Concentración Falemos

 

22291556_10203784336524216_3623413904607380056_o 11.10.36

Acabo de ler -un pouco en diagonal, recoñézoo- o artigo Sobre el manifiesto “blanco” de Isidoro Moreno no que fai a súa análise da convocatoria Falem/ Hablemos de onte.

Fai algunhas afirmacións coma estas:

(…) “Hay, sí, una sucesión de ideas amables, casi siempre abstractas” (…) “Los autores del Manifiesto –que no sabemos quiénes son pero existen- me parecen algo así como flautistas de Hammelin que llevan a mucha gente adonde ellos quieren, sin decirles adónde y sin que ello sea fácil averiguarlo, porque subyugan con su música ocultando la letra, es decir los objetivos y el cómo conseguirlos.”

Que non digo eu que nos sexan atinadas. As ideas son abstractas, certo, pero non entendo qué ten iso de malo, moitas veces as ideas son utopías e o camiño para ir cara elas hai que ilo facendo segundo se vai camiñando, a Paz é o camiño. Son amables, tamén, case sempre o son cando te convocan a unha manifestación -non te van convocar os empresarios para pedir unha reducción salarial.

Que non sabemos quen convoca? Tamén certo -parece que se creou unha plataforma especificamente para iso, pero efectivamente non sabemos moito das persoas que a compoñen. Eu tampouco sei quen é Isidoro Moreno, lin o seu artigo e segundo o que diga podo concordar co que di, ou non, ou en parte…, recomendar o seu artigo, comentalo… Porque estou a referirme ao seu artigo, non á súa persoa.

Ultimamente non vou a moitas concentracións porque ao ser bastante maior xa me cansei de que nos manifestemos moito -case sempre polas mesmas cousas; igualdade, defensa da lingua, solidariedade…- e actuemos moi pouco na vida real, non vexo a evolución.

Pero si que decidín asistir a esta precisamente pola novedade; ningunha forza política ou social se atribuíu a convocatoria, sen bandeiras, pedía que se busque unha solución a un conflicto falando e acordando…

Recoñezo que non lin o manifesto polo miúdo pero, coma di Isidoro Moreno, coa música estou de acordo. E a letra xa a iremos recompoñendo.

E, ata que me canse ou falen -o que ocorra antes, que xa me temo o que será-, vou seguir a dar a tabarra con isto de que falemos.

Advertisements