casou na súa casa; dixo que non lle parecía que estivese gorda cando a “acusaron” de selo e que non era anoréxica cando tamén se dixo iso, que votaba a IU, que viste o que lle da a gana sen “presións”… Persoalmente paréceme algo “sensibleira” pero, tendo en conta a súa idade tampouco me parece esaxerada…

A Barbijaputa coñézoa algo polo que escribe, baixo un pseudónimo, por certo -nun xornal dixital e nas redes sociais. Moitas veces concordo co seu discurso pero non sei nada de cal é o seu comportamento na vida cotiá. Hai pouco lin un artigo na revista Pikara Magazine El feminista machista, no que Lluiso Farnsworth ven dicir, máis ou menos, que hai moitos homes que se declaran feministas e que teñen un discurso feminista pero que o seu comportamento cotiá é machista, actuando coma acosadores nunha pista de baile, por exemplo. Desafortunadamente tamén hai mulleres dese estilo; teñen un discurso feminista, van as manifestacións reivindicar a erradicación do machismo… e nas súas casas, coa súa parella e coa súa crianza teñen comportamentos que reforzan o patriarcado.

Por iso non acabo de entender moi ben a Carta abierta a Cristina Pedroche, de Barbijaputa no Diario.es. Carta que a min paréceme un pouco paternalista, teño que dicir. Que si que o entendo se o obxectivo é utilizar a popularidade de Pedroche para crear polémica e aumentar as entradas e comentarios dos seus artigos e coma consecuencia a súa popularidade.

O comentario de Pedroche “que nos olvidemos del machismo y del feminismo…” -que motivou a carta- parece que é a resposta a unha pregunta que contesta a nivel individual, ela nunca dixo representar a ninguén e que posiblemente se refería a que ela xa o ten superado. Existe a posibilidade de que ela actúe coma non machista aínda que logo non teña o discurso teórico moi elaborado.

As veces as feministas teóricas malinterpretan ás feministas prácticas. A min puxéronme podre -nunha rede social- por dicir que hai que educar tamén ás mulleres para que non teñan nin acepten comportamentos machistas. Ao parecer “iso sería un castigo adicional”.

 

Advertisements

Melenas e tacóns

Xa sei que neste momento do que se fala é da violencia machista. Pero a min gústame máis subliñar cousas menos evidentes, porque penso que é no cotián e no rutinario onde está o xermolo das situacións máis extremas.

Voume referir ás melenas e aos tacóns porque son o non vai máis da feminidade e gustan por igual a homes e mulleres.

Empezo polo pelo. Hai algo máis bonito, máis feminino e que guste máis que unha longa e fermosa melena? É unha verdadeira obsesión. Aos homes encántanlles tanto dunha forma poética “enredarse nel” coma sexual “agarrala dos”. Ás mulleres tamén lles encantan as melenas, non sei moi ben se é para así gustar máis aos homes ou se é gusto de seu.

É tal a obsesión que en máis dunha ocasión escoitei comentar a preocupación -propia ou por unha terceira- pola perda do pelo cando se vai facer un tratamento de quimio, case máis que polo resultado do tratamento e polo tanto da evolución da enfermidade.

A ver… que non teño eu nada en contra de que cada quen leve o pelo como queira, pero hai que recoñecer que o pelo longo limita moito, especialmente ás nenas, na infancia. Cando as criaturas empezan a ser autónomas -vestirse, peitearse, asearse…- o pelo longo non axuda. Fai, por exemplo, que realizar actividades deportivas sexa máis incómodo: despois hai que ducharse, secar o pelo…

E os tacóns? Só a min me parecen unha tortura? Tamén teñen connotacións sexuais, son fetiches en todo tipo de relacións -non só nas sadomasoquistas. Ata as mulleres policías das películas e series perseguen os delincuentes subidas en tacóns de agulla cos que eu non podería dar máis de dous pasos.

Que tampouco lle vou negar a ninguén a posibilidade de sufrir como lle dea a gana, pero…

Non haberá algo de machismo nestas pequenas cousas?

Non estaremos a afacer as nenas a pasar incomodidades polos homes?