Debates

Non sempre vexo as cousas da mesma maneira que a maioría. E os debates entre políticos -si, politicos e non políticxs, porque se o bebate de onte fose entre os candidatos non habería ningunha muller- non van ser a excepción.

Para empezar, xs xornalistas considéranos “lo más”. Se non hai debates televisivos non hai democracia. E, como o bipartidismo non “mola” hai que debater entre varios, pero tampouco todos. É moito máis rendible contar cos líderes de partidos que de momento non teñen representación parlamentaria, pero que todo indica que si a van ter -e moita. Ignorar aos partidos minoritarios -aínda que na actualidade teñan representación parlamentaria- parece que o considertan un “efecto colateral”.

Tamén decidiron que os que participan teñen que estar incómodos, nada de mesas, sillas nin atriles. Se eres maior ou tes problemas de columna vas ter que drogarte para non pór de manifesto a túa eiva. Se eres muller podes elixir entre levar calzado cómodo -o calzado das mulleres normalmente é máis incómodo- e enfrontarte ás criticas de vestiario ou ter ese plus de padecemento. É necesaria esa resistencia física para ser gobernante? Se levas chaqueta eres máis covarde porque con ela estás máis protexido -non se nota a camisa sudada- pero se rematas coa camisa moi sudada entón depende de se lle caes ben ao que comenta ou non. Se lle caes ben “sudaches a camiseta” e se lle caes mal estabas moi nervioso.

Por que este empeño en que non estén cómodxs? Traballar con incomodidades fai que o traballo saia mellor? Ou é para que lles saia mal e así hai máis que criticar?

Parece que os debates son mellores canto máis se foda aos políticos.

Por isto, e por moitas outras cousas, xa non vexo debates.

Advertisements

Debater

Sorpréndeme moito o significado no que acabou derivando esta palabra: loita, combate.

En galego non ten este significado, é “Tratar (un asunto) entre varias persoas, xeralmente con puntos de vista distintos, estudiando os seus diferentes aspectos.” (…) SIN. discutir.”

En castelán ten dúas acepcións; a primeira que coincide coa que acabo de poñer e a “2. Combatir, guerrear.”

Até non hai moito cando se dicía que ía haber un debate na TV, entendíase que varias persoas ían expor os seus puntos de vista sobre un asunto, e que podían coincidir -ou non. Os primeiros que recordo foron os de Balbín. Nese caso axustábanse á idea de persoas que opinaban -sen importarlles demasiado que as opinións fosen converxentes ou diverxentes.

Agora xa colocan, fisicamente, xs opinadores en dous lados. E se en algún momento a opinión dalguén dun lado coincide coa doutrx do outro lado, case ten que pedir perdón e a continuación aclarar que só coincide parcialmente.

Se a isto lle engadimos que nos gusta -en xeral- “saírnos coa nosa” xa temos dous obxectivos -non concordar e ter razón- máis importantes que escoitar e opinar argumentando.

Cando hai un debate político a cousa ponse aínda peor.

As persoas que participan basean a súa actuación na repercusión mediática. Os medios analizan miles de aspectos; a postuta, a linguaxe corporal -está moi de moda esta profesión-, a vestimenta, a seguridade en si propix… Total, que entre todxs son capaces de conseguir que ao día seguinte dun debate non se fale das propostas de cada quen. O interese, tanto da cidadanía coma dos medios de comunicación -que trasladan á portada dos diarios- é

Quen gañou?