Os non orgasmos

Xa na Universidade empecei a miña vida sexualmente adulta. Eran os anos 70 e a liberación sexual feminina xa chegara á universidade. Non ao resto da sociedade, pero alí si. Destaco feminina porque nese momento supúñase que os homes xa estaban liberados.

Para as mulleres era “progre” ter relacións sexuais –para os homes o único que cambiou é que agora tiñan máis posibilidades con máis persoas, polo demais, coma sempre. O tema dos anticonceptivos non estaba aínda resolto pero funcionaba unha especie de “mercado negro” de receitas: algúns médicos progres receitaban anticonceptivos para “regularizar o ciclo menstrual”.

Na miña facultade, que era a máis progre, dábase por suposto que todas nos deitabamos con alguén de forma regular ou esporádica. Isto a min quitoume moita presión porque eu era aínda fisicamente virxe, pero só para min.

Quitoume presión socialmente, pero non intimamente. A liberación sexual non mudou moito na maneira de considerar as “relacións sexuais completas”, completas quería dicir con penetración e a min a idea de “cortar” unha situación placenteira por unha penetración dolorosa non me facía moita graza. En máis dunha ocasión pensei que o mellor sería rematar con ese asunto cunha intervención cirúrxica –hoxe faise a contraria; restauración do hime. Non comentei moito este pensamento, e as pouquiñas veces que o fixen o comentario era que si estaba tola.

Mentres aprendín a finxir o non orgasmo, si, finxía que non o tiña.

Non tiñamos moita intimidade. Xs estudantes viñamos doutros pobos ou cidades e viviamos en residencias, colexios maiores, pensións, con familiares… especialmente nos primeiros anos. Nos últimos cursos xa se vivía en pisos compartidos. Non había espazos para as relacións sexuais. Había pubs, cafeterías e discotecas especializadas en parellas. Con pouca luz e facendo a vista gorda.  Ou o salón da pensión se non estaba a patroa. Nestes lugares as relacións eran só de magreo, obviamente. Tamén estaba a opción do coche no fondo do campus, se tiñas coche. Aquí xa adoitaban ser máis completas. Pero para a primeira penetración…

Así que, cun pouco de mala conciencia -pola unilateralidade- e nos espazos mencionados- tiña orgasmos con toda a discreción da que era capaz.

Adolescencia

Despois do internado pasei unha tempada na que o namoramento en si mesmo foi máis importante que a relación cos homes.

Vou primeiro situarme na época.

Transcorre a finais dos 60, principios dos 70. No ambiente estudiantil había un pouquiño de apertura sexual -polo maio francés- pero “daquela maneira”. A apertura consistía en que os homes querían a liberdade sexual das mulleres para ter relacións sexuais, pero pouco máis. O fondo seguía igual.

No resto da sociedade a cousa estaba chunga. Os métodos anticonceptivos eran os naturais, marcha atrás e Ogino. Conseguir preservativos era cousa de heroes porque mesmo os homes -xulgados máis laxamente- que os ían mercar eran considerados coma depravados, e que che receitasen a pílula… case imposible.

Con este panorama ter relacións sexuais con penetración era moi temerario. Había unha vantaxe, que a SIDA non chegara aínda a Europa polo que o embarazo era o maior enimigo. A maioría das mulleres só tiñan estas relacións cos seus mozos. E ser mozos era un vínculo moi forte, tanto ou máis que hoxe estar casadxs. A perda de liberdade das mulleres nesta relación era case total.

Eu pasei esta época entre relacións imposibles -con veraneantes ou que tiñan moza- e noivados de bicos e aloumiños nas mans (manitas)

Coas imposibles sufría, pero eran moi emocionantes -como as atraccións de feira- e tiñan a vantaxe de que, por non ter visos de continuidade, a excusa para non ter relacións sexuais con penetración era ben aceptada.

As de noivos eran algo emocionantes ao principio pero logo convertíanse nun pesadelo: perdía liberdade e a parte da sexualidade era un lío; o magreo só non era ben recebido polo mozo -que o consideraba preámbulo da penetración- e a penetración era moi arriscada e non a quería eu -que era moi sensata por aquelas.

Total, que tiña que estar pendente de que os aloumiños non foran moi lonxe porque podían interpretarse coma preámbulo doutra cousa -se te deixabas ir e logo non querías “chegar ao final” pasabas á categoría de quentabraguetas. Que tensión!!… Así non hai quen desfrute.

Ou sexa que o sentimento de namoramento era a mellor opción.

O internado

O tempo que estiven interna foi unha época asexuada. O meu interese polos homes, coma parella, tardou aínda en aparecer e as fotonovelas quedaran xa fóra da miña vida.

Non creo que sexa necesario aclarar que o colexio era feminino, pero por se hai alguén novx lendo isto direille que polos 60 as escolas e os colexios eran masculinos ou femininos. Nos pobos pequenos as escolas podían ser mixtas, se había pouco alumnado, e así cunha Mestra soa solucionaban o tema da Educación para todo o pobo. Nunha desas estiven eu, de moi pequena.

Mesmo a Escola de Maxisterio tiña aulas de mulleres e de homes pero tamén alí había excepcións; se despois de facer os grupos masculinos e os femininos, coa súa ratio correspondente, sobraba xente, entón facíase un grupo mixto.

A economía, tamén por aquelas, era máis importante que a moral.

Nesa idade -16, 17 ou máis anos- era bastante frecuente que as rapazas tivesen mozos, cos que se relacionaban por cartas que traían e levaban as externas.

Fronte ao Colexio había un Colexio Maior, só masculino. Os mozos dalgunha das rapazas estaban alí. Comunicábanse escribindo nas paredes cunha lanterna dende unha terraza -pola noite, claro- e eles contestaban da mesma forma. Mesmo ás veces facían unha cita doble cun amigo del e unha amiga dela. Víanse os domingos sempre que as internas tivesen posibilidade de que alguén da familia as viñese buscar. O de ter máis de 16 anos non contaba. A maioría de idade estaba nos 21.

Eu vivía todo isto coma espectadora, cun certo interese, mesmo as acompañaba á terraza, cun frío que pelaba, para as conversas nocturnas… Pero eu tiña outros intereses, que pasaban por aprobar o curso e a reválida.

Grazas, Corín Tellado

As fotonovelas de Corín Tellado foron as promotoras do descubremento da miña sexualidade, aínda que eu nese momento non o sabía.

O guión era bastante repetitivo. Moza coñece mozo, namóranse, a relación ponse en perigo por causas alleas ao amor dxs protagonistas -económicas, culturais…-, supéranas e remata en voda. Pero Corín tellado acertou en dúas cousas; xs personaxes eran bastante normais, quero dicir que non eran nobres ou de clase alta, e os contidos erótico e sexual, aínda que non moi explícitos pola censura, eran dun tono moi elevado.

Eran os anos 66-68. Eu, aínda que pola idade sería hoxe unha adolescente, por aquelas poderíase dicir que era unha pre-adolescente. Lía as fotonovelas no meu cuarto, na cama -xa comentei que non se podían ler á vista dxs adultos.

Ao principio líaas coma se fose un comic ou unha revista de actualidade, pero fun notando que o meu corpo reaccionaba aos momentos “románticos” e entón pasei a lelas doutra maneira: buscaba a resposta corporal.

Non a buscaba de forma explícita, colocábame ou movíame de forma que me estimulaba “coma quén non quere a cousa”. Non coñecía o concepto, nin sequera a palabra, masturbación polo que non me parei -nese momento- a cualificar nin valorar o que facía. Pero máis tarde souben que o que facía era masturbarme e ao que sentía deille en chamar “orgasmitos de la señorita Pepis” copiando o nome dunha das revistas de humor satírico do momento -Papus ou Jueves, non recordo.

Grazas ao meu descoñecemento de todo o relacionado coa sexualidade non tiven conciencia de que estaba pecando nin tiven ningún sentimento de culpabilidade.

Esta fase rematou cando fun continuar os meus estudos a un colexio, interna. Pero foime moi útil máis adiante. Xa o contarei outro día.

As fotonovelas

Nos comenzos da miña adolescencia, seguía vixente o nacional-catolicismo, tamén as lecturas estaban definidas; Marcial Lafuente Estefanía para eles e Corín Tellado para nós. Os dous escribían unhas noveliñas moi populares e con moita frecuencia -unha cada semana, creo.

A Educación sexual era inexistente máis alá de bicarse que, aínda sendo mozos, non estaba de todo ben. As relacións sexuais non sabiamos nin que poideran existir -eu polo menos, non.

Lonxe de queixarme por non ter recibida información sobre o sexo estou moi agradecida, porque iso permitiume ir coñecendo a miña sexualidade coma algo natural e que non tiña que ver co sexo -iso me parecía-, sen as normas morais que tería de tela recibido.

Apareceron nesa época as fotonovelas, que eran coma os comics pero con fotos en vez de debuxos. Había unha de Corín Tellado.

Ler estas fotonovelas non era doado para as adolescentes por varias razóns; a primeira porque non estaba ben que as nenas de clase media -especialmente se eras estudante- liramos esas “vulgaridades”, deberiamos ler a Literatura seria que nos mandaban no colexio, e despois porque non tiñamos cartos para mercalas -por aquelas non había “pagas” e non che ían dar cartos para iso.

Pero apareceu a modalidade de aluguer. Si, a quiosqueira mercaba unha das revistas e alugábaa por días -coma pasou máis tarde coas películas nos Vídeo-clubs. Tiña moito éxito, ata había que apuntarse para establecer a orde.

Con esta modalidade, entre dúas, podiamos conseguir os cartos para o aluguer. E empecei a ler fotonovelas. A escondidas, eso si.

Infancia

A miña infancia trancorreu na dicta-dura –voulle chamar así á primeira parte da dictadura- na que todo estaba mesturado. A moral cristiá, a civil e as leis eran a mesma cousa. O que era pecado era socialmente reprobable e tamén ilegal.

Isto era aplicable, loxicamente ao sexo. Calquera manifestación pública minimamente relacionada coa sexualidade, coma bicarse, era obxecto de recriminación “in situ” e ata de denuncia por escándalo público. Estou a falar de comportamentos de persoas heterosexuais, os homosexuais “non existían”. Eu, ata ben entrada na adolescencia, non sabía que esa posibilidade existira.

A vida dxs nenxs transcorría en “perfecta harmonía”; as nenas liamos tebeos –chamábase así aos cómics- de fadas e os nenos El Capitán Trueno ou Hazañas Bélicas. O curioso é que pese a que todo estaba perfectamente organizado, ler tebeos non estaba moi ben visto. Pode que fora porque “enchían a cabeza de paxaros”. Algo que aínda agora non entendo porque os paxaros colaboraban moito coa definición do masculino e o feminino da época. Pode que fora porque evadían da realidade. Non sei…

Pero todo isto non o percebíamos xs nenxs, na vida cotiá comportabamonos -especialmente nos pobos pequenos- dunha forma bastante libre. Xogabamos aos médicos, que era unha forma asexuada de satisfacer a curiosidade polo coñecemento do corpo, na escola aparecíanche mozos que ti non sabías que eran mozos teus… Ben mirado non era moi diferente da actualidade.