Pouco a pouco

Os dereitos non se conseguiron dunha tacada. Nin se perderon doutra. Fóronse conseguindo pouco a pouco, con moito esforzo e tamén nolos roubaron aos poucos -entre outras razóns porque se os perderamos todos á mesma vez seguramente non o consentísemos.

Á miña xeneración tocoulle conseguilos. Perdémolos e agora toca recuperalos. Amolaríame moito que se truncase o proceso pola ansiedade de querer facer todo á mesma vez.

Estou a ver como asociacións de todo tipo están a queixarse da insuficiencia das medidas que se están a tomar. Non vou comentar as que teñen que ver coa economía porque aínda que as políticas económicas poden crear marcos que favorezan a igualdade, está claro que conseguir que os empresarios asuman que cunha menor desigualdade tamén poden conseguir moitos beneficios vai máis aló da lexislación.

Voume referir a outras medidas máis ideolóxicas coma a relixión ou as migracións.

No tema relixioso temos moi presentes dous temas: o Concordato e o Val dos caídos.

No do Val dos caídos parece que sacar de aí a Franco e a José Antonio está en marcha. Ben! Pero parece que non é suficiente -e non o é- e hai que tirar a cruz e desacralizalo. Como eu o vexo iso hai que facelo, pero despois de denunciar o Concordato.

A Igrexa non ten especial interese en ter aí a eses personaxes, pero o de desacralizar o lugar xa é outro conto, non vai estar tan receptiva. E se hai que empezar unha batalla eu preferiría a do Concordado, que condiciona a laicidade do estado, que a desacralización do Val dos caídos. Xa sei que se me pode rebatir moi facilmente este argumento: pódense facer as dúas cousas. E si, eu tamén o penso. Pero non á mesma vez. Ter aberas dúas frontes non me parece estratexicamente boa idea “quien mucho abarca, poco aprieta”.

Eu pediríalle a estas asociacións que pospuxeran a desacralización e reivindicaran como algo prioritario a denuncia do Concordato. Sen el, o resto sería máis doado.

Algo parecido pasa coas migracións. O problema non se vai resolver de raíz ata que non se resolvan os problemas nos países de orixe, polo que de momento habería que conformarse con medidas “menos malas”. Pórse a esixir as “perfectas” pódenos levar ao extremo oposto -no que están moitas persoas e países.

O touciño e a velocidade

Non debería haber problema para diferencialos, pero si.

Asómbranme as interpretación -ou case mellor invencións- das normas segundo nos interesa.

Os violadores interpretan que obrigar a unha puta a ter relacións sexuais  non é violación porque elas xa teñen relacións sexuais con homes que non lle gustan.

Xs xornalistas interpretan que publicar a intimidade dunha persoa non é delito se a persoa é coñecida e polo tanto a súa intimidade pasa a ser información de interese xornalístico. Tamén deixa de ser delito se a persoa revelou en algún momento algo íntimo e lle pagaron por facelo.

E o que é peor, moitas persoas -demasiadas para o meu gusto- están dispostas a xustificar unha falta ou mesmo un delito con argumentos “morais”.

Por exemplo: se tes unha relación incipiente cun home, chegas á fase de tocamentos pero non queres chegar á penetración -única acción considerada acto sexual para moitos homes- entón pode pasar que ese home pase dos teus desexos e te viole ou que se cabree e te chame “calientabraguetas” -ou algo parecido porque pode que esa palabra non se utilice agora. Mesmo se o comentas seguro que haberá alguén que che bote na cara que non tiñas que ter chegado tan lonxe se non querías “consumar”.

Outro exemplo máis suave que estou vendo estes días nas redes: Se publicas en boca doutra persoa algo que non dixo, non fai falta que te desculpes porque esa persoa “é impresentable, gilipollas… e se non o dixo seguro que o pensaba.

Estamos chegando a un punto no que xa pensamos a miña moral é norma legal, que eu podo afirmar que o que dixo algún é mentira porque eu sei que pensa outra cousa…

E nesas estamos, se unha persoa é de “moral distraída” calquera cousa que lle pase será “culpa” súa.

Proxecto familiar

Todxs temos un proxecto de vida familiar, incluindo as que non temos descendencia -familia unipersonal.

No meu proxecto estaba vivir dacordo coas miñas posibilidades, que era o meu salario. Subliño miñas porque considero que se realmente queres ser independente non debes incluír á túa familia nel; nin os cartos nin o patrimonio. Tampouco penso que herdar teña que ser un dereito, se se aceptara que cada  quen pode facer o que queira co que é seu non habería tantas leas coas herdanzas.

Pois concordando co meu proxecto vital, vivín de aluguer ata os cincuenta e pico anos e dedicaba os meus aforros para viaxar. Tamén vivín dunha forma sobria: coches de baixa gama, roupa de cadeas téxtiles ou de rebaixas, poucas ceas e copas…

Ao ir cumprindo anos pensei que sería máis rendible mercar unha vivenda, modesta, se quería vivir con tranquilidade cando chegase a xubilación -diminuíndo as viaxes-, e así o fixen. Por certo, José María Linde, se moitxs xubilados temos unha vivenda en propiedade foi porque pensamos que era mellor que un plan de pensións, é máis, foi o noso plan de pensións. Pero non o fixemos para poder sobrevivir senon para poder vivir mellor.

O que teño non foi por herdanza e o que herdei -hai pouco- vouno doar.

Teño que dicir que se puiden facer isto foi porque tiña un salario algo maior que o triplo do salario mínimo interprofesional. Por iso me sorprendeu que nun momento se falase tanto desa cantidade coma tope do que calquera traballador público debe cobrar. E refírome exclusivamente ao salario, non ao que se cobra.

Sorprendeume porque eu puiden levar unha vida digna pero sen luxos co meu salario sendo unha persoa austera que vive soa.

Penso que todxs teriamos que poder desenvolver o noso proxecto vital por nós mesmos, co noso salario. Que alguén o poida facer con aforros que proveñen de actividades remuneradas fóra do salario e de axudas familiares… Vale, vivimos nunha sociedade capitalista. Pero non só esas persoas deben poder facelo.

Un salario debería dar para algo máis que para sobrevivir.

Por iso insisto no que xa teño dito moitas veces: os salarios, nin tocalos para reducilos. De aí teñen que saír os proxectos vitais da xente, as cotizacións a Seguridade Social, os impostos…

Pensións

O asunto das pensións está tan enmarañado que resulta moi complicado saber de que se fala cando nos referimos a pensionistas. Hai pensións de viudedade, de orfandade, contributivas… non sei moi ben de cantos tipos. Que tamén me pregunto se non habería maneira de considerar a cada persoa coma suxeito de dereitos independentemente da súa relación con outras persoas.

Estou xubilada. Digo isto porque quero deixar claro que quero que xs pensionistas non perdan poder adquisitivo.

Pero dito isto tamén digo que a perda de valor adquisitivo é o menor dos problemas da maioría das persoas xubiladas. Para esta minoría pasar dunha subida do 0,25% ao 1% tampouco lles vai solucionar case nada -por iso xa o goberno aceptou ese punto. Que non perda valor adquisitivo non vai facer que poida amañarse porque xa non podía antes da subida do IPC.

Unha pensión non é o mesmo que unha renda básica ou que un salario mínimo. Unha pensión é a fonte de ingresos para o que che quede de vida, non é unha renda que pode ter carácter puntual ou que pode mellorar ao longo do tempo.

Polo tanto o problema, para min,  non está tanto nas actializacións, que tamén, coma na contía da que se parte. Para min a verdadeira reforma sería a que proporcionara a calquera persoa maior de 65 anos -ou os que se determinen- que estivo cotizando para poder ter unha pensión, unha renda sufiente (que sobrepase a que se considera mínima para ser considerada pobre).

Pero curiosamente a bandeira das protestas e o motivo das mobilizacións é o 0,25.

Somos así de superficiais, dános preguiza ir ao fondo das cousas. Coma co caso de Cifuentes, que ao remate ten que dimitir por un master, falso ou non, e un intento de furto nun supermercado, no canto dos múltiples casos de corrupción do PP na Comunidade de Madrid.

FB_IMG_1516104059218.jpg

 

Carolina Bescansa

Non sempre concordo con ela, especialmente na forma.

Pareceume sobreactuada e innecesaria a presenza do seu fillo nos escanos do Congreso na cerimonia de configuración do Parlamento. Podo estar algo de acordo co da crianza de proximidade -tampouco moito porque a proximidade acaba sendo á nai, non ao pai- pero no seu caso o neno podería estar na gardería, que hai, e ela pasar por alí para amamantalo, ou simplemente para estar un pouco con el. Facelo como un acto testemuñal? Pareceríame ben se non desviase a atención do acto principal, sen dúbida máis importante.

Sen embargo teño que concordar con ela en que aspirar a ser a líder da formación política á que pertence non é motivo para renunciar á acta de deputada. A min nin sequera me parece que mereza algunha sanción por parte de Podemos -que supoño non terá.

Pero como en outras moitas ocasións a miña forma de ver as cousas e a dos medios de comunicación non coinciden.

Mentras que co do fillo moitos medios apoiárona -mesmo sacaron imaxes dunha parlamentaria europea facendo a súa intervención coa súa crianza no mesmo atril- neste caso parece que todos están moi sorprendidos de que non dimita.

Aínda considerando que pretender substituír ao líder sexa unha deslealdade -non é o meu caso-, faina menos válida coma parlamentaria?

Se o escano é dx parlamentarix e non do partido é precisamente para que se poida manter a independencia. Este tema tamén é peliagudo: Deben os partidos controlar xs parlamentarixs? Listas abertas?… pero este é outro asunto.

Pois ao que ía: paréceme moi mal asunto que se considere que debería dimitir. Non está na esencia da democracia que calquera persoa pode chegar a presidir o seu país?

Pois iso,