Isto é unha trama

Unha cabicha pode provocar un incendio. Tamén o poden producir unha grellada, unha queima de restrollos, un raio, un tolo pirómano… Pero non é o caso.

O que está a acontecer é unha trama perfectamente organizada que os provoca. Ocorren a unhas horas determinadas e cunhas condicións climatolóxicas moi concretas. Por iso se desenvolven tanto e tan rapidamente.

Non digo que a política forestal, os medios materiais e a organización dos efectivos non teñan moita importancia á hora de evitar e de combater o lume. Pero sen luz para que poidan actuar os medios aéreos e cun vento endemoniado que non permite traballar xs brigadistas -hai que recordar que os cambios na dirección do vento xa se cobraron algunhas vidas- pouco se pode facer aparte de poñer a salvo ás persoas e aos animais.

Ademais de todas as medidas de prevención que se poidan tomar é necesaria unha investigación moi seria e rigorosa para pescudar quen está detrás da execución destes actos terroristas. O mesmo que se indaga calquera outra trama terrorista ou económica. Porque non me imaxino eu a uns poucos “matados” poñéndose de acordo para para provocar semellante desfeita.

Respecto dos intereses que hai detrás sempre se fala en abstracto; primeiro que se eran as celulosas, logo os gandeiros, os promotores de vivendas… ata os propios brigadistas ou os que defenden a vexetación autóctona… Pero falar por falar non resolve, hai que ir ao miolo.

Até o de agora non vin que se pescudase isto coa contundencia suficiente. Preguntar aos viciños se viron alguén sospeitoso ou deter a alguén -mesmo que sexa culpable- non vai rematar coa “mafia”, para iso hai que ir moito máis aló.

O risco 0 non existe, pero acabar coas mafias do lume estaría ben.

Advertisements

Cultura de Paz

Non temos cultura de Paz. Parafraseando a Rajoy, non só non temos cultura de Paz senon que temos cultura de guerra -de violencia, de dominio…

Da cultura de guerra saen a maioría dos males sociais: racismo, clasismo, patriarcado, machismo, xenofobia… Pero a orixe é a mesma, a crencia de que unhas persoas ou grupos son superiores a outras e esa superioridade “xustifica” o dominio dunhas e o sometemento doutras.

O problema, segundo eu o vexo, é que estamos máis pendentes das partes que do todo e temo que estamos chegando a un punto en que as árbores non nos deixan ver o bosque.

Todxs denostamos a loita pola supremacía que exerce un home sobre unha muller ou dun branco sobre un negro… Pero a loita polo poder está moi interiorizada socialmente e ata considerada como algo perfectamente lexítimo. Ata hai un dito da “sabedoría” popular que di que na guerra e no amor todo está permitido.

O binomio loita e limpa non existe o mesmo que non existe o de guerra e xusta.

E volvendo ao das árbores e o bosque quero facer unha afirmación e algunhas preguntas sobre o debate de investidura.

Hernando utiliza unha circunstancia persoal -sentimental- de Iglesias para “burlarse” del e “atacalo”. Iso é unha actuación machista.

Iglesias é Rivera utilizan argumentos persoais -ou polo menos non políticos- para “meterse” un co outro e descualificarse  mutuamente. Como se chaman estas actuacións? Violencia verbal? Loita polo poder? Pelea de machos alfa?

Porque se é unha pelea de machos alfa -eu penso que si- eu tamén a cualificaría de machismo. Non hai mada máis machista que os machos alfa.

Que digo eu… Se un dos dous fose unha muller, estariamos todxs falando de machismo sen ningún xénero de dúbidas?

Iglesias non atacou persoalmente a Ábalos, pode que fose porque non o considera macho alfa. Punto para Ábalos.

Que non aceptemos a violencia machista, económica, racista… non quere dicir que teñamos que aceptar -ou considerar menos relevante- a violencia entre iguais.

A Violencia é a nai de tódalas violencias.

O escarranche

Gústanme Carmena e Oltra -un pouco menos Colau- por esa sabedoría que teñen para elixir os trapos aos que entran. Hai pouco pregúntaronlle a Oltra polo “enfado” de Podemos, polas opinións de Compromís sobre a moción de censura, e a resposta -versión reducida- foi ya se les pasará. Antonte pregúntaronlle a Carmena polo escarranche -despatarre ou manspreading, segundo o idioma, que tampouco entendo por que hai que utilizar palabras dunha lingua cando se está a falar noutra-. A resposta foi que hai persoas que ocupan máis espazo do que precisan, co seu corpo, con bolsos ou bolsas que poñen no asento do lado… e que iso non é cívico.

Penso que iso é cultura de Paz, o contrario do que fan a maioría de políticos e de xornalistas que buscan o conflito no canto da conciliación.

Considerar o escarranche coma unha actitude machista paréceme que son ganas de aumentar a crispación entre homes e mulleres por algo nimio.

Agora que Carmena falou do tema como un acto incívico xa me sinto con forza para dicir o que penso ao respecto. Podemos e Feminismo son dous movementos que levan moi mal que discrepes deles, aínda que sexa un pouquiño.

No transporte público, o mesmo que en calquera lugar público, hai moitos actos incívicos. Pero acotando á ocupación do espazo temos -como mínimo- o escarranche, ocupar o asento do lado con obxectos e poñer os pés no asento de en fronte. Que a este último acto véxolle eu dobre delito; ocupar o espazo e manchar o asento.

Sentarse coas pernas abertas non é exclusivo dos homes, é cultural, cultural machista. Cando era pequena as nais estaban moi pendentes de que te sentaras coas pernas xuntas -para que non se che viran as bragas, supoño-. Pero entendo que se estaban preocupadas por iso era porque, de forma natural, sentabámonos con elas abertas.

E aínda hoxe. Recordo unha escea: nun acto público estaba a familia real, todos sentados. Nun momento a raíña fíxolle acenos a unha das infantas para que pechase as pernas.

Logo, tal e coma eu o vexo, o das pernas abertas é unha cuestión de comodidade e pechalas para non ocupar o espazo da persoa que vai ao lado unha cuestión de civismo.

E nada máis, nin nada menos.

Medrei intelectualmente nunha época na que as palabras -faladas ou escritas- eran case o único medio de comunicación e de adquisición de coñecementos. O da interpretación da linguaxe corporal era unha intuición; non había, ou non estaban xeralizadas, as técnicas de expresión e interpretación corporais. Até o punto de que quedei moi sorprendida e ata me pareceu unha frivolidade cando o PSOE puxo en mans dun militante que traballaba de publicista -antes dicíase así- ao frente dunha campaña electoral. Despois ya o PP trouxo unha empresa de “marketing” estadounidense.

Digo isto porque entre o meu despiste natural e as miñas deficiencias na lectura de imaxes non acostumo a fixarme moito nelas.

Pero hoxe Barbijaputa preguntounos, ás mulleres, que nos parecía esta imaxe.

Captura de pantalla 2017-05-14 a las 16.50.42.png

Abrín a foto e, ao estar condicionada pola pregunta, o primeiro que me chamou a atención foi o “paquete”. Pensei que a intención de Barbijaputa non sería que comparasemos o de Pablo co de Pedro -recordando aquela foto onde saía colgado cun arnés.

Moita xente opinou -mulleres e homes- que se a postura, que se o arrinconamento das mulleres. Non lin todo. A min, despois da primeira impresión condicionada, o que me parece é que non están ben colocados. Se o acto é para a presentación da candidatura de Errejón á Comunidade de Madrid -que me sorprende porque non non lin nada desa consulta- o lóxico sería que el estivese no medio.

Por que non está no medio? Pois eu penso que pode ser por dúas razóns, que non teñen por que ser excluíntes; polo estereotipo machista “A muller no medio” ou para non dar demasiado protagonismo a Errejón.

Penso que a primeira pode ser a excusa da segunda. Iso é o que vexo eu nesa foto: utilizar un formalismo machista para minimizar o protagonismo de Errejón.

Pero pode que me engañe e sexa só un estereotipo machista.

1º de maio

Normalmente non acudo -dende hai un tempo- ás convocatorias de manifestacións na rúa. Non o fago por dúas razóns.

A primeira é ideolóxica. Na dictadura era a única maneira de reivindicar, non había outro lugar para facelo e na transición había que consolidar a Democracia xa que as institucións públicas estaban moi “contaminadas”. Agora hai lugares nos que se poden presentar as reivindicacións con máis capacidade de resolver que a rúa. Con todo non me parece mal. Simplemente non me parece eficaz.

E a segunda, non con menos peso, é que agora resúltame máis complicado decidir a cales vou ir. Hai un tempo os sindicatos e os partidos de esquerda facían un esforzo por poñerse de acordo nalguns puntos básicos; 1º de maio, defensa da lingua, reivindicación da igualdade de dereitos, calidade do ensino, Día de Galiza… e había unha manifestación, non había que elixir.

Agora é difícil, para unha persoa sen militancia activa -o meu caso-, decidir a cal vas. Hoxe asistín a tres manifestacións.  En ningunha delas estaban, de forma visible -pancartas, bandeiras…- nin o PP, nin o PSOE, nin Podemos, nin ANOVA… por mencionar algúns partidos dos maioritarios aquí. Non me sorprendeu o do PP, nunca estivo. Si o dos outros.

Supoño que terei que afacerme, tampouco importa demasiado se hai tres manifestación no canto dunha. Pero o que non importa na rúa si que importa no Parlamento, porque aí decídense cousas.

E a iso si que me vai costar afacerme.

 

Defensores

Non escribo moito no verán, pero aproveitando a ponte -que non se pode saír moito porque está todo petado- vou comentar algo que vin nas redes.

Nunha páxina destas de salvadores, defensores dos dereitos da cidadanía… pero que non hai maneira de saber quen son, vin unha publicación na que había unha foto dun coche aparcado na rampa de acceso de minusválidxs co comentario correspondente da falta de civismo. Pensaba facer un comentario pero dinme conta de que xa alguén o fixera. O comentario era máis ou menos que estaba ben o da foto pero que sería mellor se chamaran ao guindastre para que retirase o coche inmediatamente. Reaccionei ao comentario mostrando a miña concordancia.

Este feito sérveme de motivo para comentar de forma máis xeral cal será o obxectivo das persoas que están detrás destas páxinas.

Como xa comentei, moitas veces son unha especie de plataformas cidadás pero que non mostran absolutamente ningunha información de se son unha asociación legalmente constituída, quen é a persoa responsable das publicacións… nada que xs identifique.

Algunhas veces defínense coma “defensores dos dereitos da cidadanía”. Eu teño moitas dúbidas ao respecto -no caso que comentei parece evidente que non se fixo nada para posibilitar a mobilidade das persoas con minusvalía. Para min defender os dereitos da cidadanía sería ser cívicx; non actuar contra os dereitos dos demais e actuar -na medida das posibilidades de cada quen- cando se están vulnerando os de alguén.

Dáme que os obxectivos destas páxinas son atacar ou pór en evidencia ás persoas e institucións de distinta cor política ou ter moitas reaccións ás súas publicacións -protagonismo. Ou as dúas cousas.

Non penso que se defendan os dereitos de ninguén poñendo fotos, memes, vídeos… nas redes sociais.

 

Violencia machista

Novembro, en Compostela, é o mes de Cineuropa.

En Cineuropa proxéctanse películas europeas -coma o seu nome indica- na sección oficial. Tamén hai outras seccións ou ciclos nos que se pasan doutros países. Pero a tónica xeral do festival non son precisamente as comedias románticas. Unha boa parte son dramas persoais ou sociais. Máis ben “duras” vaia…

Onte cheguei á miña casa despois de ver unha destas algo dura e púxenme a ver a tele, para neutralizar -con algo máis superficial- a impresión que traía.

Atopeime cunhas imaxes de violencia machista entre tres mulleres -GH- que me impresionaron bastante máis que a película que viña de ver.