Cotifando

Todas as persoas levamos unha cotifeira dentro. A cuestión é se somos quen de controlala.

Algunhas veces facémolo por algunha razón pouco morbosa. Por exemplo: eu, cando vin a relación de nomes das persoas que forman o Goberno sentín moita curiosidade polo estado civil das Ministras. A razón? Pois que eu teño unha teoría respecto das mulleres que chegan a ocupar postos importantes na política ou noutros traballos; que a maioría son solteiras e/ou libres de “cargas” familiares. Sen pretender darlle relevancia científica a verdade é que moitas veces isto é así. Nos poucos casos que non se cumpre esta premisa hai unha situación económica moi desafogada.

Pero polo xeral o morbo, a maldade, están presentes en calquera cotifada. Cando unha persoa se fai coñecida -polo que sexa- sempre aparecen outras que a queren enlamar ou xustificar -segundo o caso- sacando a relucir cousas irrelevantes tratadas como moi relevantes.

No caso que está sendo estrela nas redes “A manada” o morbo estivo presente dende o primeiro minuto. Os defensores dos “abusadores” recorren a desacreditar a vítima co seu “comportamento relaxado” e facendo notar o guapos e machos que son eles, polo que calquera muller estaría máis que contenta de que se fixaran nela. Que noxo!

Pero penso que xa tivemos abondo de porquería. Hai unha condena e ata que non se produza outra son culpables. Xa sabemos todo o que hai que saber do asunto. Xa os medios lle deron voltas ao sumario, viron os vídeos… Non entendo como se pode seguir defendendo a liberdade de información neste caso. Calquera cousa que se poida dicir agora xa non é nada novo -audiencias aparte-, é volver repetir o mil veces dito e engadir algunhas “opinións”.

Por certo, gustaríame saber en que momento se lle empezou a chamar opinión á interpretación -coma lles sala de alí- dos feitos; de tal maneira que en vez de desvirtuar a realidade, opinan.

Confío en que se impoña a decencia.

Advertisements

Proxecto familiar

Todxs temos un proxecto de vida familiar, incluindo as que non temos descendencia -familia unipersonal.

No meu proxecto estaba vivir dacordo coas miñas posibilidades, que era o meu salario. Subliño miñas porque considero que se realmente queres ser independente non debes incluír á túa familia nel; nin os cartos nin o patrimonio. Tampouco penso que herdar teña que ser un dereito, se se aceptara que cada  quen pode facer o que queira co que é seu non habería tantas leas coas herdanzas.

Pois concordando co meu proxecto vital, vivín de aluguer ata os cincuenta e pico anos e dedicaba os meus aforros para viaxar. Tamén vivín dunha forma sobria: coches de baixa gama, roupa de cadeas téxtiles ou de rebaixas, poucas ceas e copas…

Ao ir cumprindo anos pensei que sería máis rendible mercar unha vivenda, modesta, se quería vivir con tranquilidade cando chegase a xubilación -diminuíndo as viaxes-, e así o fixen. Por certo, José María Linde, se moitxs xubilados temos unha vivenda en propiedade foi porque pensamos que era mellor que un plan de pensións, é máis, foi o noso plan de pensións. Pero non o fixemos para poder sobrevivir senon para poder vivir mellor.

O que teño non foi por herdanza e o que herdei -hai pouco- vouno doar.

Teño que dicir que se puiden facer isto foi porque tiña un salario algo maior que o triplo do salario mínimo interprofesional. Por iso me sorprendeu que nun momento se falase tanto desa cantidade coma tope do que calquera traballador público debe cobrar. E refírome exclusivamente ao salario, non ao que se cobra.

Sorprendeume porque eu puiden levar unha vida digna pero sen luxos co meu salario sendo unha persoa austera que vive soa.

Penso que todxs teriamos que poder desenvolver o noso proxecto vital por nós mesmos, co noso salario. Que alguén o poida facer con aforros que proveñen de actividades remuneradas fóra do salario e de axudas familiares… Vale, vivimos nunha sociedade capitalista. Pero non só esas persoas deben poder facelo.

Un salario debería dar para algo máis que para sobrevivir.

Por iso insisto no que xa teño dito moitas veces: os salarios, nin tocalos para reducilos. De aí teñen que saír os proxectos vitais da xente, as cotizacións a Seguridade Social, os impostos…

O costume non xera xurisprudencia, afortunadamente

Que cansa estou de que se utilice a legalidade de forma tan interesada!!!

Que algo se veña facendo dunha determinada maneira, mesmo que sexa útil, non o converte en legal. E menos mal, porque se todo o que se fai normalmente tiveramos que dálo por bo…

A nosa Constitución di, con respecto á presidencia do goberno:

Artículo 99

1. Después de cada renovación del Congreso de los Diputados, y en los demás supuestos constitucionales en que así proceda, el Rey, previa consulta con los representantes designados por los Grupos políticos con representación parlamentaria, y a través del Presidente del Congreso, propondrá un candidato a la Presidencia del Gobierno.

2. El candidato propuesto conforme a lo previsto en el apartado anterior expondrá ante el Congreso de los Diputados el programa político del Gobierno que pretenda formar y solicitará la confianza de la Cámara.

3. Si el Congreso de los Diputados, por el voto de la mayoría absoluta de sus miembros, otorgare su confianza a dicho candidato, el Rey le nombrará Presidente. De no alcanzarse dicha mayoría, se someterá la misma propuesta a nueva votación cuarenta y ocho horas después de la anterior, y la confianza se entenderá otorgada si obtuviere la mayoría simple.

Nas comunidades autónomas -non sei se en todas- o Presidente é elixido polo Parlamento, de entre os seus menbros. Tampouco se especifica que teña que ser o número un dunha candidatura, nin da formación máis votada…

Logo eu non entendo de que se fala cando se di que alguén -presidenciable- non foi elixido pola cidadanía. Pois claro que non, foi elixido polo Parlamento -a proposta do Rey no caso do goberno do estado. Iso é así. Non sei a que vén darlle voltas ao asunto.

Como se fai na práctica? Cada partido considera que o candidato á presidencia do goberno é o que vai de número un na súa lista por Madrid. E se o candidato é de Ourense?… Pois o que se fai é censalo en Madrid para que poida ir de número un por esta circunscrición. Por que ten que ser de Madrid? Pois non se sabe… Será polo centralismo?

Hai algún impedimento para que un candidato por Ourense sexa presidente? Pois non. Ten que ser alguén que milite no partido máis votado? Tampouco. Mesmo pode ser alguén que non fose candidato por ningures.

Por que moita xente cre que isto ten que ser así? Pois porque normalmente foi así e porque os medios, e tamén os partidos, xa se ocupan de que aceptemos a súa normalidade como legalidade.

E Tanto me ten que sexa Garrido coma Torra. O legal é legal. Se alguén non me gustan para o desempeño dunha tarefa terei que argumentarlo pola súa idoneidade, non pola “ilexitimidade”  que lle foi dada segundo o procedemento correspondente.

Que paciencia…

Se é público, é meu.

Hai tempo, a máxima era “se é público, non é de ninguén”.  E a xente destrozaba sen miramento ningún as cousas de todxs: mobiliario urbano; mesas e cadeiras dos Institutos, dos centros de saúde… Total paga o Concello… Coma se o Concello fabricase os cartos e polo tanto non custase ren.

Trataron de mentalizarnos de que iso non é así e apareceu o slogan “o público é de todxs”. Pero, coma case sempre, apareceron as “interpretacións” e unha delas é “se é público, é meu”. Isto non é aplicable só xs políticxs, moita xente interpreta iso.

Veño dun multiusos, de presenciar un exemplo do que digo.

Estes días está a facer frío, máis do normal para a época do ano. Onte pola tarde o centro estivo pechado e hoxe nos vestiarios facía fresco. Ao chegar vin que as portas das dúas saunas estaban abertas e pecheinas. Unhas persoas estaban a se queixar do frío que facía. Fun ao váter e ao saír as portas das saunas volvían estar abertas, e pechinas de novo. Non sei se cando me fun as volveron abrir, pode que si.

Supoño que a súa pretensión sería quentar os vestiarios coa calor das saunas. Por unha banda pareceume bastante estúpido -por inúti- e polo pouco rendible (relación consumo enerxético e cantidade de calor nos vestiarios), e por outra pouco considerado coas persoas que quixeran utilizar as saunas xa que a baixada de temperatura dentro era notable.

Que o razonamento parece: nos vestiarios teño frío e como as saunas tamén son miñas podo dispor delas como me pareza -como o consumo enérxético tampouco me importa, porque o que importa é que eu teño frío- pois abro as portas… e xa está.

Tamén teño visto outra versión do mesmo. Para secarse, no canto de facelo na zona das duchas -que é o que suxiren uns carteis e o sentido común- vano facer dentro das saunas; pero claro, como aí fai moita calor abren a porta.

Podería pór moitos exemplos deste tipo sen saír dese lugar: sacar o bafo do espello co secador de mans, utilizar varias duchas a mesma vez…

Utilizar o público com propio é Marca España, que diría Buenafuente.

Fai un ano

Ola, miña rula!

Agora mesmo estouche no aeroporto de Alacant e mentras espero, recordo.

A túa nai estivo moito tempo agardando por ti, mesmo antes de que foses un embrión. E ao fin… aquí estás. No pouco que levas neste mundo xa lle levaches moita ledicia a moita xente.

Ti non sabes nada disto, eres moi pequerrecha, só hai un ano que chegaches. Quen sabe, co tempo seguramente irás sabendo cousas que pasaron mentras ti estabas moi liada recoñecendo o teu corpo e as súas posibilidades.

Con só un ano de vida xa fuches unha peza fundamental de nexo familiar.

Normalmente son as persoan maiores as que fan que as familias se reúnan de cando en vez por datas especiais.

A túa bisavoa materna, a miña nai, finou e a seguinte xeneración non parecía en condicións -por falta de forzas, de ganas… cadaquen tería razóns diferentes- de buscar a ocasión de que nos xuntaramos.

Finalmente eu, coa colaboración da túa nai, pensando en ti, en que deberías pasar as primeiras navidades da túa vida con toda a túa familia, decidimos forzar un encontro que resultou moi positivo -estupendo, diría eu, dadas as circunstancias.

Xa ves, ti aínda non o sabes pero xa temos -alomenos eu- algo concreto que agradecerche.

Tranquila, ruliña, non vaias pensar que che vou atribuír a responsabilidade de cohesionar á familia, iso é algo que nos corresponde as persoas adultas. Pero o certo é que neste caso foi a túa presenza a que nos moveu facelo. Eso si, non che garanto que te libres das miñas “chapas”; cousas como o das mulleres pioneiras e outras parecidas. Por certo, xa che teño outras poucas preparadas.

Moitas Felicidades!!!!!!… E que cuuuumpras moiiitos máaaais.

Suspenso en técnicas de resumo

Non sei se os titulares das novas deben ser un resumo da noticia que vén a continuación. Polo que eu entendo no titular debería estar o miolo da nova, escuetamente, e no corpo da noticia os detalles que deben responder as famosas 5 Q -W-

Parece que titular -ao igual que outros moitos termos- converteuse nunha frase que debe ser moi chamativa, e a poder ser  “amarillista”, aínda que leve a formarse unha opinión desvirtuada da nova mesma.

Cando eu lin as novas sobre a elección de candidatxs á formar parte do Tribunal de Estrasburgo -e no caso concreto do candidato que propuña o PP- pasei polas seguintes fases:

Nese proceso de selección había unha proba de dominio de idiomas e un deles, o “candidato do PP” obtivo un 0 tanto en Francés coma en Inglés,

Na valoración correspondente ao apartado de idiomas, as persoas integrantes do tribunal asignado para a selección, outorgáronlle un 0 ao candidato mencionado -nese apartado- e,

Cada menbro do tribunal de selección tiña que votar por un dos candidatos e ningúen o votou. Que supoño que sería o que pasou porque mon me imaxino eu a persoas dese nivel facendo unha proba para optar a un cargo.

Que non digo eu que non sexa posible que a miña capacidade de comprensión de textos sexa limitada. Pero tendo en conta que non tódalas persoas teñen altas capacidades intelectuais, tamén os titulares podían ser algo menos confusos e sobre de todo máis fieis.

Está bastante claro que o interese informativo estaba máis no PP que no candidado, porque nese momento non se falou -agora xa si- da candidata que resultou elixida que tampouco parece -se é certo que ten certa tendencia homófoba- moi idónea para formar parte dun tribunal de Dereitos Humanos.

E persoalmente prefiro alguén que non saiba idiomas que alguén homófobo. Estamos a nos pór un pouco “pesadiños” con iso de ter que utilizar -e polo tanto coñecer- na linguaxe común palabras inglesas que se poden perfectamente dicir en calquera outra lingua co mesmo significado.

Corresponsabilidade

Non existe o risco 0 o mesmo que non existe a inmortalidade, pero nas sociedades máis desenvolvidas parece que non queremos aceptalo.

Queremos vivir máis e mellor ata o infinito e tamén queremos a tranquilidade da seguridade total.

Entendo que queiramos mellorar a nosa vida, pero non podemos responsabilizas a terceiros de absolutamente todo o que nos pasa.

Cada sociedade ten -pola propia Natureza- riscos potenciais. No momento que aparecen os feitos todxs temos que saber a mellor maneira de enfrontarnos a eles. Xapón é un pais propenso as sacudidas sísmicas e independentemente das madidas de prevención que se tomen toda a poboación -incluíndo a crianza- sabe o que ten que facer en caso de que isto ocorra. Nos países nos que hai neve boa parte do inverno viven con ela con normalidade, non sei se se monta unha crise política cando hai que pechar algún aeroporto pero dáme que non.

Pero aquí somos diferentes -infantís, diría eu. A calor no verán e o frío en inverno abren os informativos; os atascos nas entradas e saídas das grandes cidades en pontes ou vacacións son por “culpa” do goberno; e xa non digamos cortes por estradas cando neva.

Que non digo eu que non deba haber protocolos e plans para solventar un problema cando aparece pero a cidadanía tamén podía colaborar un pouco.

Meterse nun coche cun bebé e sen cadeas cando hai unha previsión de temporal… non sei eu se é unha idea moi sensata… aínda que non houbese neve. E xa non digamos os que foron a unha altura de 3 000 m en mangas de camisa.

Cando tomamos unha decisión deberiamos ter en conta algúns factores fóra dos nosos propios intereses. É máis doado cambiar os nosos plans que a meteoroloxía. Pero claro, é máís fácil botarlle as “culpas” a un terceiro que asumir a nosa responsabilidade pola decisión estúpida que tomamos. Eu teño a teoría de que canto máis responsable é un dos males que lle ocorren máis responsabiliza a un terceiro polas súas desgrazas.

Teño falado xa máis veces do infantilizada que está a nosa sociedade. Os políticos non nos axudan a que nos fagamos autónomxs e polo tanto a que cadaquen se responsabilice da parte que lle corresponde.

Sen querer darlle a razón ao Goberno, que tamén ten a súa responsabilidade, os conductores que viaxan sen cadeas cando avisaron dun temporal tamén son responsables do que lles poida pasar.