Animais domésticos

Non sei cál é o termo que utilizan xs animalistas para definir aos animais que viven coas persoas; animais domésticos, mascotas… En calquera caso parece que a idea de compañía está sempre presente.

 

Persoalmente non teño moito interese en vivir en compaña nin de animais nin de persoas, pero as persoas alomenos teñen, polo xeral, a capacidade de decidir se queren vivir comigo e os animais non.

Cando os animais viven na natureza, sen intervención humana, as leis polas que se rexen non sempre se corresponden coas “humanas”. Sobreviven alimentándose de vexetais -que tamén son seres vivos- ou doutros animais. Cando o equilibrio alimentador-alimentado se descompensa… simplemente extínguese por inanición -dinosaurios.

Cando os humanos decidiron domesticar aos animais non foi precisamente por altruísmo, foi un intercambio de servizos: ti axúdasme co teu traballo e eu aliméntote. Na actualidade a cousa mudou un pouco: ti fasme compañía, dasme cariño, fasme sentir segurx… e eu aliméntote e coidote. Ben… independentemente do detalle que o animal non decide este acordo, pode ser unha relación “equitativa”.

Pero decidimos dar un paso máis no empeño de “dignificar” e agora tamén intervimos na vida dos animais que viven autonomamente. Alimentámolos, esterilizamolos -a superpoboación pode ser insalubre-, tratamos de colocalos en fogares…

Unha vez escoitei unha científica dicir que a Natureza acostuma a restablecer os desequilibrios de forma natural, pero nós preferimos controlar a Natureza no canto de fiarnos dela.

Tamén escoitei outra persoa que mantén que a cualidade que diferencia aos humanos dos non humanos é a estupidez: Os non humanos viven en harmonía coa natureza, aproveitando as posibilidades que ésta lles dá, e os humanos adícanse a loitar contra ela e considérase vencela coma un logro importante (desviar o leito dun río, roubar espazo aos mares…)

E digo eu…

Quen decide cáles son os dereitos dos animáis?

En que consiste realmente defender aos animáis? A intervención humana en animais libres é defendelos?

Ter animais nun zoo non é similar a telos na casa?

Canto máis escoito sobre o tema nas redes, menos claro o teño

 

Advertisements

Animalistas

A miña primeira dúbida está en saber o significado desta palabra. A definición da Real Academia Española non ten nada a ver co significado que se lle da normalmente. Hai outras definicións que, tendo que ver co significado que se lle da normalmente, non son o mesmo. Movemento polos dereitos dos animais, persoa que sente empatía cara os animais que sofren ou defensor dos animais son outras que atopei. Utilizarei esta última porque paréceme mais xenérica.

Segundo esta definición eu sería animalista, pero non me gustan os animais. Explícome, os de tamaño grande danme medo e non tería nunca unha mascota na miña casa porque suporía unha dependencia que non quero asumir -nin sequera por un humano- pero nunca os trataría mal nin me gusta que sufran.

O que non teño moi claro é que sexan animalistas moitas das persoas que teñen animais nas súas casas. Vexo dous cans grandes nunha terraza dun metro por tres, as doce da noite, ladrando sen parar -o que me fai supor que están sós- ou escoito outro polas nove da mañan ladrando, tamén sen parar, a porta da súa vivenda porque os donos marcharon traballar. E pregúntome se esas persoas son defensoras dos animais e das persoas as que molestan.

Pero non está ben visto protestar polas molestias que ocasionan os animais nin pedirlle aos seus donos que cumplan as normas de convivencia establecidas. Hai que aceptar que os animais vaian soltos e sen bozal porque o bozal é incómodo e levalo atado é un atentado a súa liberdade.

Vale, até podo aceptar iso, pero que cando vas paseando e un can grande vén correndo cara tí, ti paras en seco -esperando que o dono faga algo para que o can mude o obxecto de xogo- o único que se lle ocorra é dicirche que “non fai nada”…

Tamén teño que dicir que me atopei con algunha persoa que só con ver a alguén daba unha orde ao can, este púñase ao seu carón e continuaba así ata que lle volvía dar outra orde.

Isto paréceme saber convivir, non leva ao can atado nin con bozal pero está en todo momento pendente de que non asuste a ninguén, en vez de pedirlle a xente que non se asuste, que o can non fai nada.