Modernidade

Non temos termo medio. Ou estamos nun extremo ou no contrario. E cos avances científicos e tecnolóxicos non iamos ser menos.

Non hai moito falaba, neste blog, do plástico e o papel. No canto de concienciarnos da reutilización e da reciclaxe do plástico decidimos cambialo polo papel, coma se a utilización abusiva do papel non nos levara a outro “delito” ecolóxico. Volvo sobre este tema porque hai pouco vin nas redes un vídeo que nos anima a mercar os dentífricos que non veñan empaquetados en caixas de cartón (que por certo non sei se aquí -o vídeo creo que era islandés- hai algunha empresa que faga iso).

A mín paréceme que cos adiantos tecnolóxicos comportámonos coma novos ricos, sen medida. Sacamos a bandeira da asepsia e veña… a superempaquetar todo coma se non houbese un mañán -e nunca mellor dito. Recordade o da laranxa pelada e envolta nun plástico.

Moitas aínda recordamos ir ao ultramarinos mercar productos  alimentarios a granel. Viñan en sacas e vendíanos en bolsas de papel, levar a nosa propia bolsa de tea ou cesta, devolver os envases de vidro… Tamén nos desmaquillabamos cun producto limpador e unha esponxiña, por suposto reutilizable. Tamén, as persoas operadas de hemorroides utilizabamos papel hixiénico húmido -por recomendación da cirurxiá- para as defecacións e o seco para a micción.

Agora utilizanse toallas de papel para desmaquillarnos e papel hixiénico húmido para todo. Ao final todo remata no váter. E cal é a solución? prohibir a fabricación deses productos?

Non estou en contra dos avances, o que me cuestiono é a cualidade dos avances. Está a pasar coa tecnoloxía; non paran de saír novos productos “máis avanzados” que o anterior, que para a maioría dxs usuarixs non ten utilidade engadida algunha.

En algún momento alguén empezará a analizar as materias primas dos aparellos informáticos; como se conseguen, cal é a súa composición… Pediremos que se prohiba a súa fabricación?

Non todo se pode solucionar con prohibicións. A cidadanía ten que ser responsable das súas acuacións, non deixarse enganar polo desmedido afán de enriquecemento dalgúns.

Os avances deben responder ao criterio de comodidade pero tamén ao de sustentabilidade.

“Labores del Hogar”

Empecei facer “terapia ocupacional” de calceta. Agora disque lle chaman “o novo ioga”.  A verdade é que empecei por enredar un pouco, especialmente nas tardes de inverno no canto de pasalas na casa co ordenador ou a tele -ou as dúas cousas.

Non se me dá mal e pensei que ao mellor é porque cando era pequena tiven que facer, porque así o esixía o sistema educativo do momento -Plan de estudios de 1957-, Labores do fogar.  En realidade non se chamaba así, chamábase Formación del Espíritu Nacional, pero era diferente para as nenas e para os nenos. Para as nenas eran “labores” e cousas que nos preparasen para a vida da casa, e para os nenos non sei moi ben, pero eran coñecementos da lexislación do Movemento… cousas que os preparasen para a vida pública.

Se estudiabas por libre -o meu caso- había que presentar un álbum coas labores indicadas para cada curso e non recordo se había que facer un exame ou non.

Foto el 4-3-19 a las 10.26.jpeg

Suprimiuse esa asignatura e non sei moi ben o por que. Supoño que foi porque se consideraba discriminatorio pero a min paréceme que co canto se suprimila habería que adaptala e que os dous aspectos fosen tratados. Refírome especialmente a introducir, para nenos e para nenas o tema da costura, bordado, calceta, gancho… que na actualidade chamaríase “Tecnoloxía téxtil” ou algo así. Non todo o “feminino” ten que ser malo nin bo en xeral, o lóxico sería ir collendo o bo do masculino e o bo do feminino. Parece que o estamos facendo ao revés, agora os homes depílanse e as mulleres non cosemos, por exemplo.

Por moito que nos informaticemos sempre nos virá ben unha certa habilidade manual e capacidade de atención e concentración. Non hai máis que mirar a destreza da xente máis nova cando, por exemplo, ten que envolver un agasallo ou calquera traballo no que hai que utilizar as mans.

 

 

Promesas electorais

Por moito que nos libraramos do bipartidismo a realidade é moi tozuda e para gobernar hai que ter unha maioría parlamentaria. Porque é no Parlamento onde se elixe ao presidente -si, presidente, no noso caso non hai opción a que poida ser presidenta.

XS xornalistas empéñanse en que os políticos se manifesten na campaña electoral con quen poden facer alianzas e con quen non. Tamén os políticos se manifestan nese senso.

Tal e como están as cousas na actualidade e como eu o vexo, non é posible saber como se vai formar un goberno antes das votacións. O normal é facer alianzas entre partidos afíns, pero pode que non sexa posible. Xa vimos esta situación e pode que a volvamos ver.

Agora mesmo estou vendo coma Podemos tenta traer ao seu partido a votantes do PSOE co argumento de que pode ser que o PSOS pacte con Cs. E si, pode ser pero eu tamén me pregunto que pode pasar se PSOE e Podemos non teñen maioría e PSOE e Cs si. Vou aclarar que non son votante do PSOE polo que non teño especial querencia por ese partido. O que si sei e que se tivera eu que elixir un goberno do PSOE apoiado por Cs ou un do PP ou de Cs apoiado por Vox, ou mesmo só de PP e Cs creo que preferiría PSOE con Cs.

Loxicamente non sería a miña primeira elección, nin sequera a segunda. Pero tendo en conta que só Podemos ou só PSOE non é posible, a mellor das opcións posibles sería -para min- Podemos – PSOE ou viceversa. Logo nin o PSOE debería facer campaña contra Podemos nin Podemos contra o PSOE. Eu teño moi claro cales son os enimigos e cales son posibles aliados. E Tamén con cal dos enimigos me xuntaría se non queda máis remedio

As consignas de campaña deberían ser: animar á xente a votar -ás de esquerdas faille falta- e explicar o que pensas facer se gobernas. Xa virán os acordos postelectorais unha vez que se coñezan os resultados.

Sería máis sinxelo para o electorado e os partidos non terían que desdecirse.

Pero nesta dinámica de cabreo permanente quedan desdibuxados os obxectivos fundamentais -para min, agora mesmo, non seguir perdendo dereitos básicos.

Ecoloxismo: plástico e papel

Ás veces non entendo moi ben o ecoloxismo, ou mellor dito a moitxs ecoloxistas que andan polas redes.

Hai pouco había un fío no que se reprochaba a Mercadona (e aquí quero tamén dicir que non sei porque da a impresión de que os únicos empresarios “malos” son os de Mercadona e os do Grupo Indités) a utilización de plásticos cando anunciaron que ían substituír as bolsas de plástico polas de papel -basicamente dicían que hai que mudar tamén as do pan, da froita… e non só as que dan aos consumidores.

Polo que se informa á cidadanía eu entendo que o peor dos plasticos é o tratamento do refugallo. O plástico non degrada e polo tanto chega á cadea alimentaria humana ademais do mal que pode facer aos animais, tanto na alimentación coma fisicamente ao quedar atrapados ou afogados nel.

Supoño -aínda que isto non o oín- que no proceso de produción tamén se contaminará dalgunha maneira. Pero en tódolos procesos de produción -e ata na respiración- se produce contaminación.

Se o problema está basicamente no lixo a solución non será que paguemos as bolsas, coma se veu facendo ata o de agora senón en reducir, reempregar e reciclar.

Substituír o plástico por papel non o remato de ver. O papel é degradable, si, pero non é fácil de reutilizar -é moi perecedoiro- e unha parte importante non se pode reciclar -papel hixiénico, panos dos mocos, manteis, panos de mesa…- E tendo en conta de onde sae a materia prima para a súa fabricación…

Pois digo eu… Aumentar o consumo de papel é ecolóxico?

Enfermidades “mentais” leves

Hoxe vin nas redes unha entrevista da Voz de Galicia ao psiquiatra Francisco Vidal-Pardo. O titular é  “Hay que diferenciar depresión de tristeza”.

Despois de ler a entrevista, sorprendeume que se elixise este titular porque nela hai outras moitas declaracións que a min me parecerían menos obvias. Explícome; hai moitas “enfermidades do sistema nervioso”, que non son depresión, son máis leves -a depresión está considerada coma trastorno grave-, pero que tamén precisan tratamento farmacolóxico e que son moi incomprendidas socialmente.

Na mesma entrevista esta persoa di:

Pero cuando la ansiedad influye sobre el organismo y provoca un deterioro en la salud física influyendo por ejemplo en cuadros como hipertensión o un infarto de miocardio o patologías digestivas es entonces cuando los ansiolíticos ayudan a que esto disminuya, estando perfectamente indicados.

É dicir; unha crise de ansiedade pode producir trastornos físicos que se curan con tratamentos físicos. Por exemplo, un trastorno dixestivo hai que tratalo coma tal -independentemente do motivo que o provocou- e a ansiedade hai que reducila se non se quere que os danos físicos vaian a peor.

Tamén di:

También hay que considerar que el mundo de la farmacia y de la calle se interpreta como antidepresivos algunos fármacos que realmente son estabilizadores del humor, y como tal los médicos los indicamos. Hacen que no te afecten tanto los problemas, evitan el consumo y dosis de tranquilizantes, aumentan la estabilidad y la seguridad. (…) El «no te rayes» de los chavales produce mucha inseguridad. En estos casos los estabilizadores del humor van muy bien. A estos fármacos se les llama antidepresivos pero los psiquiatras sabemos que no lo son. Lo que hacen es volver a captar la serotonina, aprovechándola de nuevo. Esto por supuesto es una explicación simplista, para entenderse coloquialmente.

Esto é algo que tampouco se entende socialmente. Estabilizar o humor é algo que algunhas veces podemos facer por nós mesmos pero nalgunhas ocasións o asunto váisenos das mans -da cabeza neste caso-, perdemos a perspectiva e polo tanto a capacidade de controlar as sensacións que non nos deixan analizar a situación con obxectividade. As sensacións son máis poderosas que a racionalidade, por así dicilo, e iso xenera estrés e ansiedade. Non falo coma profesional da saúde senón coma paciente.

E aínda que a min non me importa falar de que en algúns momentos preciso axuda destes fármacos estabilizadores do humor, o mundo da docencia está cheo de persoas medicándose -case sempre pola medicina ambulatoria, porque recorrer á psiquiatría está estigmatizado- que o ocultan para que non as “xulguen”.

Penso que deberiamos “normalizar” este tipo de enfermidades coma unha gripe ou gastrite.

Non se trata de diferenciar unha enfermidade doutra senón de tratar a cada unha polo que é. O tratamento dun catarro non é o mesmo que o dunha pulmonía e as dúas son enfermidades do sistema respiratorio.

Crise

Estou en crise. Non sei se será de idade porque non teño coñecemento de que estea recoñecida a crise dos 60, dos 70, dos 80…

Aínda que eu estou convencida de que as ten que haber. Hai idades nas que as circunstancias favorecen determinados estados de ánimo. A algunhas se lles recoñecen socialmente as crises: aos tres anos recoñéceselle como normal a cabezonería por querer mostrar a autonomía; na adolescencia pola construcción da propia identidade… Pero chegando a idade adulta avanzada parece que só se pode entrar en crise polos problemas económico ou de saúde. Case ninguén entende que se tes un soldo ou pensión decentes; unha saúde normal; unha parella e uns fillxs que non teñen tampouco problemas graves -xs que teñan-… non tes por que ter unha crise.

Como é? Pois na superficie -seique non sempre as causas son as que parecen- é coma a canción de Brassens, La mauvaise réputation, que tamén cantou en castelán Paco Ibáñez.

Haga lo que haga es igual

Todo lo consideran mal,

Yo no pienso pues hacer ningún daño

Queriendo vivir fuera del rebaño;

Pero a cousa non remata aí porque xa non é só que faga todo mal, senón que se non fago nada tamén son responsable de moitas cousas malas que pasan.

E claro, chegou un momento que me petou un pouco a cabeza; instalóuseme nela a lavadora centrifugando en seco. Para xs que non me coñezan moito eu acostumo facer o símil da lavadora na cabeza cando te obsesionas con algo, empezas a darlle voltas de forma descontrolada e sen ser quen de parala; non atopas solucións ou as que atopas son extremadamente radicais.

Agora tócame asumir que vivir -entender a vida- de forma pouco convencional pasa a súa factura e buscar a forma de pagala sen “morrer no intento”.

Son bastante racional e coido que atoparei a maneira.

 

Tertulias e programas de humor

Non me gustan os programas nos que hai moita xente opinando sobre un tema e o éxito do programa baséase na confrontación sen ánimo de concordar que inevitablemente leve á violencia verbal.

Pouco a pouco fun deixando de ver programas deste tipo. Empecei polos do “corazón”; Sálvame, en todas as súas modalidades; e continuei polos de contido “político” en horario nocturno -pola mañán non vexo a TV-, La sexta noche e similares.

Deixei de velos porque, de entrada, non me gusta o ruído e tamén porque nin sequera concordaba coas persoas que defendían as causas coas que eu estaba de acordo. Explícome; moitas veces para defender unha causa boa utilízanse exemplos extremos que acaban desvirtuando a causa -non hai moito dicía que para defender as pensións non hai que pór a énfase no IPC, que tamén, senon na contía das mínimas.

Agora vexo programas de humor que tratan os temas con moita máis seriedade que as tertulias e dende o meu punto de vista fan diagnósticos dos males da sociedade moito máis acertados.

Hai pouco, en Late motiv, Roberto Henríquez (Bob Pop), co-subdirector e guionista do programa, dixo cousas coma estas: “La causa es buena (…) pero estamos eligiendo mal nuestros símbolos, nuestros referentes, (…), y a nuestros representantes (…). Elegimos bien las causas pero elegimos mal a los representantes” ou “demasiados influencers y muy pocos referentes”. E aínda que el mesmo nos di hoxe en Tuiter “Gracias. Lo estáis flipando con lo mío de anteanoche en y me estáis dando la razón: elegís fatal los referentes. Os sirve cualquiera. Incluso yo.” eu sempre o escoito con moita atención.

Ben, pois eu non só non escoito nada coma isto nas tertulias sesudas senon que o que escoito e como se utilizan moi malos referentes para defender moi boas causas.

E así estamos; as tertulias faríannos rir, se non fose porque o asunto é triste; e os programas de humor fannos pensar.