Enfermidades “mentais” leves

Hoxe vin nas redes unha entrevista da Voz de Galicia ao psiquiatra Francisco Vidal-Pardo. O titular é  “Hay que diferenciar depresión de tristeza”.

Despois de ler a entrevista, sorprendeume que se elixise este titular porque nela hai outras moitas declaracións que a min me parecerían menos obvias. Explícome; hai moitas “enfermidades do sistema nervioso”, que non son depresión, son máis leves -a depresión está considerada coma trastorno grave-, pero que tamén precisan tratamento farmacolóxico e que son moi incomprendidas socialmente.

Na mesma entrevista esta persoa di:

Pero cuando la ansiedad influye sobre el organismo y provoca un deterioro en la salud física influyendo por ejemplo en cuadros como hipertensión o un infarto de miocardio o patologías digestivas es entonces cuando los ansiolíticos ayudan a que esto disminuya, estando perfectamente indicados.

É dicir; unha crise de ansiedade pode producir trastornos físicos que se curan con tratamentos físicos. Por exemplo, un trastorno dixestivo hai que tratalo coma tal -independentemente do motivo que o provocou- e a ansiedade hai que reducila se non se quere que os danos físicos vaian a peor.

Tamén di:

También hay que considerar que el mundo de la farmacia y de la calle se interpreta como antidepresivos algunos fármacos que realmente son estabilizadores del humor, y como tal los médicos los indicamos. Hacen que no te afecten tanto los problemas, evitan el consumo y dosis de tranquilizantes, aumentan la estabilidad y la seguridad. (…) El «no te rayes» de los chavales produce mucha inseguridad. En estos casos los estabilizadores del humor van muy bien. A estos fármacos se les llama antidepresivos pero los psiquiatras sabemos que no lo son. Lo que hacen es volver a captar la serotonina, aprovechándola de nuevo. Esto por supuesto es una explicación simplista, para entenderse coloquialmente.

Esto é algo que tampouco se entende socialmente. Estabilizar o humor é algo que algunhas veces podemos facer por nós mesmos pero nalgunhas ocasións o asunto váisenos das mans -da cabeza neste caso-, perdemos a perspectiva e polo tanto a capacidade de controlar as sensacións que non nos deixan analizar a situación con obxectividade. As sensacións son máis poderosas que a racionalidade, por así dicilo, e iso xenera estrés e ansiedade. Non falo coma profesional da saúde senón coma paciente.

E aínda que a min non me importa falar de que en algúns momentos preciso axuda destes fármacos estabilizadores do humor, o mundo da docencia está cheo de persoas medicándose -case sempre pola medicina ambulatoria, porque recorrer á psiquiatría está estigmatizado- que o ocultan para que non as “xulguen”.

Penso que deberiamos “normalizar” este tipo de enfermidades coma unha gripe ou gastrite.

Non se trata de diferenciar unha enfermidade doutra senón de tratar a cada unha polo que é. O tratamento dun catarro non é o mesmo que o dunha pulmonía e as dúas son enfermidades do sistema respiratorio.

Advertisements

Maneiras de vivir… e de morrer

Xa non sei moi ben de que escribir. Son tantos os temas que me pasan polo caletre que ao final non me decido.

Agora mesmo ocórrenseme estes;

O infantilismo de Podemos,

A estupidez dxs xornalistas que no afán de facer preguntas graciosas e comprometidas o único que fan é preguntar parvadas,

A obsesión que nos entrou por corrixir a ortografía nas redes -ata cando está ben-,

O que me impresionou a morte de Chacón…

Coma os primeiros son bastante estruturais vou decidirme polo último.

Non sabía case nada de Carme Chacón fóra da súa faceta de política. Que casara e tivo un fillo, e xa. Nin sequera sabía que se divorciara ou o da súa enfermidade.

Coma política non a entendía moito por iso das idas e vindas cara a primeira liña do PSOE.

Coa súa morte moita xente escribiu sobre ela en distintas facetas, así coñecín algo da súa vida privada. E foi esta faceta a que me imprsionou. Non digo que agora a admire porque non son eu moito de admirar, pero si que me gusta a súa forma de enfrontarse á vida e á morte.

Co seu mal, a maioría optaría por unha forma de vida que concordase coas recomendacións para estes casos; vida tranquila, sen sobresaltos… Pero non, ela non elixiu unha actividade física moderada, paseos, golf… Nin unha carreira que a levara a un traballo relaxado; farmacia, bioloxía… Non, a ela gustábanlle o baloncesto e a política e iso foi o que fixo. Tamén quixo ser nai a pesar de que non era recomendable.

Decidiu vivir como lle gustaba sabendo que iso podería acurtar a súa vida. Tamén sabía -polo que conta a xente que a coñecía- que calquera día podía pasar o que finalmente pasou, e iso non lle impedía viaxar ao outro lado do Atlántico con frecuencia.

Todo isto fíxome ver que tanto ela coma os seus proxenitores -a enfermidade era conxénita- tiveron moita coraxe.

Non fixo da súa enfermidade a súa maneira de vivir. Moitas persoas con enfermidades crónicas, que non teñen cura, crean asociacións para visibilizar o mal, recadar fondos para investir, presionar aos gobernos para que dediquen recursos… Ela decidiu vivir a vida que lle tocou, o tempo que fose, da forma que lle satisfacía.

E non estou facendo unha exaltación do conformismo. Non penso que o sexa. Aceptar que non todos os problemas teñen solución e vivir con eles da mellor maneira posible paréceme máis loable que estar permanentemente subliñando as limitacións dun mal ou outro e dedicar toda a túa vida a iso.

E si, unha maneira de vivir tamén é unha maneira de morrer.