Comportamentos irresponsables

Acabo de ver un artigo publicado onte no eldiario.es “Miles de mascarillas en el mar”. Nono lin polo miúdo para non porme de moi mala baba porque co titular xa me chega.

Penso que temos que saír deste círculo vicioso: Coma somos unha sociedade irresponsable hai que impor moitas normas para que nos comportemos de forma responsable; pero como somos irresponsables responsabilizamos axs que nos impoñen as normas do noso comportamento.

Vou desenvolver un pouco esto que digo. Como as autoridades non nos din exactamente o que temos que facer coas máscaras pois nós guindámolas en calquera sitio e a “culpa” non é nosa porque non nos informaron ben.

Xa vivimos isto mesmo co plástico en xeral. Considerouse que o problema estaba no exceso de utilización -que tamén- e polo tanto a solución é deixar de fabricalo e utilizalo; é dicir, quedan exonerados os usuarios finais que son os que o reciclan ou o tiran en calquera sitio (si ya sabes como me pongo, pa que me invitas?). A solución pasa porque xs irresponsables non teñan a posibilidade de cometer falcatruadas no canto de educar para que non se cometan aínda que se poida.

Tiven, pola miña profesión, trato moi directo con adolescentes e asegúrovos que vivo nun constante déjà vu. A relación entre a cidadanía e a clase gobernante éche a mesmiña que entre os adolescentes e os adultos.

E digo eu se non sería hora de ir rompendo este círculo vicioso e que nos foran dando responsabilidades para que as vaiamos asumindo -coma se fai coa crianza.

Eu xa vou estando algo farta de que me traten como unha infante -as mulleres temos ás costas moitos anos disto- coa excusa de que hai moitos irresponsables.

Claro que ao ver as queixas dos medios e dos políticos porque as normas non son suficientemente concretas por un lado e que non hai suficiente autonomía polo outro, a miña esperanza de vivir nunha sociedade madura e cunha democracia altamente consolidada non é moi alta.

Ecoloxía e pseudociencia

Xa sei que o pensamento científico non é o máis común na nosa sociedade.

Tamén sei que somos menos ecolóxicos canto máis avanzamos en economía e tecnoloxía.

Eu entendo que unha empresa que quere venderme un producto utilice argumentos pseudocientíficos para convencerme de que ese producto é bo e ademais é ecolóxico. Xa conto con iso. Dos que se consideran ecoloxistas, non.

Xa teño comentado que non me parece máis ecolóxico substituír o plástico por papel (é certo que o plástico non degrada; pero tamén o é que para fabricar papel hai que talar árbores, polo que a cuestión paréceme que está en que facemos co plástico).

Hoxe vou co papel hixiénico húmido.

Para empezar deberiamos diferenciar o papel hixiénico húmido das toalliñas limpadoras, desmaquilantes… Que quede claro que non son partidaria de botar ao váter nada que non sexa papel hixiénico, e non o fago.

Uso papel humido dende que me operei de hemorroides, por indicación do cirurxán. Ao principio usaba un de farmacia que tiña unha substancia desinfectante -ademais de ser máis suave. Aínda non estaba comercializado o “normal”. Logo pasei a usar o húmido normal.

Ultimamente empezou a entrarme algo de mala conciencia polos “transtornos” que ocasiona.

Así que decidín facer un experimento. Metín unha porción -unha toalliña- en auga. E isto foi o que pasou.

1.- Uns minutos máis tarde

0d8c5f91-aa59-4cbd-846c-b61cd9c84cb2.jpg

2.- Unhas horas máis tarde.

5d89d4af-ab89-4261-ab03-6b4921b7fa01.jpg4ae64575-a094-4c3d-883d-3c47389ad436.jpg

Así que xa me quedo máis tranquila. Degrada.

Quero mandarlle unha mensaxe a todos aqueles que nos avisan nas redes de todas as cousas que son malísimas: Antes de porvos tan estupendos e de poñer as empresas de malísimas informádevos ben e despois diferenciar as toalliñas limpadoras do papel hixiénico húmido. E se atopades un papel hixiénico que non degrade, decide cal é.

Neste caso parece máis fiable a empresa fabricante que as persoas que nos alertan.

07ad1da0-2747-4306-9292-5699aef40c66.jpg

Monedero

Moitas persoas que queren atacar a Monedero acúsano de machista e as que o queren defender din que iso non é machista porque el é así de afable, cercano… tocón. Polo incidente con Sáenz de Santamaría.

Non vou entrar en se o saúdo bicándose é machista ou se a cortesía deste tipo de saúdo inclúe o agarrarte dos ombreiros ou só acercar a cara, cando se trata dunha persoa coa que non te une unha relación persoal.

A min a actuación de Monedero paréceme moralmente de prepotencia, chulesca… e fisicamente coercitiva e intimidatoria.

Paréceme chulesca porque diríxese a unha persoa que se supón está cabreada porque lle aconteceu algo moi desagradable para ela e el acércase para dicirlle –cunha actitude aparentemente amigable- que se alegra de que o esté pasando mal.

Paréceme intimidatoria e coercitiva porque continúa agarrándoa –manténdoa a unha distancia moi curta del- despois de darlle os bicos, sabendo que hai un montón de cámaras gravándoos e polo tanto non lle dá a posibilidade de librarse del sen recorrer a algún movemento brusco que podería ser interpretado como violento ou cando menos politicamente incorrecto. Nunha situación así moitas nos sentiriamos intimidadas. E sinceramente, son máis partidadia de pedir permiso que de pedir perdón.

Por que centrar o asunto en se o acto é machista ou non? Un roubo con intimidación e agresión física –por exemplo- sería un delito grave ou leve por ser machista ou non?

Penso que alguén pode comportarse coma un gilipollas sen ser machista e tamén que alguén que nun momento se comporta de forma machista –todxs o fixemos en algún momento polo patriarcado no que nos educamos- sexa boa xente.

 

 

 

Se é público, é meu.

Hai tempo, a máxima era “se é público, non é de ninguén”.  E a xente destrozaba sen miramento ningún as cousas de todxs: mobiliario urbano; mesas e cadeiras dos Institutos, dos centros de saúde… Total paga o Concello… Coma se o Concello fabricase os cartos e polo tanto non custase ren.

Trataron de mentalizarnos de que iso non é así e apareceu o slogan “o público é de todxs”. Pero, coma case sempre, apareceron as “interpretacións” e unha delas é “se é público, é meu”. Isto non é aplicable só xs políticxs, moita xente interpreta iso.

Veño dun multiusos, de presenciar un exemplo do que digo.

Estes días está a facer frío, máis do normal para a época do ano. Onte pola tarde o centro estivo pechado e hoxe nos vestiarios facía fresco. Ao chegar vin que as portas das dúas saunas estaban abertas e pecheinas. Unhas persoas estaban a se queixar do frío que facía. Fun ao váter e ao saír as portas das saunas volvían estar abertas, e pechinas de novo. Non sei se cando me fun as volveron abrir, pode que si.

Supoño que a súa pretensión sería quentar os vestiarios coa calor das saunas. Por unha banda pareceume bastante estúpido -por inúti- e polo pouco rendible (relación consumo enerxético e cantidade de calor nos vestiarios), e por outra pouco considerado coas persoas que quixeran utilizar as saunas xa que a baixada de temperatura dentro era notable.

Que o razonamento parece: nos vestiarios teño frío e como as saunas tamén son miñas podo dispor delas como me pareza -como o consumo enérxético tampouco me importa, porque o que importa é que eu teño frío- pois abro as portas… e xa está.

Tamén teño visto outra versión do mesmo. Para secarse, no canto de facelo na zona das duchas -que é o que suxiren uns carteis e o sentido común- vano facer dentro das saunas; pero claro, como aí fai moita calor abren a porta.

Podería pór moitos exemplos deste tipo sen saír dese lugar: sacar o bafo do espello co secador de mans, utilizar varias duchas a mesma vez…

Utilizar o público com propio é Marca España, que diría Buenafuente.

Cataluña

Hai tempo que non comento cousas que vexo na vida cotiá, e non porque ultimamente non as vexa, pero é que case sempre son de escenas machistas protagonizadas por mulleres e iso non “está de moda” subliñalo. Ao parecer iso é pola educación que recibimos, coma se os varóns non recibiran tamén unha educación, a mesma educación patriarcal e machista. Todos e tamén todas temos que desprendernos do “lastre” educativo que recibimos.

Pois ao que ía. Estou nunha viaxe do IMSERSO, que dan para moito observar. Por exemplo a pouca querencia que lle temos as persoas xubiladas ás riolas.

Cando chegamos ao hotel formouse unha masa compacta na recepción na que metía medo adentrarse. Algunhas persoas decidimos quedarnos nas aforas da masa e puxémonos de charla. Achegouse un home, que tamén viaxa só. O “cuñado”. Enseguida quixo saber quen ía con quen ata que quedou claro que eu ía soa. Empezou a tomar a iniciativa, contounos que el fixera moitas viaxes moi longas; Singapur…, moi complicadas; no medio de tormentas… e, como non, saiu Cataluña.

Unha parella das que estaba na conversa ten un piso en Cataluña e comentaba que a xente estaba preocupada pero logo, cando concretaban, referíanse a camareiros galegos que estaban traballando alí e que decían que se poidesen volverían para Galiza. ???? Tamén saíu o tópico de que se parten as familias por iso, coma se nou houbese familias que non se falan por outros moitísimos motivos.

Non teño costume de opinar de política nestas situacións, o mundo IMSERSO non é maioritariamente de esquerdas precisamente, pero coma iamos estar esperando moito tempo, atrevinme a dicir que moitos cataláns son nacionalistas e queren que se lles recoñeza o dereito de autodeterminación pero non son independentistas, polo que se o tema se tivese tratado mellor non estariamos onde estamos.

O “cuñado” díxome: ti dáme a impresión de que debes ser das Mareas ou algo así. Díxenlle que si, que algo así. E foise.

Para que digamos que os cataláns están moi radicalizados.