Cataluña

Hai tempo que non comento cousas que vexo na vida cotiá, e non porque ultimamente non as vexa, pero é que case sempre son de escenas machistas protagonizadas por mulleres e iso non “está de moda” subliñalo. Ao parecer iso é pola educación que recibimos, coma se os varóns non recibiran tamén unha educación, a mesma educación patriarcal e machista. Todos e tamén todas temos que desprendernos do “lastre” educativo que recibimos.

Pois ao que ía. Estou nunha viaxe do IMSERSO, que dan para moito observar. Por exemplo a pouca querencia que lle temos as persoas xubiladas ás riolas.

Cando chegamos ao hotel formouse unha masa compacta na recepción na que metía medo adentrarse. Algunhas persoas decidimos quedarnos nas aforas da masa e puxémonos de charla. Achegouse un home, que tamén viaxa só. O “cuñado”. Enseguida quixo saber quen ía con quen ata que quedou claro que eu ía soa. Empezou a tomar a iniciativa, contounos que el fixera moitas viaxes moi longas; Singapur…, moi complicadas; no medio de tormentas… e, como non, saiu Cataluña.

Unha parella das que estaba na conversa ten un piso en Cataluña e comentaba que a xente estaba preocupada pero logo, cando concretaban, referíanse a camareiros galegos que estaban traballando alí e que decían que se poidesen volverían para Galiza. ???? Tamén saíu o tópico de que se parten as familias por iso, coma se nou houbese familias que non se falan por outros moitísimos motivos.

Non teño costume de opinar de política nestas situacións, o mundo IMSERSO non é maioritariamente de esquerdas precisamente, pero coma iamos estar esperando moito tempo, atrevinme a dicir que moitos cataláns son nacionalistas e queren que se lles recoñeza o dereito de autodeterminación pero non son independentistas, polo que se o tema se tivese tratado mellor non estariamos onde estamos.

O “cuñado” díxome: ti dáme a impresión de que debes ser das Mareas ou algo así. Díxenlle que si, que algo así. E foise.

Para que digamos que os cataláns están moi radicalizados.

 

Benidorm

Dende que estou xubilada fago un par de viaxes ao ano co IMSERSO, nos meses máis crudos do inverno.

As viaxes que organiza o IMSERSO son, normalmente a zonas de moito turismo de verán, pero de inverno non tanto; urbanizacións nas costas mediterránea ou nas illas.

Eu son máis de turismo urbano e até o de agora case sempre elixía lugares próximos ou ben comunicados con cidades grandes que me gustan: Barcelona, Mallorca, Málaga… Utilizo a viaxe e o aloxamento, que son baratos, e logo móvome ao meu aire polas cidades.

Este ano decidín coñecer o fenómeno Benidorm. Murcia e Alacant tamén terán cousas bonitas que ver, pensei. E para aquí que me vín!

Xa no autobús, do aeropuerto ao hotel, empecei descubrir o éxito deste destino; a xente ía falando de lugares para comer, de espectáculo, pobos cercanos… polos seus nomes, coma se fala na túa propia cidade. Estaba moi claro que xa estiveran todxs -eran tres parellas- con anterioridade.

A cidade non ten moito interese. Arquitectonicamente é un batiburrillo e mesmo na zona máis antiga -supoño- onde non hai rañaceos, hai unha mestura de “arquitectura de autor” -un tanto peculiar- con edificios anodinos de estilo “funcional” propios do boom da construcción. O porto é pequeno e o club náutico non parece ter moita actividade, vaia que non me dou a impresión que os deportes náuticos sexan un aliciente.

cats1

Pero finalmente si que atopei o segredo do éxito: “A movida”. Dende as nove da mañán as rúas xa están cheas de xente e a partir das 11 o paseo marítimo está petado, a praia con xente tomando o sol, bañándose ou a facer ximnasia -varios grupos dunhas 50 persoas en cada grupo- Un bule-bule que non vexo en Sanxenxo no verán. A partir desa hora as rúas da zona de bares e cafeterías teñen moito trasiego e as terrazas están cheas. Non se ven locais pechados… -noutros lugares que estiven,  os arredores do hotel víanse moi desangelados; bares, tendas, restaurantes… que pechan os meses máis frouxos…

Resumindo, isto é en xaneiro o equivalente ao que se chama veraneo, veraneo familiar. Iso si, sobre o 80% somos xente maior.

Total… que por fin xa o entendo, pode que eu non volva -non son de turismo de veraneo- pero enténdoo.