Personalismos

As persoas “Progres” -que vou definir para a xente máis nova coma as persoas que empezamos a ter algunha actividade política a partir de maio do 68- considerabamos que a actividade política tiña que ter coma obxectivo prioritari o benestar Común, fronte ao individual.

Fuxiamos dos individualismos. Basicamente por dúas razóns; unha polo que acabo de dicir, era un momento no que o Común era prioritario, e outra porque a clandestinidade dos partidos políticos exisía o anonimato das persoas que o presidían. Chegaba ao punto que as persoas dirixentes eran coñecidas por alcumes; A Pasionaria, Isidoro -Felipe González-… Polo tanto falabase do PC, ERGA, MC, PT, PSOE… e case ninguén sabía o nome dos seus dirixentes.

O personalismo estaba “mal visto” ata tal punto que  xs colaboradores dun xefe, sendo todxs amigos “de toda a vida” chamabanse polo cargo -ministro, por exemplo- no canto do seu nome de pía, aínda que logo se atuáran, cando estaban traballando. Cando alguén se atribuía unha potestade que non era súa senón do seu cargo -un Gil y Gil, por exemplo- era moi sorprendente e considerábase que esa persoa era ególata, vaidosa, cacique… nada bo.

E non só na política, os equipos de futbol tamén se nomeaban polo seu nome, diciamos o Barça, o Madrid… e non os de…-nome do adestrador.

Agora chegamos ao punto no que o normal é dicir que lle pagamos a Montoro; que en campaña se diga EU vou facer isto ou estoutro e fulanitx -nome de líder- vai facer…”; que Garzón da a Podemos un plazo…;que Zidane perdeu contra o xxx…

Algunhas veces cóstame traballo entender algún titular de prensa, estes, por exemplo

Nueve años después de que Feijóo prometiese pagar el AVE a Lugo,…  Feijóo ve responsables de…  En serio? Feijóo vai pagar algo? e, quen atopa responsables de… O Presidente da Xunta ou Feijóo?

Vivimos en Instagram?

Advertisements

Arte e moral

Acabo de ler o artigo ¿Qué hacer con el arte de hombres monstruosos?

Eu xa me tiña feito esta pregunta hai moito tempo, especialmente con Cela e Althusser, e máis tarde con Aranguren -a raís de coñecer algunhas persoas da súa familia directa.

A historia está chea de casos parecidos que abranguen tódalas disciplinas: Ciencia, Arte, Filosofía, Deporte… e que afecta a homes e mulleres -maiormente a homes, pero poida que porque a obra das mulleres non era coñecida ou había poucas mulleres que practicaban algunha disciplina fóra do ámbito familiar.

¿Cal é o meu posicionamento? Pois coma non son mitómana poida que o teña algo máis fácil. Non creo na perfección e polo tanto non admiro a ninguén na súa totalidade. Recoñezo a miña boa predisposición cara a obra de artistas que me parecen “boa xente” pero tampouco deixa de gustarme a de quen souben “a posteriori” que coma persoa non me gusta. Por exemplo: Non me gustaba Cela e non lin demasiada obra súa -agás a que tiven que ler coma tarefa escolar, e que tampouco me entusiasmou independentemente da cualidade literaria- e seguín vendo películas de Woody Alen despois do asunto da filla da súa parella.

As persoas xeniais teñen normalmente intelixencias privilexiadas e unha visión da moralidade social diferente ao común. ¿É iso o que os converte en monstruos? Pois eu a esa pregunta non lle atopo unha resposta “científica”, penso que cada quen as considerará monstruos ou non dependendo da súa propia moralidade e non dunha “moralidade verdadeira”.

Deberiamos ter un pouco de tino coa “moralidade única”. Estamos utilizando os xuízos morais por encima das nosas posibilidades sen darnos de conta que iso foi o que se fixo até o de agora pero cunha moralidade diferente.

As obras de arte que conteñen espidos eran censuradas e xs autorxs depravados, xs científicxs evolucionistas…

Estamos a facer o mesmo?

O incesto entre adultos está “mal” por unha cuestión biolóxica ou moral?

Por que entón a Igrexa concede “licencia” para matrimonios considerados socialmente coma incestuosos?

As persoas xeniais son, normalmente, bastante “rariñas” logo penso que admirar ou non a súa obra e unha decisión de cadaquen. No considero xustificado “criminalizas” as obras de arte, as investigacións científicas… en función da personalidade dxs seus autorxs. Eu distingo entre admirar a obra e admirar a persoa.

Sociedade da información?

Estamos na sociedade da información? Intentan convencernos de que si, que as redes sociais fan que saibamos ao momento o que está a acontecer en calquera parte do mundo. E é certo. Pero todo ten unha cara B e ao mesmo tempo estamos tamén na sociedade da manipulación.

As persoas que vivimos na dictadura e na transición estamos afeitas a poñer filtros segundo o medio do que procede a información. Liamos El País e o ABC -por exemplo- e compoñiamos unha terceira información bastante real. Eu sígoo facendo, leo os xornais dixitais; eldiario.es, infoLibre, Público… e logo vexo o telexornal de TVE1.

Non sei que fará agora a xente máis nova, a que sempre viviu nunha sociedade con liberdade de expresión -limitada, coma case todas as liberdades.

Todo isto vén a conto da falsa noticia -con documentación falsa incluída- da transcripción da declaración de Forcadell no Supremo. Liouse parda, Forcadell pasou de heroína a vilá nun plis-plas co custo persoal e político que iso supón… Pero non importa, parece que no salario dxs políticxs vai incluído todo tipo de accións; insultos, “escraches”, difamación…

Produciume un certo alivio Jordi Évole. É unha persoa nova pero, supoño que por traballar nun medio de comunicación, ten certa mesura nas análises que fai. Non toda a xente ten a mesma formación.

Hai uns días estivo en El Intermedio, ía por outra cousa -presentar o seu programa- pero como a noticia acababa de saír pregúntaronlle a súa opinión, e respondeu que non quería opinar sobre iso ata que tivese contrastada a información sobre as declaracións de Forcadell. Pensaba que podían estar terxiversadas. E acertou. Non estaban terxiversadas, directamente eran falsas.

Porque, segundo eu o vexo, canso se xulga a alguén tamén hai que ter en conta a traxectoria desa persoa ao longo da súa carreira e conceder o beneficio da dúbida antes de dar pábulo a calquera cousa que se escoite. Pero hoxe ten máis valor a rapidez e o sensacionalismo que a verdade.

Hai un tempo considerábase “o creto”, a fiabilidade de cadaquen. Hoxe parece non importar moito. Podes ter unha traxectoria impecable toda a túa vida que desaparece nun momento ante unha publicación falsa. Non nos paramos a analizar a lóxica, porque case sempre as noticias falsas son moi ilóxicas.

O importante non é ter moita información, o que importa é saber interpretala.

Mulleres e política

Hai moi poucos casos nos que unha muller chegara a ocupar as primeiras liñas da política institucional.

En Norteamérica home negro foi antes ca muller branca.

E as poucas veces que chegaron foi… como o diría… de rebote.

Algunhas chegaron da man dos seus pais ou maridos: Indira Gandhi, do seu pai Jawaharlal Nehru; Imelda Marcos e Cristina Fernández de Kirchner, dos seus homes Ferdinand Marcos e Néstor Kirchner respectivamente…

Que non vou entrar en se tiñan méritos propios para ocupar eses postos ou non, pero teño dúbidas de que se poidese chegar até aí neses países sendo muller, por moita valía que tiveras.

Outras chegaron da man da crise económica: Margaret Thatcher, Angela Merkel… Consolidáronse facendo a política masculina de “por mis güevos”, que parece que ningún home tivo.

Outras chegaron para “comerse un marrón”: Theresa May para xestionar o Brexit; Carme Forcadell chega á Presidencia do Parlament para xestionar a independencia de Catalunya; e agora Soraya Sáenz de Santamaría para a dependencia…

Ole!, Ole! e Ole!

A quen lle adxudicamos este “asuntillo”???… Pois a unha muller porque somos moi feministas, pensamos que valen moito e que teñen capacidade para resolvelo estupendamente. Listo!… seguinte problema…

Xa sei que hai casos diferentes aos que presento. Pero tendo en conta que en total non hai moitos, paréceme que estes son bastantes.

 

Adoutrinamento

Pode que esta sexa unha das moitas palabras que van mudando o seu significado a medida que se van “popularizando” porque se me fío do Dicionario da Academia Galega non lle vexo o sentido pexorativo por ningures.

Adoutrinar. verbo transitivo. Instruír nunha doutrina.

Doutrinasubstantivo feminino. 1. Conxunto de ideas ou principios que pretenden dar unha explicación a un fenómeno en relixión, filosofía ou política.

Segundo estas definicións -e segundo eu o vexo- a educación ten moitísimo de adoutrinamento e moito tamén de represión.

Cada sociedade ten unhs valores -vou supoñer que democráticos- que se transmiten normalmente de adultos a infantes e si, transmítense instruíndo. “Instruír. Verbo transitivo. 1. Proporcionar a [alguén] os coñecementos necesarios para a súa educación. 2. Facer adquirir a [alguén] os coñecementos, a técnica e a práctica precisas para certa actividade.

Por que digo represión? Pois porque tamén penso que cando ensinamos a un bebé a comer con instrumentos -os que sexan segundo a cultura-, por exemplo, estamos reprimindo un instinto natural de comer coas mans, que por certo nalgunhas culturas non se reprime.

E o mesmo se podería aplicar a outras moitas accións que socialmente consideramos que melloran a convivencia e por iso de poñen normas que todxs aceptamos e que nos restan liberdade; movernos pola dereita ou pola esquerda, deixar saír antes de entrar… e todos os convencionalismos sociais que cada sociedade utiliza.

Se o que se quere dicir é outra cousa, pois eu que sei… que digan corromper, malcriar… pero que non se dé a una palabra un significado pexorativo cando é laudatorio.

Eu pediría que na medida do posible utilizaramos a linguaxe -o significado das palabras- da forma máis exacta posible porque vai chegar un momento que perda a súa utilidade: comunicarnos de forma que a mensaxe emitida se corresponda coa percebida.

Bastante difícil é emitir exactamente o que queremos dicir e que o receptor ententenda a mensaxe coma para introducir elementos distorsionantes -palabras con significados inexactos. Evitaríanse moitos malentendidos -ou malexpresados que diría unha amiga miña.

Por favor, prégovos que utilicedes as palabras co seu significado, e en “adoutrinar” e “escrache”, que se oen moito agora, especialmente.

Trama si, trama non

Xa estamos! Empezan as opinións e as análises partidistas.

Onte entrevistaron en El Intermedio a un xornalista “experto en incendios de Galiza”. Polo que eu lle entendín non hai intereses particulares da especulación urbanística nin dos brigadistas e tampouco é ningunha trama. Segundo el hai coma uns 150 pirómanos recoñecidos que, levados pola fascinación polo lume, sofren un “efecto contaxio”.

Aceptando esta hipótesis -que eu non comparto- penso que se isto fose así non debería ser moi complicado telos controlados e aplicar con eles medidas preventivas, coma se fai en moitísimas outras situacións. Non facelo pareceríame bastante irresponsable.

E, botarlle a culpa a Feijoo paréceme igual de absurdo que botarlla a Touriño no 2006. Responsabilizar ao Presidente de turno paréceme unha utilización partidista -e simplista- dunha desgracia, coma xa se fixo -e aínda se fai- co terrorismo.

Con máis e mellores medios pódense atacar os problemas con maior efectividade, non creo que ninguén pense o contrario. Pero os medios non resolverían o problema, simplemente atenuarían as consecuencias. Trátase de que non se produzan incendios intencionados.

Logo a nai do año está en se os incendios son provocados por pirómanos que se contaxian ou se realmente hai unha trama organizada.

Que eu saiba nunca se levou a cabo unha pescuda “a fondo” que determine cal é a realidade. Porque tamén poidera ser que haxa unha trama que utilice aos pirómanos. Se realmente están identificados sería moi sencillo.

As discusións de se había poucos medios -con tal número de focos, tamaño e condicións meteorolóxicas nunca van ser dabondo-, se non estiveron ben xestionados… non vai resolver os próximos que se produzan.

A solución ten que estar na prevención. Pero non na de campañas de “ton tires cabichas”.

Para min a prevención está na política forestal acompañada do control dos incendiarios -pirómanos ou non-, e para isto hai que investigar “de verdade”.

Isto é unha trama

Unha cabicha pode provocar un incendio. Tamén o poden producir unha grellada, unha queima de restrollos, un raio, un tolo pirómano… Pero non é o caso.

O que está a acontecer é unha trama perfectamente organizada que os provoca. Ocorren a unhas horas determinadas e cunhas condicións climatolóxicas moi concretas. Por iso se desenvolven tanto e tan rapidamente.

Non digo que a política forestal, os medios materiais e a organización dos efectivos non teñan moita importancia á hora de evitar e de combater o lume. Pero sen luz para que poidan actuar os medios aéreos e cun vento endemoniado que non permite traballar xs brigadistas -hai que recordar que os cambios na dirección do vento xa se cobraron algunhas vidas- pouco se pode facer aparte de poñer a salvo ás persoas e aos animais.

Ademais de todas as medidas de prevención que se poidan tomar é necesaria unha investigación moi seria e rigorosa para pescudar quen está detrás da execución destes actos terroristas. O mesmo que se indaga calquera outra trama terrorista ou económica. Porque non me imaxino eu a uns poucos “matados” poñéndose de acordo para para provocar semellante desfeita.

Respecto dos intereses que hai detrás sempre se fala en abstracto; primeiro que se eran as celulosas, logo os gandeiros, os promotores de vivendas… ata os propios brigadistas ou os que defenden a vexetación autóctona… Pero falar por falar non resolve, hai que ir ao miolo.

Até o de agora non vin que se pescudase isto coa contundencia suficiente. Preguntar aos viciños se viron alguén sospeitoso ou deter a alguén -mesmo que sexa culpable- non vai rematar coa “mafia”, para iso hai que ir moito máis aló.

O risco 0 non existe, pero acabar coas mafias do lume estaría ben.