Carolina Bescansa

Descoñezo as razóns da dimisión de Carolina Bescansa da dirección de Podemos. Coma non parece debida á loita directa polo poder supoño que será porque non se sente cómoda. Eu tamén me fun dalgúns postos “de dirección” e foi por esa razón.

Por iso vou aproveitar este feito de actualidade para explicar a miña visión da fuxida dos postos de poder por parte de moitas mulleres.

Non vou comentar que as mulleres teñen máis dificultades para accader a postos de responsabilidade nunha empresa ou nunha institución porque diso xa se ten falado moito. Vou comentar algo que din moitas veces “os machistas” para explicar o fenómeno: E que son moitas as mulleres que non queren.

E con pesar teño que recoñecer que hai algo de verdade nesa afirmación.

Con un matiz. Non é que non queiras acceder, o que non queres e continuar unha vez que estás aí.

A dobre moral entre o noso e o de outros fai que tomar moitas decisións correctas legalmente sexa imposible. Algúns exemplos -de cousas banais pero que van creando pouso- no mundo da docencia.

Se pretendes suspender a un alumno porque copiou nun exame atoparás todo tipo de inconvenientes por parte do resto do profesorado e das familias para facelo. Que se son nenos, que se lle vas fastidiar o curso por esa tontería, que se iso forma parte da esencia do alumnado… Eso si, se copiou un cargo público -aínda que fose cando era alumno- entón é un delito moi grave polo que o hai que cesar xa.

Se hai unha contabilidade B para as operacións nas que interveñen aportacións económicas  que fan as familias -para pagar o transporte das actividades extraescolares, por exemplo- non pasa nada porque nós somos moi honrados e non facemos trampas e as familias están de acordo. Que vai facer a empresa de transportes con eses cartos non se lle ocorre a ninguén. Pero a contabilidade B de calquera outro… á cadea pero xa.

Calquera organización funciona con base nos principios que rexen na sociedade: liderazgo -personalismo, simpatía-, amiguismo, clientelismo, demostración de forza e poder…

As mulleres non temos costume de facer as cousas desa maneira porque até hai pouco non tiñamos a posibilidade. E moitas non queremos aprender, non hai por que ser iguais no malo.

Por iso penso que se hai poucas mulleres en postos de “poder” non é só pola conciliación ou polo patriarcado, que tamén, senon por non aceptar as regras de xogo do poder.

E si, é un círculo vicioso. Con estas regras aguantan poucas e con poucas é máis difícil cambiar as regras.

 

 

Advertisements

Maternidade

La que has liao Pablitoooo!!!

Non dou creto… Unha muller, Bescansa, decide levar ao seu fillo ao traballo -no seu primeiro día, dáme que non o vai facer a cotío- e ese feito convértese en portada de informativos.

Polos 70 había algunhas mulleres, mestras, que levavan aos seus bebés ás escolas unitarias. Até lle facían un cuartiño aparte e, nai e alumnado atendían á criatura. En xeral non estaba ben visto porque entendíase que esa muller non podía desenvolver ben o seu traballo, pero aceptábase porque non había garderías suficientes e o salario desa señora tampouco daba para moito.

A min gustaríame dicir algo ao respecto.

  1. A maioría dos entornos laborais non son os apropiados para acoller a unha criatura.
  2. A maioría dos traballos non lle permiten xs traballadorxs atender simultaneamente o traballo e as crianzas.
  3. A maternidade ou a paternidade son opcións persoais, non é obrigatorio.

Partindo disto penso que efectivamente cada persoa pode enfocar a maternidade ou a paternidade como queira. Toda a vida houbo mulleres que non criaron directamente a súa descendencia, tiñan persoal de servizo -mesmo amas de leite- porque elas non tiñan especial interese en facelo e a súa posición económica llo permitía. E non desenvolvían traballo remunerado fóra da casa. Isto era frecuente na alta sociedade do século XIX.

Hoxe hai unha regulamentación que contempla permisos de maternidade e de paternidade, de lactancia… Seguramente a nosa non sexa a mellor das existentes, pero a que hai é a que teñen tódalas persoas traballadoras do común, non sei se a das persoas que traballan no Parlamento debe ser diferente.

Persoalmente penso que realizar un traballo e atender unha criatura son cousas incompatibles, como norma.

Outras imaxes de persoas que levan ás súas criaturas ao traballo que se están vendo tamén son mulleres e tamén son parlamentarias.

Non me gusta por dúas razóns.

  1. Porque fomenta o de que as mulleres podemos facer dúas cousas ben á mesma vez -co que non estou de acordo, facer varias cousas á vez implica necesariamente dispersar a atención.
  2. Tamén afianza a idea de que o traballo parlamentario é o suficientemente relaxado coma para poder facer outra cousa ao mesmo tempo.