Manipulación

Hai máis ou menos un mes El País publicou esta viñeta de El Roto. Compartina nas redes porque me pareceu moi adecuada, coma sempre.

Sin título.png

Recoñezo que estou moi susceptible co da manipulación porque case todos os fenómenos sociais son tamén individuais e viceversa. As persoas que se dedican á política tentan manipular a sociedade pero as persoas que compoñemos a sociedade tamén intentamos manipularnos unhas ás outras.

En máis dunha ocasión manifestei a miña opinión sobre a correspondencia entre os hábitos das persoas que compoñen unha sociedade cos das que se dedican á política -que tamén son persoas desa sociedade. É máis doado que defraude a facenda un cidadán mediterráneo ca un do centro ou norte de Europa.

Pois ao que ía, a manipulación. O que está a pasar ultimamente cos medios de comunicación prodúceme unha certa carraxe. E xa non é polos medios “casposos”, aos que procuro evitar pola miña saúde mental, senon polos que consideraba independentes.

Refírome a todo este ruído de “corruptelas morais” que apareceron recentemente. Por exemplo un dos últimos, o caso da ministra Delgado. Primeiro aparece unha noticia falsa sobre unha cita profesional entre Delgado e Villarejo para interceder en favor do empresario Ángel Pérez-Maura. A ministra, e outos medios, desmentiron esta información. Neste contexto, Delgado dixo que non tivera ningún tipo de relación profesional con Villarejo. Pero coma os medios xa coñecían as gravacións insistiron ata que dixo que non tiña relación algunha. Logo apareceron as gravacións e acusaron á ministra de mentir, de mentir a toda a sociedade -porque parece que son xs xornalistas, e non o Parlamento, os representantes da sociedade.

Non é esto manipulación?

E, de seguido foise a suliñar a inmoralidade da ministra por relacionarse persoalmente con xente coma Villarejo… Isto xa é casquería pura.

Deixade de manipular a indignación porque comigo xa conseguistes que me indigne con varios medios que até o de agora consideraba independentes e que empezo a ver coma dependentes da “audiencia” que só busca encauzar a crispación coa falta de respecto, o insulto…

Advertisements

Montón

Caeu a ministra. Non porque fixera mal o seu traballo senon porque unha Universidade levou moi lonxe o costume que teñen as universidades de “relaxo” nos requisitos que se esixe xs estudantes.

Sei que en moitas universidades para calquera Master, se unha persoa ten dificultade para asistir ás clases –porque está traballando ou por outras circunstancias- búscanselle alternativas para poder aprobar as asignaturas –presentar traballos…

En case todos os centros educativos o ensino é presencial. Segundo esta condición as dúas terceiras partes dos meus compañeiros de promoción obtiveron a licenciatura de forma irregular porque cada unha das persoas que asistiamos as clases colliamos apuntes para outras tres ou catro que aprobaban as asignaturas facendo os exames, eso si.

Gustaríame saber se todos os que rachan as vestiduras polos “Master” asistiron a tódalas clases de todas as asignaturas das súas carreiras.

Son socia de eldiario.es, e loxicamente concordo bastante coa súa liña editorial pero penso que con toda esa información que teñen deberían ir polos responsables desas irregularidades –que seguro que se cometeron con outra moita xente que se dedica a actividades privadas- e non só a polas que se dedican á política, que no caso de Montón nin sequera ten case nada a ver o Master –igualdade- coa súa responsabilidade coma política –sanidade.

Pero facer que unha política demita é máis doado e xera máis repercusión mediática que facer que uns funcionarios –profesorado ou da administración da Universidade- paguen polo que fixeron se é que fixeron algo ilegal.

Como eu o vexo habería que “ir” a por unha persoa que se dedica á política polas irregularidades que cometa desempeñando o seu cargo e non por roubar unhas cremas nun supermercado.

Sanxenxo, Sangenjo, Sanjenjo…

Onte a asociación Hablamos Español fixo en Sanxenxo unha recollida de sinaturas para levar adiante unha iniciativa lexislativa popular. Non sei moi ben cal é a finalidade desa iniciativa porque o que trascendeu foi que a finalidade é cambiar o nome de Sanxenxo polo de Sanjenjo ou Sangenjo –tamén hai controversia respecto de se en castelán sería con dúas “j” ou con “g” e “j”. Xa postos mellor con dúas “j” dado que esa letra non existe en galego.

Houbo algo de bulla. Pode que pouca para as expectativas da organización. Normal, que che veñan dicir na túa cara como te tes que chamar…

Parece que a iniciativa foi promovida pola presidenta de Galicia Bilingüe, sobradamente coñecida polo seu antigaleguismo, que non ten nada de bilingüe porque nese caso aceptarían as dúas formas.

Pero, como eu o vexo, a cuestión non é tanto o nome coma as ganas de provocar e favorecer enfrontamentos e crispación.

Cos topónimos, e tamén cos nomes propios, temos tendencia a traducilos. Pero a norma é respectalos coa súa grafía e pronuncia orixinais. Se eu lle chamase Isabel a unha que se chame Elizabeth pode que non me responda porque non se recoñeza nese son, o mesmo que se pregunto en China por onde vou a Pekín.

Por que facemos iso? Pois pola nosa discapacidade para a pronuncia de palabras noutra lingua.

Está claro que aos castelanfalantes cóstalles pronunciar o “x” pero penso que iso non lles xera o dereito de mudar as palabras que o conteñan.

E a pronunia do nome de Sanxenxo castelanizado nunca foi un problema. A xente autóctona entende, e non recrimina, xs que din “Sangenjo”. Polo tanto non entendo o interese en querer converter a forma castelanizada en oficial.

En realidade si que o entendo. Hai que reavivar o enfrontamento no uso las linguas e pór no “candeeiro” as asociacións e partidos que defenden o uso do castelán.

Que será o seguinte? Chamarlle El Roblecito a O Carballiño?

Pouco a pouco

Os dereitos non se conseguiron dunha tacada. Nin se perderon doutra. Fóronse conseguindo pouco a pouco, con moito esforzo e tamén nolos roubaron aos poucos -entre outras razóns porque se os perderamos todos á mesma vez seguramente non o consentísemos.

Á miña xeneración tocoulle conseguilos. Perdémolos e agora toca recuperalos. Amolaríame moito que se truncase o proceso pola ansiedade de querer facer todo á mesma vez.

Estou a ver como asociacións de todo tipo están a queixarse da insuficiencia das medidas que se están a tomar. Non vou comentar as que teñen que ver coa economía porque aínda que as políticas económicas poden crear marcos que favorezan a igualdade, está claro que conseguir que os empresarios asuman que cunha menor desigualdade tamén poden conseguir moitos beneficios vai máis aló da lexislación.

Voume referir a outras medidas máis ideolóxicas coma a relixión ou as migracións.

No tema relixioso temos moi presentes dous temas: o Concordato e o Val dos caídos.

No do Val dos caídos parece que sacar de aí a Franco e a José Antonio está en marcha. Ben! Pero parece que non é suficiente -e non o é- e hai que tirar a cruz e desacralizalo. Como eu o vexo iso hai que facelo, pero despois de denunciar o Concordato.

A Igrexa non ten especial interese en ter aí a eses personaxes, pero o de desacralizar o lugar xa é outro conto, non vai estar tan receptiva. E se hai que empezar unha batalla eu preferiría a do Concordado, que condiciona a laicidade do estado, que a desacralización do Val dos caídos. Xa sei que se me pode rebatir moi facilmente este argumento: pódense facer as dúas cousas. E si, eu tamén o penso. Pero non á mesma vez. Ter aberas dúas frontes non me parece estratexicamente boa idea “quien mucho abarca, poco aprieta”.

Eu pediríalle a estas asociacións que pospuxeran a desacralización e reivindicaran como algo prioritario a denuncia do Concordato. Sen el, o resto sería máis doado.

Algo parecido pasa coas migracións. O problema non se vai resolver de raíz ata que non se resolvan os problemas nos países de orixe, polo que de momento habería que conformarse con medidas “menos malas”. Pórse a esixir as “perfectas” pódenos levar ao extremo oposto -no que están moitas persoas e países.

O touciño e a velocidade

Non debería haber problema para diferencialos, pero si.

Asómbranme as interpretación -ou case mellor invencións- das normas segundo nos interesa.

Os violadores interpretan que obrigar a unha puta a ter relacións sexuais  non é violación porque elas xa teñen relacións sexuais con homes que non lle gustan.

Xs xornalistas interpretan que publicar a intimidade dunha persoa non é delito se a persoa é coñecida e polo tanto a súa intimidade pasa a ser información de interese xornalístico. Tamén deixa de ser delito se a persoa revelou en algún momento algo íntimo e lle pagaron por facelo.

E o que é peor, moitas persoas -demasiadas para o meu gusto- están dispostas a xustificar unha falta ou mesmo un delito con argumentos “morais”.

Por exemplo: se tes unha relación incipiente cun home, chegas á fase de tocamentos pero non queres chegar á penetración -única acción considerada acto sexual para moitos homes- entón pode pasar que ese home pase dos teus desexos e te viole ou que se cabree e te chame “calientabraguetas” -ou algo parecido porque pode que esa palabra non se utilice agora. Mesmo se o comentas seguro que haberá alguén que che bote na cara que non tiñas que ter chegado tan lonxe se non querías “consumar”.

Outro exemplo máis suave que estou vendo estes días nas redes: Se publicas en boca doutra persoa algo que non dixo, non fai falta que te desculpes porque esa persoa “é impresentable, gilipollas… e se non o dixo seguro que o pensaba.

Estamos chegando a un punto no que xa pensamos a miña moral é norma legal, que eu podo afirmar que o que dixo algún é mentira porque eu sei que pensa outra cousa…

E nesas estamos, se unha persoa é de “moral distraída” calquera cousa que lle pase será “culpa” súa.

Proxecto familiar

Todxs temos un proxecto de vida familiar, incluindo as que non temos descendencia -familia unipersonal.

No meu proxecto estaba vivir dacordo coas miñas posibilidades, que era o meu salario. Subliño miñas porque considero que se realmente queres ser independente non debes incluír á túa familia nel; nin os cartos nin o patrimonio. Tampouco penso que herdar teña que ser un dereito, se se aceptara que cada  quen pode facer o que queira co que é seu non habería tantas leas coas herdanzas.

Pois concordando co meu proxecto vital, vivín de aluguer ata os cincuenta e pico anos e dedicaba os meus aforros para viaxar. Tamén vivín dunha forma sobria: coches de baixa gama, roupa de cadeas téxtiles ou de rebaixas, poucas ceas e copas…

Ao ir cumprindo anos pensei que sería máis rendible mercar unha vivenda, modesta, se quería vivir con tranquilidade cando chegase a xubilación -diminuíndo as viaxes-, e así o fixen. Por certo, José María Linde, se moitxs xubilados temos unha vivenda en propiedade foi porque pensamos que era mellor que un plan de pensións, é máis, foi o noso plan de pensións. Pero non o fixemos para poder sobrevivir senon para poder vivir mellor.

O que teño non foi por herdanza e o que herdei -hai pouco- vouno doar.

Teño que dicir que se puiden facer isto foi porque tiña un salario algo maior que o triplo do salario mínimo interprofesional. Por iso me sorprendeu que nun momento se falase tanto desa cantidade coma tope do que calquera traballador público debe cobrar. E refírome exclusivamente ao salario, non ao que se cobra.

Sorprendeume porque eu puiden levar unha vida digna pero sen luxos co meu salario sendo unha persoa austera que vive soa.

Penso que todxs teriamos que poder desenvolver o noso proxecto vital por nós mesmos, co noso salario. Que alguén o poida facer con aforros que proveñen de actividades remuneradas fóra do salario e de axudas familiares… Vale, vivimos nunha sociedade capitalista. Pero non só esas persoas deben poder facelo.

Un salario debería dar para algo máis que para sobrevivir.

Por iso insisto no que xa teño dito moitas veces: os salarios, nin tocalos para reducilos. De aí teñen que saír os proxectos vitais da xente, as cotizacións a Seguridade Social, os impostos…

Pensións

O asunto das pensións está tan enmarañado que resulta moi complicado saber de que se fala cando nos referimos a pensionistas. Hai pensións de viudedade, de orfandade, contributivas… non sei moi ben de cantos tipos. Que tamén me pregunto se non habería maneira de considerar a cada persoa coma suxeito de dereitos independentemente da súa relación con outras persoas.

Estou xubilada. Digo isto porque quero deixar claro que quero que xs pensionistas non perdan poder adquisitivo.

Pero dito isto tamén digo que a perda de valor adquisitivo é o menor dos problemas da maioría das persoas xubiladas. Para esta minoría pasar dunha subida do 0,25% ao 1% tampouco lles vai solucionar case nada -por iso xa o goberno aceptou ese punto. Que non perda valor adquisitivo non vai facer que poida amañarse porque xa non podía antes da subida do IPC.

Unha pensión non é o mesmo que unha renda básica ou que un salario mínimo. Unha pensión é a fonte de ingresos para o que che quede de vida, non é unha renda que pode ter carácter puntual ou que pode mellorar ao longo do tempo.

Polo tanto o problema, para min,  non está tanto nas actializacións, que tamén, coma na contía da que se parte. Para min a verdadeira reforma sería a que proporcionara a calquera persoa maior de 65 anos -ou os que se determinen- que estivo cotizando para poder ter unha pensión, unha renda sufiente (que sobrepase a que se considera mínima para ser considerada pobre).

Pero curiosamente a bandeira das protestas e o motivo das mobilizacións é o 0,25.

Somos así de superficiais, dános preguiza ir ao fondo das cousas. Coma co caso de Cifuentes, que ao remate ten que dimitir por un master, falso ou non, e un intento de furto nun supermercado, no canto dos múltiples casos de corrupción do PP na Comunidade de Madrid.

FB_IMG_1516104059218.jpg