A violencia de xénero

Segundo eu o vexo non son as leis as que van acabar coa violencia de xénero o mesmo que non acaban coa violencia en xeral. A Policía e a Xudicatura entran en xogo cando os actos xa se produciron.

A miña tese é que hai que educar ás mulleres, si, ás mulleres.

Cando se fala deste problema nos medios de comunicación case sempre aparecen “expertos” que propoñen solucións e que se poderían resumir en dúas; máis medios e educar aos homes.

Ben, non digo que iso me pareza mal. Pero pór a énfase nos homes para a solución do problema non me parece efectivo, é coma se puxeramos outra vez o noso destino nas súas mans; só nos libraremos desta lacra se os homes queren.

Hai quen cre que a solución está na educación para a igualdade, pero se se ten coma único obxectivo a igualdade, pódense dar -e danse- estas situacións:

No medio doméstico a igualdade consiste en que xa non son as nenas as que colaboran nas tarefas da casa, non o fan nin as nenas nin os nenos. Xa na adolescencia poden elixir en igualdade a estética indumentaria, que normalmente tradúcese en que os homes píntanse, tinguen o pelo, levan pendentes ou depílanse e as mulleres levan zapatos con tacón imposible, implantes mamarios…

Pero o peor é coas relacións sentimentais: O control.

O control tamén se fixo igualitario e é frecuente que unha rapaza che diga que o seu mozo non é controlador, que ela tamén o pode controlar a el, que aos dous lle gusta saber onde está o outro e que están sempre en contacto. Ata pode que che diga que o fan porque teñen unha relación moi sincera.

Control igualitario? Así entendemos a igualdade? Queremos a igualdade nas “taras”?. E ademais a partida do control igualitario está perdida por adiantado porque os homes teñen moita máis experiencia.

A educación das nenas debería insistir moito na autonomía persoal -especialmente a emocional. A dos homes tamén, pero ás mulleres faille máis falta.

A dependencia emocional é -en moitísimos casos- a causa de que os malos tratos se manteñan.

Advertisements