Populismo, sentimentalismo

Estase a falar moitísimo de Populismo e eu cada paso estou máis confundida.

Moitas persoas falan del identificándoo coa ideoloxía de extrema dereita.

Recorrín aos dicionarios para ver cal era a definición e atopei a da RAE, bastante xenérica,

“Popularismo. Tendencia política que pretende atraerse a las clases populares.” E, segundo esta definición, eu diría que o populismo é transversal. Todos os partidos políticos pretenden que os voten toda a cidadanía, aínda que tamén é certo que ata a crise centrábanse máis nas clases maioritarias -o que ata agora era clase media, media alta…- e que están máis integradas no sistema. Na medida na que as clases populares aumentan de poboación, o interese por elas tamén.

Na RAG atopeime cunha algo máis explícita; “Populismo. Práctica política que, baixo a pretensión de defender os intereses populares, utilizando mesmo a demagoxia, trata de conseguir o apoio político do pobo.” Aquí cuestiónase a veracidade do obxectivo -defender os intereses populares- e tamén a maneira de conseguilos; utilizando os sentimentos, a irracionalidade.

E na irracionalidade está, ao meu ver, a nai do año. Hoxe lin o artigo Periodismo basado en datos falsos de Iñigo Sáenz de Ugarte, en eldiario.es e pareceume que reflicte bastante ben como estamos dispostxs a esquecernos da racionalidade especialmente cando se trata dun asunto no que se apela aos sentimentos. As persoas que queren manipular fano por intereses económicos ou electorais e as manipuladas porque as árbores -sentimentos- non lle deixan ver o bosque -irracionalidade da historia.

A Política e o Xornalismo son dous campos nos que é rendible manipular os sentimentos da xente, conségense máis votos nun caso e audiencias, ventas… no outro.

O curioso, e para min tamén preocupante, é que nas redes sociais -que parece que naceron para que a verdade non teña cancelas, que nin as empresas de comunicación nin os políticos poden controlar…- tamén se está apelando permanentemente aos sentimentos.

A veces teño a impresión de que imos chegar a un punto no que non seamos capaces de diferenciar un razoamento lóxico dun ilóxico.

Que digo imos chegar!!! agora mesmo xa se fala da túa lóxica ou da miña lóxica coma se de opinións se tratase.

Advertisements

Ética e demagoxia

Hoxe vin na prensa unha nova sobre o salario e os gastos e doacións de Carmena e outrxs.

Coma case sempre concordo con ela. Se hai que prescindir do monto total que se cobra, mellor que sexa dos complementos, dietas por asistencia a plenos… antes que dos salarios.

Se se cobra todo e logo se dona parte do cobrado -posición na que está Podemos- cada persoa decide o destino ao que van eses cartos -partidos, ONGs…- en calquera caso  organizacións privadas. E os beneficios repercuten nun grupo determinado. Que non digo que non estean ben empregados, eu tamén fago doacións, ademáis de pagar todos os impostos que me corresponden. Pero se o que se fai é suprimir as dietas ou determinados complementos a beneficiada será toda a cidadanía, esas cantidades quedan no concello -neste caso- para toda a veciñanza.

Xa falei outras veces disto, porque póñome algo atacada cada vez que escoito dicir que hai que baixar os salarios. Que somos? O presidente da confederación de empresarios?

Os salarios son o último que se toca. Se hai que diminuír a cantidade que se percibe mellor empezar por gastos de representación, dietas por asistir aos plenos, comisións… O salario é o que determina as cotizacións á SS, as extraordinarias…

Por todo isto é polo que me parece máis ético o que fai Carmena: cobrar máis e pagar os gastos institucionais co seu soldo. Cobrar menos salario e pasar aparte outros gastos -para rematar quedándote co mesmo- paréceme demagóxico.

Tamén me parece máis ético que sexan os gobernos -municipais, autonómicos, estatais…- os que decidan o destino desas cantidades en vez de persoas individuais, por moito que sexan do partido “guai”.

O que non se cobra vai ao erario público, o que se dona non.