Suspenso en técnicas de resumo

Non sei se os titulares das novas deben ser un resumo da noticia que vén a continuación. Polo que eu entendo no titular debería estar o miolo da nova, escuetamente, e no corpo da noticia os detalles que deben responder as famosas 5 Q -W-

Parece que titular -ao igual que outros moitos termos- converteuse nunha frase que debe ser moi chamativa, e a poder ser  “amarillista”, aínda que leve a formarse unha opinión desvirtuada da nova mesma.

Cando eu lin as novas sobre a elección de candidatxs á formar parte do Tribunal de Estrasburgo -e no caso concreto do candidato que propuña o PP- pasei polas seguintes fases:

Nese proceso de selección había unha proba de dominio de idiomas e un deles, o “candidato do PP” obtivo un 0 tanto en Francés coma en Inglés,

Na valoración correspondente ao apartado de idiomas, as persoas integrantes do tribunal asignado para a selección, outorgáronlle un 0 ao candidato mencionado -nese apartado- e,

Cada menbro do tribunal de selección tiña que votar por un dos candidatos e ningúen o votou. Que supoño que sería o que pasou porque mon me imaxino eu a persoas dese nivel facendo unha proba para optar a un cargo.

Que non digo eu que non sexa posible que a miña capacidade de comprensión de textos sexa limitada. Pero tendo en conta que non tódalas persoas teñen altas capacidades intelectuais, tamén os titulares podían ser algo menos confusos e sobre de todo máis fieis.

Está bastante claro que o interese informativo estaba máis no PP que no candidado, porque nese momento non se falou -agora xa si- da candidata que resultou elixida que tampouco parece -se é certo que ten certa tendencia homófoba- moi idónea para formar parte dun tribunal de Dereitos Humanos.

E persoalmente prefiro alguén que non saiba idiomas que alguén homófobo. Estamos a nos pór un pouco “pesadiños” con iso de ter que utilizar -e polo tanto coñecer- na linguaxe común palabras inglesas que se poden perfectamente dicir en calquera outra lingua co mesmo significado.

Corresponsabilidade

Non existe o risco 0 o mesmo que non existe a inmortalidade, pero nas sociedades máis desenvolvidas parece que non queremos aceptalo.

Queremos vivir máis e mellor ata o infinito e tamén queremos a tranquilidade da seguridade total.

Entendo que queiramos mellorar a nosa vida, pero non podemos responsabilizas a terceiros de absolutamente todo o que nos pasa.

Cada sociedade ten -pola propia Natureza- riscos potenciais. No momento que aparecen os feitos todxs temos que saber a mellor maneira de enfrontarnos a eles. Xapón é un pais propenso as sacudidas sísmicas e independentemente das madidas de prevención que se tomen toda a poboación -incluíndo a crianza- sabe o que ten que facer en caso de que isto ocorra. Nos países nos que hai neve boa parte do inverno viven con ela con normalidade, non sei se se monta unha crise política cando hai que pechar algún aeroporto pero dáme que non.

Pero aquí somos diferentes -infantís, diría eu. A calor no verán e o frío en inverno abren os informativos; os atascos nas entradas e saídas das grandes cidades en pontes ou vacacións son por “culpa” do goberno; e xa non digamos cortes por estradas cando neva.

Que non digo eu que non deba haber protocolos e plans para solventar un problema cando aparece pero a cidadanía tamén podía colaborar un pouco.

Meterse nun coche cun bebé e sen cadeas cando hai unha previsión de temporal… non sei eu se é unha idea moi sensata… aínda que non houbese neve. E xa non digamos os que foron a unha altura de 3 000 m en mangas de camisa.

Cando tomamos unha decisión deberiamos ter en conta algúns factores fóra dos nosos propios intereses. É máis doado cambiar os nosos plans que a meteoroloxía. Pero claro, é máís fácil botarlle as “culpas” a un terceiro que asumir a nosa responsabilidade pola decisión estúpida que tomamos. Eu teño a teoría de que canto máis responsable é un dos males que lle ocorren máis responsabiliza a un terceiro polas súas desgrazas.

Teño falado xa máis veces do infantilizada que está a nosa sociedade. Os políticos non nos axudan a que nos fagamos autónomxs e polo tanto a que cadaquen se responsabilice da parte que lle corresponde.

Sen querer darlle a razón ao Goberno, que tamén ten a súa responsabilidade, os conductores que viaxan sen cadeas cando avisaron dun temporal tamén son responsables do que lles poida pasar.

Trama si, trama non

Xa estamos! Empezan as opinións e as análises partidistas.

Onte entrevistaron en El Intermedio a un xornalista “experto en incendios de Galiza”. Polo que eu lle entendín non hai intereses particulares da especulación urbanística nin dos brigadistas e tampouco é ningunha trama. Segundo el hai coma uns 150 pirómanos recoñecidos que, levados pola fascinación polo lume, sofren un “efecto contaxio”.

Aceptando esta hipótesis -que eu non comparto- penso que se isto fose así non debería ser moi complicado telos controlados e aplicar con eles medidas preventivas, coma se fai en moitísimas outras situacións. Non facelo pareceríame bastante irresponsable.

E, botarlle a culpa a Feijoo paréceme igual de absurdo que botarlla a Touriño no 2006. Responsabilizar ao Presidente de turno paréceme unha utilización partidista -e simplista- dunha desgracia, coma xa se fixo -e aínda se fai- co terrorismo.

Con máis e mellores medios pódense atacar os problemas con maior efectividade, non creo que ninguén pense o contrario. Pero os medios non resolverían o problema, simplemente atenuarían as consecuencias. Trátase de que non se produzan incendios intencionados.

Logo a nai do año está en se os incendios son provocados por pirómanos que se contaxian ou se realmente hai unha trama organizada.

Que eu saiba nunca se levou a cabo unha pescuda “a fondo” que determine cal é a realidade. Porque tamén poidera ser que haxa unha trama que utilice aos pirómanos. Se realmente están identificados sería moi sencillo.

As discusións de se había poucos medios -con tal número de focos, tamaño e condicións meteorolóxicas nunca van ser dabondo-, se non estiveron ben xestionados… non vai resolver os próximos que se produzan.

A solución ten que estar na prevención. Pero non na de campañas de “ton tires cabichas”.

Para min a prevención está na política forestal acompañada do control dos incendiarios -pirómanos ou non-, e para isto hai que investigar “de verdade”.

Isto é unha trama

Unha cabicha pode provocar un incendio. Tamén o poden producir unha grellada, unha queima de restrollos, un raio, un tolo pirómano… Pero non é o caso.

O que está a acontecer é unha trama perfectamente organizada que os provoca. Ocorren a unhas horas determinadas e cunhas condicións climatolóxicas moi concretas. Por iso se desenvolven tanto e tan rapidamente.

Non digo que a política forestal, os medios materiais e a organización dos efectivos non teñan moita importancia á hora de evitar e de combater o lume. Pero sen luz para que poidan actuar os medios aéreos e cun vento endemoniado que non permite traballar xs brigadistas -hai que recordar que os cambios na dirección do vento xa se cobraron algunhas vidas- pouco se pode facer aparte de poñer a salvo ás persoas e aos animais.

Ademais de todas as medidas de prevención que se poidan tomar é necesaria unha investigación moi seria e rigorosa para pescudar quen está detrás da execución destes actos terroristas. O mesmo que se indaga calquera outra trama terrorista ou económica. Porque non me imaxino eu a uns poucos “matados” poñéndose de acordo para para provocar semellante desfeita.

Respecto dos intereses que hai detrás sempre se fala en abstracto; primeiro que se eran as celulosas, logo os gandeiros, os promotores de vivendas… ata os propios brigadistas ou os que defenden a vexetación autóctona… Pero falar por falar non resolve, hai que ir ao miolo.

Até o de agora non vin que se pescudase isto coa contundencia suficiente. Preguntar aos viciños se viron alguén sospeitoso ou deter a alguén -mesmo que sexa culpable- non vai rematar coa “mafia”, para iso hai que ir moito máis aló.

O risco 0 non existe, pero acabar coas mafias do lume estaría ben.

Cultura de Paz

Non temos cultura de Paz. Parafraseando a Rajoy, non só non temos cultura de Paz senon que temos cultura de guerra -de violencia, de dominio…

Da cultura de guerra saen a maioría dos males sociais: racismo, clasismo, patriarcado, machismo, xenofobia… Pero a orixe é a mesma, a crencia de que unhas persoas ou grupos son superiores a outras e esa superioridade “xustifica” o dominio dunhas e o sometemento doutras.

O problema, segundo eu o vexo, é que estamos máis pendentes das partes que do todo e temo que estamos chegando a un punto en que as árbores non nos deixan ver o bosque.

Todxs denostamos a loita pola supremacía que exerce un home sobre unha muller ou dun branco sobre un negro… Pero a loita polo poder está moi interiorizada socialmente e ata considerada como algo perfectamente lexítimo. Ata hai un dito da “sabedoría” popular que di que na guerra e no amor todo está permitido.

O binomio loita e limpa non existe o mesmo que non existe o de guerra e xusta.

E volvendo ao das árbores e o bosque quero facer unha afirmación e algunhas preguntas sobre o debate de investidura.

Hernando utiliza unha circunstancia persoal -sentimental- de Iglesias para “burlarse” del e “atacalo”. Iso é unha actuación machista.

Iglesias é Rivera utilizan argumentos persoais -ou polo menos non políticos- para “meterse” un co outro e descualificarse  mutuamente. Como se chaman estas actuacións? Violencia verbal? Loita polo poder? Pelea de machos alfa?

Porque se é unha pelea de machos alfa -eu penso que si- eu tamén a cualificaría de machismo. Non hai mada máis machista que os machos alfa.

Que digo eu… Se un dos dous fose unha muller, estariamos todxs falando de machismo sen ningún xénero de dúbidas?

Iglesias non atacou persoalmente a Ábalos, pode que fose porque non o considera macho alfa. Punto para Ábalos.

Que non aceptemos a violencia machista, económica, racista… non quere dicir que teñamos que aceptar -ou considerar menos relevante- a violencia entre iguais.

A Violencia é a nai de tódalas violencias.