Realidade virtual

Onte vin na sexta a entrevista que lle fixo Évole a Varoufakis. En varias ocasións Varoufakis explicou a Évole que a información que tiña respecto do que pasa nas reunións europeas: consellos de ministros, comisións… non é certa, que esa información é a que dan os xornalistas que ven a política e os partidos políticos coma un partido de fúbol. Segundo Varoufakis as reunións son serias, escoitanse uns aos outros, buscan solucións… -uns xornalistas dixeran previamente que cando fala o ministro grego, os outros len a prensa ou manexan as tabletas.

Insistiu, en mais dunha ocasión, en que o que vemos na prensa non ten nada a ver co que pasa na realidade. Mesmo nun momento pareceume que quíxolle botar na cara que a información que tiña era só a sacada dos xornais.

Aquí quero dicir dúas cousas relacionadas cos medios de comunicación; a primeira é que concordo con Varoufakis en que moitos xornalistas “interpretan” os feitos con ese enfoque futbolístico e despois dan a noticia e opinan, co que a realidade resultante pode distar moito da acontecida ou polo menos ter outros matices, e a segunda é que outros xornalistas, coma o caso que comento, en vez de preguntar directamente preguntan a través dos comentarios ou das noticias doutros xornalistas. Isto obriga a/ao entrevistadx a ter que desmentir a noticia, a atención xa se fixa neste aspecto e queda desdibuxada a súa propia opinión -fóra da confrontación.

A mellor proba da realidade virtual son as redes sociais.

Os programas de TV utilizan a posición do programa nos temas do momento (trending topic) para presumir de audiencia, e iso é certo en parte, se estou opinando é porque o estou vendo. Ao mesmo tempo, nos tuit, estase a falar mal do programa, ou dos tertulianos, ou do presentador… pero iso non importa, só que o están vendo. E a xente que tuitea criticando está a darlle audiencia ao programa, crea polémica na rede e a xente sintoniza o programa. Total unha realidade nas redes denostando algo e unha realidade real coa porcentaxe de audiencia mais alta da súa franxa horaria.

Hai pouco houbo unha campaña en tuiter para baixar a audiencia dunha cadea que o que fixo foi colocala líder.

Advertisements

Xornalismo de investigación

O domingo vin un programa que pretendía comprobar se son certos os estereotipos que temos sobre Alemaña. Para empezar non sei moi ben cales son os estereotipos que “temos”. Para min Alemaña é un país centroeuropeo; que son algo diferentes dos nórdicos e tamén dos mediterráneos -parezo unha miss- pero estereotipos?

Ben, para isto foron a Alemaña a investigar. E si, non somos exactamente iguais -coma tampouco somos iguais os do norte de España que os do sur. Para comprobar iso, facía falta ir alí?

Ao remate a conductora do programa dinos que cos datos que nos dan “eu poño as conclusións”, pois aí van.

  1. Se vas traballar a Alemaña sen cualificación profesional ou cunha cualificación para a que non hai demanda de traballo -ciencias humanas, medioambientais, arquivos e bibliotecas…- acabas traballando na hostalaría cun contrato precario -coma en todas partes- pero coma alí funciona mellor o estado do benestar podes ter axudas sociais até completar un mínimo establecido se o salario non o cubre. Cando digo demanda de traballo refírome á terminoloxía económica: empresas que buscan man de obra. Non sei por que, normalmente úsase ao revés: persoa que busca un posto de traballo.
  2. Se tes cualificación en Matemáticas, Física, Química, Enxeñaría… as posibilidades de atopar un bo traballo e ben remunerado son maiores. Tamén coma en todas partes. Por certo, quero destacar que a carreira de Matemáticas aquí está moi pouco valorada, de feito non hai nota de corte para entrar. Hoxe as empresas traballan con modelos matemáticos independentemente da actividade, dende bancos a fábricas de coches.

Entón, polo que vin, a principal diferenza é cuantitativa, hai máis demanda. Ao haber máis demanda, e polo tanto menos paro, os postos de traballo que requiren menos cualificación profesional e que están peor pagados son os que quedan para os inmigrantes, tamén coma en todas partes.

A outra diferenza que vin é cualitativa, os servicios sociais. Pero tampouco este aspecto é exclusivo de Alemaña. Moitos países do centro e o norte teñen estas prestacións. Nos países do sur as axudas están reservadas para as familias.

Concretando; se os teus coñecementos concordan coas necesidades das empresas, tes máis posibilidades de atopar un traballo decente. Se non, a hostalaría e o traballo precario.

Pois si que me serviu de moito a investigación esta!!