Mulleres e política

Hai moi poucos casos nos que unha muller chegara a ocupar as primeiras liñas da política institucional.

En Norteamérica home negro foi antes ca muller branca.

E as poucas veces que chegaron foi… como o diría… de rebote.

Algunhas chegaron da man dos seus pais ou maridos: Indira Gandhi, do seu pai Jawaharlal Nehru; Imelda Marcos e Cristina Fernández de Kirchner, dos seus homes Ferdinand Marcos e Néstor Kirchner respectivamente…

Que non vou entrar en se tiñan méritos propios para ocupar eses postos ou non, pero teño dúbidas de que se poidese chegar até aí neses países sendo muller, por moita valía que tiveras.

Outras chegaron da man da crise económica: Margaret Thatcher, Angela Merkel… Consolidáronse facendo a política masculina de “por mis güevos”, que parece que ningún home tivo.

Outras chegaron para “comerse un marrón”: Theresa May para xestionar o Brexit; Carme Forcadell chega á Presidencia do Parlament para xestionar a independencia de Catalunya; e agora Soraya Sáenz de Santamaría para a dependencia…

Ole!, Ole! e Ole!

A quen lle adxudicamos este “asuntillo”???… Pois a unha muller porque somos moi feministas, pensamos que valen moito e que teñen capacidade para resolvelo estupendamente. Listo!… seguinte problema…

Xa sei que hai casos diferentes aos que presento. Pero tendo en conta que en total non hai moitos, paréceme que estes son bastantes.

 

Advertisements

Mulleres

Onte fun ao xinecólogo -revisión rutinaria- e informoume de novos tratamentos, máis cómodos, para a sequedade vaxinal. Que ben!, pensei, ímonos librar dos xeles hidratantes e dos mucus lubrificantes. Tamén pensei que non ía ser tan sencillo coma parecía, e así foi. Manter a sequedade vaxinal a raia, por estes novos procedementos vainos custar uns 600 € ao ano en dúas sesións de 300. Xa sei que noutras parvadas gastamos iso pero tendo en conta que a sequedade aparece a certas idades, e que nese momento non é precisamente o de maior actividade sexual… xa da que pensar.

E da que pensar e non só polos cartos senon pola concepción cultural de que a penetración é o obxectivo final da relación sexual. As mulleres, en xeral, poderiamos prescindir perfectamente desa parte, pero a maioría dos homes… Por iso me amola un pouco facer un tratamento -eu- que a min non me vaia aportar gran cousa. Polo menos no caso da viagra o que a consume é o que a desfruta.

Por mor da natureza, da “cultura” ou da “xenerosidade masculina” sempre nos tocan os marróns. Voume explicar.

A Natureza xa se encargou de asignarnos a parte máis fodida da reproducción -o embarazo e o parto- e como efecto colateral a menstruación. Tamén nos proporcionou, en xeral, menos altura e menos masa muscular, co que nunha confrontación física sempre levamos as de perder.

A Cultura -patriarcal- dounos o “corpo bonito” -que supoño foi cousa dos homes decidir que o corpo da muller é máis bonito, parece ser que o dos testículos e o pene fóra do corpo non lles fai gracia- e corpo bonito significa facer todo o posible por mantelo así; peinados e vestimenta incómodos, depilación, tratamentos estéticos, cirurxía…

E agora a xenerosidade masculina.

Os políticos decidiron que as mulleres valemos moito e que debemos ter un papel de primeira fila.

Quen está á fronte do Brexit?

Quen preside o Parlamento de Cataluña?

Quen está politicamente á fronte das forzas de seguridade do estado?

Quen sae a responder ao Presidente da Generalitat pola DUI?

A cor feminina non é o rosa, é o marrón.