Botellóns

Dende o seu nacemento sempre foron moi controvertidos.

Tivo e ten partidarios e detractores por diferentes motivos pero poucas veces polo que a min me parece o máis importante: O consumo excesivo de alcohol.

O botellón ten, coma case todo, cousas boas e malas. E as malas están case sempre ocasionadas pola falta de educación cívica e/ou para a saúde.

De entrada que un grupo se reúna ao aire libre para escoitar música, e ata para “tomar algo”, non tería por que ocasionar un conflicto social ou de saúde, dependendo de coma se faga.

O problema xorde, coma case sempre, polo modo de facer as cousas, pola falta de educación.

Falta de educación para a saúde. O consumo de alcohol non é saúdable para quen o consume independentemente de que xs que o consumen ocasionen despois males a terceiras persoas, que tamén.

Falta de educación cívica. Molestar á veciñanza con ruído, provocar destrozos nos bens comúns ou deixar lixo en espazos comúns non está ben, estando bébedo ou sobrio.

Tentar resolver un problema con prohibicións no canto de con educación adoita levar a que as posicións se polaricen.

Os botellóns reflicten á perfección as consecuencias de levar aos extremos o binomio permisividade-intransixencia, que tan ben se nos dá.

Se hai que demonizar os botellóns que sexa polo consumo de alcohol, non porque perdan de vendelo os empresarios hosteleiros.

Unha romaría tamén é unha festa na que a xente come e bebe ao aire libre, coa excusa -ou non- de presentar respectos e devoción a algún santo. Adoitan ser en espazos illados e normalmente o impacto do lixo ou dos destrozos na zona son mínimos. Está claro cal é a diferenza entre romaría e botellón? A educación. A maioria das persoas que acoden a unha romaría respectan o lugar no que están.

Aproveitando a pandemia estamos asistindo a un fenómeno moi común en épocas de crise “A río revolto, ganancia de pescadores“. Os “emprendedores” ofrecen todo tipo de remedios -eficaces ou non. Os antivacinas aproveitan para mostrarnos os efectos perversos das vacinas. Os políticos para mostrarnos a incapacidade dos seus opoñentes ou mesmo para colocarlle aos opoñentes a súa propia incapacidade… E a cidadanía en xeral para chinchar ao do lado porque lle parece que non está todo o jodido que require a situación.

E digo eu… Non sería bo que actuásemos da forma máis normalizada posible cumprindo as normas sanitarias e sabendo que a seguridade absoluta non existe?

Insisto; menos extremismos nas prohibicións e máis educación. Non sexa que acabe impoñéndose a “libertad”

Milo

Ola meu pequerrecho,

Es da xeración COVID, iso é así. Pero éche un nome máis coma a X, a milenial… Xa verás que somos así, gústanos porlle nomes a todo.

Non creas todo o que che conten desta pandemia. Non é o peor que lle pasa ao mundo. Sen ir máis lonxe penso que a túa nai xa tivo pasado tempadas peores.

Pode que ti e a túa prima Nuria cheguedes aquí grazas a que tivemos que pasar bastante tempo na casa. Enténdeme, non só por iso. Aos teus pais xa lle andaba na cabeza o asunto pero, e isto é cousa miña, pode que as circunstancias xogaran a favor.

Tés un nome diferente -raro dirán moitxs. Eu tamén. E o do teu pai tampouco é dos máis comúns. A min gústame ter un nome raro. Cando empecei ir a escola mosqueoume un pouco que non houbese ninguén máis que se chamase así pero vinlle as vantaxes rapidiño, non facía falta engadir o apelido; era eu, Nair, e xa! sen ningunha dúbida.

Chegas a un mundo no que a cousa non está en xeral para botar foguetes pero ti podes ter unha vida razoabelmente boa; o teu pai é un tipo estupendo, a túa nai moi doce, o teu avó Toño ten moi boa conexión coa crianza, a túa avoa Luz vaiche facer comidas boísimas… Tes unha manchea de tíos e tías, primxs… Naces nunha sociedade desenvolvida con bos servicios públicos, aínda que nos oirás queixarnos dela todo o tempo porque sómosche un pouco dadxs ao pesimismo. Creme, vas estar ben.

Tamén chegas no mes das Matemáticas

Que se ben é certo que non teñen boa sona entre o alumnado, son a base de case todas as disciplinas científicas e tamén das artísticas; Música, pintura… Por non falar da influenza na formación do pensamento lóxico, que tanta falta nos fai.

Puideches rematar o círculo nacendo o día π (3.14), e fixeches o amago, pero ao remate preferiches nacer o mesmo día que o teu tío Jorge. Moi boa elección tamén.

Que quen son eu? Pois eu son tía do teu pai, tía avoa túa. Sonche a da calceta, ultimamente doume por aí. Fago cousas de lá para todo o mundo con diferentes resultados pero con boa intención. Tamén a que agasalla cadros cada vez que teño ocasión. Coma decidín vivir sóa ando un pouco a miña bóla pero pódese contar comigo para moitas cousas.

Benvido ao mundo e á familia!

Ata o chichi do relato

Hai tempo que non escribo pero non por falta de ganas senón porque é tal o cabreo e o cansanzo que se me agolpan as ideas. Xa non son capaz de aclararme con tanto relato.

Non me aclaro porque coma case sempre, no que ao relato se refire, todos teñen algo de razón. Abro paréntese para dicir que a de Rivera non a acabo de ver, pero algunha terá tamén.

Podemos axudou a sacar ao PP do Goberno, ben. Pero non entendo o dos presupostos nin que dende o primeiro momento queira un goberno de coalición pero coa (case)única finalidade de fiscalizar ao PSOE. Non me parece que partir da desconfianza sexa boa base. O PSOE tampouco soubo convencer a Podemos, penso que tería que buscar a maneira de convencelos e de que recuperaran -se algunha vez a tiveron- a confianza. Porque que a desconfianza de uns xenere a desconfianza dos outros é entrar nunha vía morta.

E todo polo relato. Pregúntome se tantos expertos coma hai nos partidos non caeron na conta de que militantes e votantes non son a mesma cousa. Non son militante do PSOE nin de Podemos  e algunha vez -alomenos unha- votei a cada un. E teño que dicir que a min non me importa nadiña o relato neste caso. Pode ser porque ao non ser home non lle dou tanta importancia a o de baixarse os pantalóns, non ter collóns, telos máis cadrados e máis grandes ca ti…

Podemos debería sabelo, de feito Errejón tíñao moi claro, Canto máis actúan para satisfacer a militancia máis votantes van perdendo -polo menos ata o de agora.

Votantes somos moitos máis e somos xs que facemos que os partidos ganen unhas eleccións ou non. Moitas persoas pensamos coma Iñaki Gabilondo no videoblog de hoxe “Irresponsables e incapaces” 

 

En serio, non podo con tanta tetosterona!!!

 

Manipulación

Hai máis ou menos un mes El País publicou esta viñeta de El Roto. Compartina nas redes porque me pareceu moi adecuada, coma sempre.

Sin título.png

Recoñezo que estou moi susceptible co da manipulación porque case todos os fenómenos sociais son tamén individuais e viceversa. As persoas que se dedican á política tentan manipular a sociedade pero as persoas que compoñemos a sociedade tamén intentamos manipularnos unhas ás outras.

En máis dunha ocasión manifestei a miña opinión sobre a correspondencia entre os hábitos das persoas que compoñen unha sociedade cos das que se dedican á política -que tamén son persoas desa sociedade. É máis doado que defraude a facenda un cidadán mediterráneo ca un do centro ou norte de Europa.

Pois ao que ía, a manipulación. O que está a pasar ultimamente cos medios de comunicación prodúceme unha certa carraxe. E xa non é polos medios “casposos”, aos que procuro evitar pola miña saúde mental, senon polos que consideraba independentes.

Refírome a todo este ruído de “corruptelas morais” que apareceron recentemente. Por exemplo un dos últimos, o caso da ministra Delgado. Primeiro aparece unha noticia falsa sobre unha cita profesional entre Delgado e Villarejo para interceder en favor do empresario Ángel Pérez-Maura. A ministra, e outos medios, desmentiron esta información. Neste contexto, Delgado dixo que non tivera ningún tipo de relación profesional con Villarejo. Pero coma os medios xa coñecían as gravacións insistiron ata que dixo que non tiña relación algunha. Logo apareceron as gravacións e acusaron á ministra de mentir, de mentir a toda a sociedade -porque parece que son xs xornalistas, e non o Parlamento, os representantes da sociedade.

Non é esto manipulación?

E, de seguido foise a suliñar a inmoralidade da ministra por relacionarse persoalmente con xente coma Villarejo… Isto xa é casquería pura.

Deixade de manipular a indignación porque comigo xa conseguistes que me indigne con varios medios que até o de agora consideraba independentes e que empezo a ver coma dependentes da “audiencia” que só busca encauzar a crispación coa falta de respecto, o insulto…

Montón

Caeu a ministra. Non porque fixera mal o seu traballo senon porque unha Universidade levou moi lonxe o costume que teñen as universidades de “relaxo” nos requisitos que se esixe xs estudantes.

Sei que en moitas universidades para calquera Master, se unha persoa ten dificultade para asistir ás clases –porque está traballando ou por outras circunstancias- búscanselle alternativas para poder aprobar as asignaturas –presentar traballos…

En case todos os centros educativos o ensino é presencial. Segundo esta condición as dúas terceiras partes dos meus compañeiros de promoción obtiveron a licenciatura de forma irregular porque cada unha das persoas que asistiamos as clases colliamos apuntes para outras tres ou catro que aprobaban as asignaturas facendo os exames, eso si.

Gustaríame saber se todos os que rachan as vestiduras polos “Master” asistiron a tódalas clases de todas as asignaturas das súas carreiras.

Son socia de eldiario.es, e loxicamente concordo bastante coa súa liña editorial pero penso que con toda esa información que teñen deberían ir polos responsables desas irregularidades –que seguro que se cometeron con outra moita xente que se dedica a actividades privadas- e non só a polas que se dedican á política, que no caso de Montón nin sequera ten case nada a ver o Master –igualdade- coa súa responsabilidade coma política –sanidade.

Pero facer que unha política demita é máis doado e xera máis repercusión mediática que facer que uns funcionarios –profesorado ou da administración da Universidade- paguen polo que fixeron se é que fixeron algo ilegal.

Como eu o vexo habería que “ir” a por unha persoa que se dedica á política polas irregularidades que cometa desempeñando o seu cargo e non por roubar unhas cremas nun supermercado.