Cineuropa 33

Este ano houbo un cambio na dirección e organización do festival. Non souben nada diso ata que me puxen a mirar o día que ía empezar. Ao mirar no buscador atopeime con algunhas novas que comentaban que este ano non era Losa o que o organizaba e outras mesmo dicían que en algún momento temeuse pola súa existencia. Ao parecer este ano había dúas candidaturas para a organización e a de Losa tiña erros administrativos (¿¿??) polo que foi desbotada.

Que coincidiran ámbalas cousas pareceume bastante raro. Logo souben -por unha das partes- que algo houbo pero a verdade do asunto sigo sen sabela.

Sentino porque dende o principio sempre fora director o mesmo e a verdade estabamos moi contentxs, especialmente coa programación.

Estou asistindo, coma tódolos anos, pero cunha certa “curiosidade” polos cambios.

Dende a gala inaugural o novo equipo quería deixar claro que ía ser coma sempre. A presentadora comentou, en tono de humor, que ela pensaba que ía haber novidades… pero que non vía ningunha.

Pasado o ecuador, eu si que atopei alguns matices. Empezo polos que considero favorables.

A pesar de que a empresa organizadora é madrileña o festival está “máis galeguizado”. A Directora e o Subdirector -que estiveron nas presentacións de directoras e directores de películas, entregas de premios…- sempre utilizaron o Galego; O premio que se dou na gala inaugural foi a unha actriz galega, que fixo unha exaltación do uso do galego no cinema…

Tamén estivo “máis feminizado”. Todo o festival xira en torno á muller; “Cuestión de perspectiva” é o subtítulo, o lema. Os premios que se entregaron foron a dúas actrices e unha directora; o 40% dos filmes que se pasaron están dirixidos por mulleres… ademais de que a directora do festival é muller.

A páxina web está mellorada e moito máis activa. As redes sociais, tamén.

E si, botei de menos esas películas raras -non sei se “de culto”- nas que en un momento estás por marchar, pero logo parece que lle vas encontrando o sentido, logo cabréaste porque volves estar perdida… e ao final pode que che acabe gustando, algunhas veces, e outras pensando que tiñas que ter marchado a primeira vez que che pasou pola cabeza.

Tamén botei de menos dúas chorradas; A música de “Qué será, será…” na película sorpresa e no índice de seccións do programa, a páxina na que está cada filme.

 

Órganos sexuais

Non entendo moi ben a necesidade duns determinados órganos sexuais para sentirse dunha maneira ou outra ou para ter unhas determinadas preferencias sexuais.

Hai pouco comentaba cunha amiga oa casos dalgunhas persoas, de sexo masculino que, ao sentirse mulleres, mudaron a súa fisonomía  e o seu nome por outros femininos para ser mulleres lesbianas e continuar coa mesma parella que tiñan.

Tamén hai mulleres que por ter que facer masectomías din non sentirse mulleres “completas” e sométense a cirurxía de reconstrución mamaria para sentirse ben.

E digo eu… Non sería máis sinxelo seguir un proceso máis lóxico?

Explícome. A Natureza dáme un corpo cunhas determinadas características sexuais e xenéticas; órganos sexuais “masculinos”, pene, testículos… ou femininos, ovarios, vaxina, peitos…; e xenéticas, cor da pel, pelo, ollos, altura…

Como a Natureza non é tan sabia coma se di, pode ser que algúns órganos saian defectuosos; cegueira, xordeira… ou malformacíons doutro tipo.

Grazas á Ciencia e á tecnoloxía moitos destos erros pódense corrixir.

Cando os erros da Natureza impiden a unha persoa levar fisicamente unha vida normalizada entendo que se faga o cientificamente posible para corrixir eses erros e mellorar a súa vida.

Pero tamén entendo que non é o mesmo un implante coclear para que alguén poda oír que unha intervención para ser máis altx -e por iso penso que no primeiro caso a Seguridade Social debe ocuparse e no segundo non. Moitas veces todxs pensamos que non estaría mal ter rasgos xenéticos diferentes pero decidimos vivir con eles, mesmo se existe a posibilidade de mudar o aspecto exterior. De feito un dos obxectivos da Educación é sentirse ben contigo mesmx.

E, sen demasiado coñecemento do asunto, fágome unha pregunta.

É posible que se necesiten uns órganos sexuais determinados para que alguén se sinta home ou muller ou tamén forma parte da cultura patriarcal?

E aínda me fago outras: Teño que sentirme menos muller se non teño útero ou tetas? E se non podo ter fillxs naturais?

Crédeme, non é que me parezan cousas superficias, teño reflexionado bastante sobre isto e a conclusión á que chego é que seguramente cadaquén podería sentirse como quixera no corpo que lle tocou se non fose polos prexuízos e estereotipos machistas.

 

Ata o chichi do relato

Hai tempo que non escribo pero non por falta de ganas senón porque é tal o cabreo e o cansanzo que se me agolpan as ideas. Xa non son capaz de aclararme con tanto relato.

Non me aclaro porque coma case sempre, no que ao relato se refire, todos teñen algo de razón. Abro paréntese para dicir que a de Rivera non a acabo de ver, pero algunha terá tamén.

Podemos axudou a sacar ao PP do Goberno, ben. Pero non entendo o dos presupostos nin que dende o primeiro momento queira un goberno de coalición pero coa (case)única finalidade de fiscalizar ao PSOE. Non me parece que partir da desconfianza sexa boa base. O PSOE tampouco soubo convencer a Podemos, penso que tería que buscar a maneira de convencelos e de que recuperaran -se algunha vez a tiveron- a confianza. Porque que a desconfianza de uns xenere a desconfianza dos outros é entrar nunha vía morta.

E todo polo relato. Pregúntome se tantos expertos coma hai nos partidos non caeron na conta de que militantes e votantes non son a mesma cousa. Non son militante do PSOE nin de Podemos  e algunha vez -alomenos unha- votei a cada un. E teño que dicir que a min non me importa nadiña o relato neste caso. Pode ser porque ao non ser home non lle dou tanta importancia a o de baixarse os pantalóns, non ter collóns, telos máis cadrados e máis grandes ca ti…

Podemos debería sabelo, de feito Errejón tíñao moi claro, Canto máis actúan para satisfacer a militancia máis votantes van perdendo -polo menos ata o de agora.

Votantes somos moitos máis e somos xs que facemos que os partidos ganen unhas eleccións ou non. Moitas persoas pensamos coma Iñaki Gabilondo no videoblog de hoxe “Irresponsables e incapaces” 

 

En serio, non podo con tanta tetosterona!!!

 

Cotifando

Todas as persoas levamos unha cotifeira dentro. A cuestión é se somos quen de controlala.

Algunhas veces facémolo por algunha razón pouco morbosa. Por exemplo: eu, cando vin a relación de nomes das persoas que forman o Goberno sentín moita curiosidade polo estado civil das Ministras. A razón? Pois que eu teño unha teoría respecto das mulleres que chegan a ocupar postos importantes na política ou noutros traballos; que a maioría son solteiras e/ou libres de “cargas” familiares. Sen pretender darlle relevancia científica a verdade é que moitas veces isto é así. Nos poucos casos que non se cumpre esta premisa hai unha situación económica moi desafogada.

Pero polo xeral o morbo, a maldade, están presentes en calquera cotifada. Cando unha persoa se fai coñecida -polo que sexa- sempre aparecen outras que a queren enlamar ou xustificar -segundo o caso- sacando a relucir cousas irrelevantes tratadas como moi relevantes.

No caso que está sendo estrela nas redes “A manada” o morbo estivo presente dende o primeiro minuto. Os defensores dos “abusadores” recorren a desacreditar a vítima co seu “comportamento relaxado” e facendo notar o guapos e machos que son eles, polo que calquera muller estaría máis que contenta de que se fixaran nela. Que noxo!

Pero penso que xa tivemos abondo de porquería. Hai unha condena e ata que non se produza outra son culpables. Xa sabemos todo o que hai que saber do asunto. Xa os medios lle deron voltas ao sumario, viron os vídeos… Non entendo como se pode seguir defendendo a liberdade de información neste caso. Calquera cousa que se poida dicir agora xa non é nada novo -audiencias aparte-, é volver repetir o mil veces dito e engadir algunhas “opinións”.

Por certo, gustaríame saber en que momento se lle empezou a chamar opinión á interpretación -coma lles sala de alí- dos feitos; de tal maneira que en vez de desvirtuar a realidade, opinan.

Confío en que se impoña a decencia.

Proxecto familiar

Todxs temos un proxecto de vida familiar, incluindo as que non temos descendencia -familia unipersonal.

No meu proxecto estaba vivir dacordo coas miñas posibilidades, que era o meu salario. Subliño miñas porque considero que se realmente queres ser independente non debes incluír á túa familia nel; nin os cartos nin o patrimonio. Tampouco penso que herdar teña que ser un dereito, se se aceptara que cada  quen pode facer o que queira co que é seu non habería tantas leas coas herdanzas.

Pois concordando co meu proxecto vital, vivín de aluguer ata os cincuenta e pico anos e dedicaba os meus aforros para viaxar. Tamén vivín dunha forma sobria: coches de baixa gama, roupa de cadeas téxtiles ou de rebaixas, poucas ceas e copas…

Ao ir cumprindo anos pensei que sería máis rendible mercar unha vivenda, modesta, se quería vivir con tranquilidade cando chegase a xubilación -diminuíndo as viaxes-, e así o fixen. Por certo, José María Linde, se moitxs xubilados temos unha vivenda en propiedade foi porque pensamos que era mellor que un plan de pensións, é máis, foi o noso plan de pensións. Pero non o fixemos para poder sobrevivir senon para poder vivir mellor.

O que teño non foi por herdanza e o que herdei -hai pouco- vouno doar.

Teño que dicir que se puiden facer isto foi porque tiña un salario algo maior que o triplo do salario mínimo interprofesional. Por iso me sorprendeu que nun momento se falase tanto desa cantidade coma tope do que calquera traballador público debe cobrar. E refírome exclusivamente ao salario, non ao que se cobra.

Sorprendeume porque eu puiden levar unha vida digna pero sen luxos co meu salario sendo unha persoa austera que vive soa.

Penso que todxs teriamos que poder desenvolver o noso proxecto vital por nós mesmos, co noso salario. Que alguén o poida facer con aforros que proveñen de actividades remuneradas fóra do salario e de axudas familiares… Vale, vivimos nunha sociedade capitalista. Pero non só esas persoas deben poder facelo.

Un salario debería dar para algo máis que para sobrevivir.

Por iso insisto no que xa teño dito moitas veces: os salarios, nin tocalos para reducilos. De aí teñen que saír os proxectos vitais da xente, as cotizacións a Seguridade Social, os impostos…