Populismo, sentimentalismo

Estase a falar moitísimo de Populismo e eu cada paso estou máis confundida.

Moitas persoas falan del identificándoo coa ideoloxía de extrema dereita.

Recorrín aos dicionarios para ver cal era a definición e atopei a da RAE, bastante xenérica,

“Popularismo. Tendencia política que pretende atraerse a las clases populares.” E, segundo esta definición, eu diría que o populismo é transversal. Todos os partidos políticos pretenden que os voten toda a cidadanía, aínda que tamén é certo que ata a crise centrábanse máis nas clases maioritarias -o que ata agora era clase media, media alta…- e que están máis integradas no sistema. Na medida na que as clases populares aumentan de poboación, o interese por elas tamén.

Na RAG atopeime cunha algo máis explícita; “Populismo. Práctica política que, baixo a pretensión de defender os intereses populares, utilizando mesmo a demagoxia, trata de conseguir o apoio político do pobo.” Aquí cuestiónase a veracidade do obxectivo -defender os intereses populares- e tamén a maneira de conseguilos; utilizando os sentimentos, a irracionalidade.

E na irracionalidade está, ao meu ver, a nai do año. Hoxe lin o artigo Periodismo basado en datos falsos de Iñigo Sáenz de Ugarte, en eldiario.es e pareceume que reflicte bastante ben como estamos dispostxs a esquecernos da racionalidade especialmente cando se trata dun asunto no que se apela aos sentimentos. As persoas que queren manipular fano por intereses económicos ou electorais e as manipuladas porque as árbores -sentimentos- non lle deixan ver o bosque -irracionalidade da historia.

A Política e o Xornalismo son dous campos nos que é rendible manipular os sentimentos da xente, conségense máis votos nun caso e audiencias, ventas… no outro.

O curioso, e para min tamén preocupante, é que nas redes sociais -que parece que naceron para que a verdade non teña cancelas, que nin as empresas de comunicación nin os políticos poden controlar…- tamén se está apelando permanentemente aos sentimentos.

A veces teño a impresión de que imos chegar a un punto no que non seamos capaces de diferenciar un razoamento lóxico dun ilóxico.

Que digo imos chegar!!! agora mesmo xa se fala da túa lóxica ou da miña lóxica coma se de opinións se tratase.

Racionalidade

Non sei por que non entendemos o comportamento da cidadanía nos procesos electorais. A sociedade componse de individuos e aínda que non é o mesmo moitos comportamentos son similares.

A última sorpresa (?) é que Garzón sexa o político mellor valorado e Rajoy o peor. Todo o mundo sinala a contradicción pero a min ocórrenseme moitas contradiccións bastante máis relevantes.

Por que se cre que hai un deus verdadeiro?

Por que moitas mulleres maltratadas volven ou continúan coas súas parellas?

Por que hai persoas que defraudan ao fisco e colaboran economicamente con ONGs?

Por que unha persoa que pide “favores” e critica o amiguismo ou a endogamia laboral?

Por que parece un voitre Inditex e non Apple?

Podería continuar esta listaxe até aburrir.

Non se me ocorre outra explicación que a irracionalidade.

Na irracionalidade está a nai do año da maioría dos comportamentos contraditorios.

A omnipresencia das relixións nas sociedades non axuda.

A crianza con apego tampouco. Que non me refiro estrictamente ao coidado das criaturas cando son pequenas senón a esa especie de teoría subxacente de que o amor todo o cura, por amor faise calquera cousa… a supervaloración da compoñente sentimental nas relacións persoais. Esta teoría non favorece ás mulleres que aceptan o “maltrato” dxs fillxs e das parellas “por amor”.

Parecía que a racionalidade ía chegar ás nosas vidas despois de maio do 68. E hoxe, despois do 15M -outro maio- dáme a impresión de que tamén nisto involucionamos.