Explicación e xustificación

Non son a mesma cousa pero ás veces paréceo.

Tódolos comportamentos son explicables, mesmo o dun asasino en serie. Pero cando analizamos comportamentos concretos unhas veces explicámolos e outras non, co que pode dar a impresión que os que explicamos son “máis xustificables”.

Vou por un exemplo: a violencia -parto de que non é xustificable en ningún caso. E dúas situacións extremas.

Unha nova sobre violencia de xénero; coméntanse milleiros de cousas sobre o maltratador: que era mala xente, que parecía tan normal… e normalmente ninguén se pon a explicar por qué esa persoa é violenta. Da coma pudor facer iso. E da pudor porque pode ser interpretado coma unha excusa.

Un/ha nenx pequenx contrariadx enfádase e ponse a dar patadas a todo o que pilla. Case sempre aparece un comentario que pode ser “Ah!, xs nenxs… xa se sabe” ou algo máis elaborado “coma non sabe expresarse doutra maneira… faino así”, e en calquera dos casos a cousa adoita queda aí. Efectivamente non sabe, aínda non aprendeu, por iso hai que enseñarlle. Chámase educar.

En moitos casos xs nenxs aprenden sós estas cousas, pero está claro que non todxs. Moitas persoas adultas cren que se están cabreadas ou se se senten víctimas, calquera actuación -aínda que sexa violenta- está xustificada.

Tamén habería que educalas, non só explicar o seu comportamento.

 

Advertisements

Hai moita crispación

Esta mañá tiña que facer uns recados. Como leva chovendo dende que me erguín, decidín colle-lo bus urbano.

Esta liña de bus é circular, comenza e remata nun cento comercial, fai un percorrido por unha urbanización da periferia da cidade, colle un tramo dunha avenida que rodea o centro,

atravesa a cidade e vai de novo ao centro comercial.

Na primeira parada despois do tramo da avenida, digamos na primeira parada das do centro, unha señora preguntou se esa era a Praza de Galiza. Alguén lle dixo que non, e sen mediar máis palabras púxose a esbardallar –berrando-,

  • – Sodes todos uns bordes!! Nunca contestades ben ao que se vos pregunta!! –dicía referíndose ao conductor do autobús.
  • – O conductor contestoulle que non era certo o que estaba a dicir.
  • – Sabe o que lle digo? que se vaia vostede á merda, que son uns bordes…

Montouse unha liorta entre a señora, as que ían con ela, o conductor e varias pasaxeiras “neutrais”. Éstas -que subiran na mesma parada ca ela- mantiñan que o conductor a informara correctamente.

Polo que dixeron todxs puiden reconstruír os feitos.

Ao parecer, cando a señora se subiu, preguntoulle ao conductor se o bus ía “directo” á Praza de Galiza e o conductor díxolle que si. A señora ao ver que a primeira parada do centro non era a que ela quería estalou. Cando algunhas pasaxeiras lle explicaron que non era esa pero que era tres paradas máis adiante seguiu sen aceptar que o conductor a informara ben e seguiu esbardallando ata que chegamos á praza da discordia e se baixou.

Mi madriiiiña… canta enerxía desaproveitamos dende pola mañá.