Fai un ano

Ola, miña rula!

Agora mesmo estouche no aeroporto de Alacant e mentras espero, recordo.

A túa nai estivo moito tempo agardando por ti, mesmo antes de que foses un embrión. E ao fin… aquí estás. No pouco que levas neste mundo xa lle levaches moita ledicia a moita xente.

Ti non sabes nada disto, eres moi pequerrecha, só hai un ano que chegaches. Quen sabe, co tempo seguramente irás sabendo cousas que pasaron mentras ti estabas moi liada recoñecendo o teu corpo e as súas posibilidades.

Con só un ano de vida xa fuches unha peza fundamental de nexo familiar.

Normalmente son as persoan maiores as que fan que as familias se reúnan de cando en vez por datas especiais.

A túa bisavoa materna, a miña nai, finou e a seguinte xeneración non parecía en condicións -por falta de forzas, de ganas… cadaquen tería razóns diferentes- de buscar a ocasión de que nos xuntaramos.

Finalmente eu, coa colaboración da túa nai, pensando en ti, en que deberías pasar as primeiras navidades da túa vida con toda a túa familia, decidimos forzar un encontro que resultou moi positivo -estupendo, diría eu, dadas as circunstancias.

Xa ves, ti aínda non o sabes pero xa temos -alomenos eu- algo concreto que agradecerche.

Tranquila, ruliña, non vaias pensar que che vou atribuír a responsabilidade de cohesionar á familia, iso é algo que nos corresponde as persoas adultas. Pero o certo é que neste caso foi a túa presenza a que nos moveu facelo. Eso si, non che garanto que te libres das miñas “chapas”; cousas como o das mulleres pioneiras e outras parecidas. Por certo, xa che teño outras poucas preparadas.

Moitas Felicidades!!!!!!… E que cuuuumpras moiiitos máaaais.

Suspenso en técnicas de resumo

Non sei se os titulares das novas deben ser un resumo da noticia que vén a continuación. Polo que eu entendo no titular debería estar o miolo da nova, escuetamente, e no corpo da noticia os detalles que deben responder as famosas 5 Q -W-

Parece que titular -ao igual que outros moitos termos- converteuse nunha frase que debe ser moi chamativa, e a poder ser  “amarillista”, aínda que leve a formarse unha opinión desvirtuada da nova mesma.

Cando eu lin as novas sobre a elección de candidatxs á formar parte do Tribunal de Estrasburgo -e no caso concreto do candidato que propuña o PP- pasei polas seguintes fases:

Nese proceso de selección había unha proba de dominio de idiomas e un deles, o “candidato do PP” obtivo un 0 tanto en Francés coma en Inglés,

Na valoración correspondente ao apartado de idiomas, as persoas integrantes do tribunal asignado para a selección, outorgáronlle un 0 ao candidato mencionado -nese apartado- e,

Cada menbro do tribunal de selección tiña que votar por un dos candidatos e ningúen o votou. Que supoño que sería o que pasou porque mon me imaxino eu a persoas dese nivel facendo unha proba para optar a un cargo.

Que non digo eu que non sexa posible que a miña capacidade de comprensión de textos sexa limitada. Pero tendo en conta que non tódalas persoas teñen altas capacidades intelectuais, tamén os titulares podían ser algo menos confusos e sobre de todo máis fieis.

Está bastante claro que o interese informativo estaba máis no PP que no candidado, porque nese momento non se falou -agora xa si- da candidata que resultou elixida que tampouco parece -se é certo que ten certa tendencia homófoba- moi idónea para formar parte dun tribunal de Dereitos Humanos.

E persoalmente prefiro alguén que non saiba idiomas que alguén homófobo. Estamos a nos pór un pouco “pesadiños” con iso de ter que utilizar -e polo tanto coñecer- na linguaxe común palabras inglesas que se poden perfectamente dicir en calquera outra lingua co mesmo significado.

Corresponsabilidade

Non existe o risco 0 o mesmo que non existe a inmortalidade, pero nas sociedades máis desenvolvidas parece que non queremos aceptalo.

Queremos vivir máis e mellor ata o infinito e tamén queremos a tranquilidade da seguridade total.

Entendo que queiramos mellorar a nosa vida, pero non podemos responsabilizas a terceiros de absolutamente todo o que nos pasa.

Cada sociedade ten -pola propia Natureza- riscos potenciais. No momento que aparecen os feitos todxs temos que saber a mellor maneira de enfrontarnos a eles. Xapón é un pais propenso as sacudidas sísmicas e independentemente das madidas de prevención que se tomen toda a poboación -incluíndo a crianza- sabe o que ten que facer en caso de que isto ocorra. Nos países nos que hai neve boa parte do inverno viven con ela con normalidade, non sei se se monta unha crise política cando hai que pechar algún aeroporto pero dáme que non.

Pero aquí somos diferentes -infantís, diría eu. A calor no verán e o frío en inverno abren os informativos; os atascos nas entradas e saídas das grandes cidades en pontes ou vacacións son por “culpa” do goberno; e xa non digamos cortes por estradas cando neva.

Que non digo eu que non deba haber protocolos e plans para solventar un problema cando aparece pero a cidadanía tamén podía colaborar un pouco.

Meterse nun coche cun bebé e sen cadeas cando hai unha previsión de temporal… non sei eu se é unha idea moi sensata… aínda que non houbese neve. E xa non digamos os que foron a unha altura de 3 000 m en mangas de camisa.

Cando tomamos unha decisión deberiamos ter en conta algúns factores fóra dos nosos propios intereses. É máis doado cambiar os nosos plans que a meteoroloxía. Pero claro, é máís fácil botarlle as “culpas” a un terceiro que asumir a nosa responsabilidade pola decisión estúpida que tomamos. Eu teño a teoría de que canto máis responsable é un dos males que lle ocorren máis responsabiliza a un terceiro polas súas desgrazas.

Teño falado xa máis veces do infantilizada que está a nosa sociedade. Os políticos non nos axudan a que nos fagamos autónomxs e polo tanto a que cadaquen se responsabilice da parte que lle corresponde.

Sen querer darlle a razón ao Goberno, que tamén ten a súa responsabilidade, os conductores que viaxan sen cadeas cando avisaron dun temporal tamén son responsables do que lles poida pasar.

Personalismos

As persoas “Progres” -que vou definir para a xente máis nova coma as persoas que empezamos a ter algunha actividade política a partir de maio do 68- considerabamos que a actividade política tiña que ter coma obxectivo prioritari o benestar Común, fronte ao individual.

Fuxiamos dos individualismos. Basicamente por dúas razóns; unha polo que acabo de dicir, era un momento no que o Común era prioritario, e outra porque a clandestinidade dos partidos políticos exisía o anonimato das persoas que o presidían. Chegaba ao punto que as persoas dirixentes eran coñecidas por alcumes; A Pasionaria, Isidoro -Felipe González-… Polo tanto falabase do PC, ERGA, MC, PT, PSOE… e case ninguén sabía o nome dos seus dirixentes.

O personalismo estaba “mal visto” ata tal punto que  xs colaboradores dun xefe, sendo todxs amigos “de toda a vida” chamabanse polo cargo -ministro, por exemplo- no canto do seu nome de pía, aínda que logo se atuáran, cando estaban traballando. Cando alguén se atribuía unha potestade que non era súa senón do seu cargo -un Gil y Gil, por exemplo- era moi sorprendente e considerábase que esa persoa era ególata, vaidosa, cacique… nada bo.

E non só na política, os equipos de futbol tamén se nomeaban polo seu nome, diciamos o Barça, o Madrid… e non os de…-nome do adestrador.

Agora chegamos ao punto no que o normal é dicir que lle pagamos a Montoro; que en campaña se diga EU vou facer isto ou estoutro e fulanitx -nome de líder- vai facer…”; que Garzón da a Podemos un plazo…;que Zidane perdeu contra o xxx…

Algunhas veces cóstame traballo entender algún titular de prensa, estes, por exemplo

Nueve años después de que Feijóo prometiese pagar el AVE a Lugo,…  Feijóo ve responsables de…  En serio? Feijóo vai pagar algo? e, quen atopa responsables de… O Presidente da Xunta ou Feijóo?

Vivimos en Instagram?

Arte e moral

Acabo de ler o artigo ¿Qué hacer con el arte de hombres monstruosos?

Eu xa me tiña feito esta pregunta hai moito tempo, especialmente con Cela e Althusser, e máis tarde con Aranguren -a raís de coñecer algunhas persoas da súa familia directa.

A historia está chea de casos parecidos que abranguen tódalas disciplinas: Ciencia, Arte, Filosofía, Deporte… e que afecta a homes e mulleres -maiormente a homes, pero poida que porque a obra das mulleres non era coñecida ou había poucas mulleres que practicaban algunha disciplina fóra do ámbito familiar.

¿Cal é o meu posicionamento? Pois coma non son mitómana poida que o teña algo máis fácil. Non creo na perfección e polo tanto non admiro a ninguén na súa totalidade. Recoñezo a miña boa predisposición cara a obra de artistas que me parecen “boa xente” pero tampouco deixa de gustarme a de quen souben “a posteriori” que coma persoa non me gusta. Por exemplo: Non me gustaba Cela e non lin demasiada obra súa -agás a que tiven que ler coma tarefa escolar, e que tampouco me entusiasmou independentemente da cualidade literaria- e seguín vendo películas de Woody Alen despois do asunto da filla da súa parella.

As persoas xeniais teñen normalmente intelixencias privilexiadas e unha visión da moralidade social diferente ao común. ¿É iso o que os converte en monstruos? Pois eu a esa pregunta non lle atopo unha resposta “científica”, penso que cada quen as considerará monstruos ou non dependendo da súa propia moralidade e non dunha “moralidade verdadeira”.

Deberiamos ter un pouco de tino coa “moralidade única”. Estamos utilizando os xuízos morais por encima das nosas posibilidades sen darnos de conta que iso foi o que se fixo até o de agora pero cunha moralidade diferente.

As obras de arte que conteñen espidos eran censuradas e xs autorxs depravados, xs científicxs evolucionistas…

Estamos a facer o mesmo?

O incesto entre adultos está “mal” por unha cuestión biolóxica ou moral?

Por que entón a Igrexa concede “licencia” para matrimonios considerados socialmente coma incestuosos?

As persoas xeniais son, normalmente, bastante “rariñas” logo penso que admirar ou non a súa obra e unha decisión de cadaquen. No considero xustificado “criminalizas” as obras de arte, as investigacións científicas… en función da personalidade dxs seus autorxs. Eu distingo entre admirar a obra e admirar a persoa.

Sociedade da información?

Estamos na sociedade da información? Intentan convencernos de que si, que as redes sociais fan que saibamos ao momento o que está a acontecer en calquera parte do mundo. E é certo. Pero todo ten unha cara B e ao mesmo tempo estamos tamén na sociedade da manipulación.

As persoas que vivimos na dictadura e na transición estamos afeitas a poñer filtros segundo o medio do que procede a información. Liamos El País e o ABC -por exemplo- e compoñiamos unha terceira información bastante real. Eu sígoo facendo, leo os xornais dixitais; eldiario.es, infoLibre, Público… e logo vexo o telexornal de TVE1.

Non sei que fará agora a xente máis nova, a que sempre viviu nunha sociedade con liberdade de expresión -limitada, coma case todas as liberdades.

Todo isto vén a conto da falsa noticia -con documentación falsa incluída- da transcripción da declaración de Forcadell no Supremo. Liouse parda, Forcadell pasou de heroína a vilá nun plis-plas co custo persoal e político que iso supón… Pero non importa, parece que no salario dxs políticxs vai incluído todo tipo de accións; insultos, “escraches”, difamación…

Produciume un certo alivio Jordi Évole. É unha persoa nova pero, supoño que por traballar nun medio de comunicación, ten certa mesura nas análises que fai. Non toda a xente ten a mesma formación.

Hai uns días estivo en El Intermedio, ía por outra cousa -presentar o seu programa- pero como a noticia acababa de saír pregúntaronlle a súa opinión, e respondeu que non quería opinar sobre iso ata que tivese contrastada a información sobre as declaracións de Forcadell. Pensaba que podían estar terxiversadas. E acertou. Non estaban terxiversadas, directamente eran falsas.

Porque, segundo eu o vexo, canso se xulga a alguén tamén hai que ter en conta a traxectoria desa persoa ao longo da súa carreira e conceder o beneficio da dúbida antes de dar pábulo a calquera cousa que se escoite. Pero hoxe ten máis valor a rapidez e o sensacionalismo que a verdade.

Hai un tempo considerábase “o creto”, a fiabilidade de cadaquen. Hoxe parece non importar moito. Podes ter unha traxectoria impecable toda a túa vida que desaparece nun momento ante unha publicación falsa. Non nos paramos a analizar a lóxica, porque case sempre as noticias falsas son moi ilóxicas.

O importante non é ter moita información, o que importa é saber interpretala.

Mulleres e política

Hai moi poucos casos nos que unha muller chegara a ocupar as primeiras liñas da política institucional.

En Norteamérica home negro foi antes ca muller branca.

E as poucas veces que chegaron foi… como o diría… de rebote.

Algunhas chegaron da man dos seus pais ou maridos: Indira Gandhi, do seu pai Jawaharlal Nehru; Imelda Marcos e Cristina Fernández de Kirchner, dos seus homes Ferdinand Marcos e Néstor Kirchner respectivamente…

Que non vou entrar en se tiñan méritos propios para ocupar eses postos ou non, pero teño dúbidas de que se poidese chegar até aí neses países sendo muller, por moita valía que tiveras.

Outras chegaron da man da crise económica: Margaret Thatcher, Angela Merkel… Consolidáronse facendo a política masculina de “por mis güevos”, que parece que ningún home tivo.

Outras chegaron para “comerse un marrón”: Theresa May para xestionar o Brexit; Carme Forcadell chega á Presidencia do Parlament para xestionar a independencia de Catalunya; e agora Soraya Sáenz de Santamaría para a dependencia…

Ole!, Ole! e Ole!

A quen lle adxudicamos este “asuntillo”???… Pois a unha muller porque somos moi feministas, pensamos que valen moito e que teñen capacidade para resolvelo estupendamente. Listo!… seguinte problema…

Xa sei que hai casos diferentes aos que presento. Pero tendo en conta que en total non hai moitos, paréceme que estes son bastantes.