Tertulias e programas de humor

Non me gustan os programas nos que hai moita xente opinando sobre un tema e o éxito do programa baséase na confrontación sen ánimo de concordar que inevitablemente leve á violencia verbal.

Pouco a pouco fun deixando de ver programas deste tipo. Empecei polos do “corazón”; Sálvame, en todas as súas modalidades; e continuei polos de contido “político” en horario nocturno -pola mañán non vexo a TV-, La sexta noche e similares.

Deixei de velos porque, de entrada, non me gusta o ruído e tamén porque nin sequera concordaba coas persoas que defendían as causas coas que eu estaba de acordo. Explícome; moitas veces para defender unha causa boa utilízanse exemplos extremos que acaban desvirtuando a causa -non hai moito dicía que para defender as pensións non hai que pór a énfase no IPC, que tamén, senon na contía das mínimas.

Agora vexo programas de humor que tratan os temas con moita máis seriedade que as tertulias e dende o meu punto de vista fan diagnósticos dos males da sociedade moito máis acertados.

Hai pouco, en Late motiv, Roberto Henríquez (Bob Pop), co-subdirector e guionista do programa, dixo cousas coma estas: “La causa es buena (…) pero estamos eligiendo mal nuestros símbolos, nuestros referentes, (…), y a nuestros representantes (…). Elegimos bien las causas pero elegimos mal a los representantes” ou “demasiados influencers y muy pocos referentes”. E aínda que el mesmo nos di hoxe en Tuiter “Gracias. Lo estáis flipando con lo mío de anteanoche en y me estáis dando la razón: elegís fatal los referentes. Os sirve cualquiera. Incluso yo.” eu sempre o escoito con moita atención.

Ben, pois eu non só non escoito nada coma isto nas tertulias sesudas senon que o que escoito e como se utilizan moi malos referentes para defender moi boas causas.

E así estamos; as tertulias faríannos rir, se non fose porque o asunto é triste; e os programas de humor fannos pensar.

Argumentarios

Non sei se a indiganción que nos pedía Hessel era exactamente o que literalmente significa “Enfado moi violento acompañado dunha forte reacción agresiva.” A min as palabras agresivo, violento… e calquera sinónima ou derivada danme “cousiña”.

Estamos indignados o que nos leva á crispación e á irracionalidade. E, teño que recoñecer, a min non hai nada que me crispe máis que a irracionalidade.

Por iso me costa moito sumarme a algunha causa. O que sobra agora son “causas”. Pero o que me bota para atrás non é a causa, coa que normalmente estou dacordo, senon o argumentario.

Non temos cultura de debater. Nos países anglosaxóns é unha materia de estudo e práctica nas escolas. E cando o facemos non o facemos moi ben, utilizamos calquera argumento, sen que importe moito a lóxica.

Vou pór coma exemplo as reivindicacións dxs pensionistas.

Empezouse poñendo énfase no 0,25%, que a min paréceme o menos importante do tema. A persoa que non pode vivir da súa pensión tampouco o poderá facer con ese incremento porque tampouco podía antes da subida do IPC. De feito cando se produce o incremento dicimos que dous euros ao mes -ou os que sexan- non lle vai resolver o problema a ninguén. As persoas que temos pensións decentes podemos vivir delas e mesmo podemos -en situacións excepcionais- seguir vivindo delas se as conxelan uns poucos anos. Polo tanto, para min, a prioridade non é que se incrementen co IPC todas as pensións senon que se revisen as pensións máis baixas. Que si, xa sei que iso tamén se pide pero o caso é que o que se consegue é o incremento pero non a revisión.

Por que pasa isto? pois eu penso que porque non somos tan solidarixs coma nos parece. Se o que se reivindica é só a revisión das pensións máis baixas pode que non houbese tanta xente disposta a apoiar a causa.

Agora apareceu outro argumento que me deixou pampa; hai que subir as pensións para que poidamos manter axs fillxs e netxs. ???

O dito, deberiamos revisar os argumentos cos que defendemos as causas. Ás veces poden resultar contraproducentes.

Salario, pensión, complemento, asignación…

Vou empezar dicindo que adxetivar pensión con vitalicia é bastante redundante. A maioría das pensións son vitalicias -as contributivas, todas. E dicir que alguén cobra unha pensión estando traballando, é, case con seguridade, mentir; as remuneracións froito do traballo, cando se está cobrando unha pensión, están moi restrinxidas -que lle pregunten xs escritores. E remato con que as pensións contributivas cóbranse cando se chegou a unha idade determinada.

Cada vez que unha persoa deixa un cargo público (que ocupou por dedicarse á política) aparecen sempre as mesmas medias verdades interesadas.

Que solicitou a pensión vitalicia. Eu traduciría isto coma solicitou o paro. Calquera persoa que deixa un traballo, e reúne os requisitos, ten dereito a cobrar o paro. As persoas que traballan na Administración, tamén. Estas retribucións, nos casos das políticas, é do 80% do salario base durante dous anos. Pero, o mesmo que co resto das persoas, esta retribución só se cobra se a persoa non se incorpora a outro traballo.

Que está cobrando varios salarios da Administración. Tamén falso, Non se pode cobrar máis de un salario da Administración. Pode ter varios cargos pero só pode cobrar un salario.

Por que se seguen a producir estas desinformacións? Pois porque aos medios non lles da a gana de falar con propiedade. Mesturan salarios con complementos para que pareza que na política se cobra moito. Que eu tamén penso que algúns políticos cobran moito, pero non porque o salario sexa alto.

Eu quero dicir algunhas cousas ao respecto:

Os salarios dos cargos públicos non son altos, de feito o Pesidente do Goberno cobra menos que calquera executivo intermedio dunha empresa privada importante.

Xs políticos xubílanse cando cumpren a idade determinada para todo o mundo e terán a pensión que lle corresponda segundo o baremo que se aplique a calquera persoa traballadora.

Que cobra a pensión vitalicia que lle corresponde coma presidente. Tamén media verdade. Os expresidentes teñen unha cantidade asignada basicamente para manter unha oficina con dúas empregadas, unha de nivel 30 e outra de nivel 18, que para as que non estén familiarizadas con isto quere dicir unha persoa para asesoramento e unha auxiliar administrativo.

Salario, pensión, complemento, asignación… son palabras con distinto significado. Utilizalas coma sinónimos só pode levar á confusión interesada. E a confusión ao cabreo, que penso que é o obxectivo: radicalizarnos para que non creamos na política nin nos políticos.

Cando se quere desprestixiar a alguén debería facerse con argumentos reais e veraces, que habelos hailos

Rexeneración da cidadanía

Dende sempre veño mantendo que as reivindicacións e protestas na rúa teñen que ir da man coas actuacións necesarias para resolver o conflicto. E non me refiro ás actuacións das persoas que xestionan as sociedades, que tamén, senon a toda a cidadanía.

Os partidos teñen que rexenerarse pero a cidadanía tamén.

As persoas que se dedican a Política dende sempre, que nunca desenvolveron unha actividade profesional fóra dela, acostuman a ser criticadas por descoñecer e estar lonxe do mundo real. Pero se o pensamos un pouco, nunha sociedade moralmente laxa é moi complicado que alguén poida chegar “impoluto” a desempeñar un cargo público -Monedero, Huerta…, poño estes exemplos porque o que fixeron foi anterior a súa actividade pública, coma cidadáns “normais”. Só se dende que naces xa está determinado que vas ser política poderás chegar a selo sen mancha algunha.

Copiar nun exame, desgravar a segunda vivenda, pagar unha empregada do fogar sen contrato, pagar sen factura -sen IVE- un arranxo na vivenda, utilizar as amizades para pequenos privilexios coma adiantar unha cita co médico… Cantas persoas -na nosa sociedade- non fixeron algunha destas cousa, ou outras peores?

Por que unha persoa pública do centro ou do norte de Europa dimite con máis facilidade que unha do sur? Pois eu penso que é porque as sociedades ás que pertencen son máis rigorosas cos comportamentos insolidarios ou trampulleiros e polo tanto elas, como parte desa sociedade, consideran normal asumir a consecuencia dunha conducta inadecuada.

Coma dicía, se a sociedade é moralmente laxa é moi difícil que dela saian políticos exemplares. Penso que o estamos facendo ao revés, pretendemos que as persoas que se dedican á política teñen que ser as que co seu exemplo nos “convertan en cidadáns exemplares” no canto de considerar que se a cidadanía ten boa saúde moral as persoas que se ocupen de dirixila tamén a terán.

Por que tanta xente é tan indulxente coa corrupción? Pois seguramente porque consideran que non é algo moi grave, que algunha desas cousas son as que fai “todo o mundo”.

É necesario unha rexeneración da cidadanía. Mentras sexamos tan benevolentes coas “microcorrupcións”, “corruptelas”… ou coma lle queiramos chamar… mal o vexo.

 

 

O costume non xera xurisprudencia, afortunadamente

Que cansa estou de que se utilice a legalidade de forma tan interesada!!!

Que algo se veña facendo dunha determinada maneira, mesmo que sexa útil, non o converte en legal. E menos mal, porque se todo o que se fai normalmente tiveramos que dálo por bo…

A nosa Constitución di, con respecto á presidencia do goberno:

Artículo 99

1. Después de cada renovación del Congreso de los Diputados, y en los demás supuestos constitucionales en que así proceda, el Rey, previa consulta con los representantes designados por los Grupos políticos con representación parlamentaria, y a través del Presidente del Congreso, propondrá un candidato a la Presidencia del Gobierno.

2. El candidato propuesto conforme a lo previsto en el apartado anterior expondrá ante el Congreso de los Diputados el programa político del Gobierno que pretenda formar y solicitará la confianza de la Cámara.

3. Si el Congreso de los Diputados, por el voto de la mayoría absoluta de sus miembros, otorgare su confianza a dicho candidato, el Rey le nombrará Presidente. De no alcanzarse dicha mayoría, se someterá la misma propuesta a nueva votación cuarenta y ocho horas después de la anterior, y la confianza se entenderá otorgada si obtuviere la mayoría simple.

Nas comunidades autónomas -non sei se en todas- o Presidente é elixido polo Parlamento, de entre os seus menbros. Tampouco se especifica que teña que ser o número un dunha candidatura, nin da formación máis votada…

Logo eu non entendo de que se fala cando se di que alguén -presidenciable- non foi elixido pola cidadanía. Pois claro que non, foi elixido polo Parlamento -a proposta do Rey no caso do goberno do estado. Iso é así. Non sei a que vén darlle voltas ao asunto.

Como se fai na práctica? Cada partido considera que o candidato á presidencia do goberno é o que vai de número un na súa lista por Madrid. E se o candidato é de Ourense?… Pois o que se fai é censalo en Madrid para que poida ir de número un por esta circunscrición. Por que ten que ser de Madrid? Pois non se sabe… Será polo centralismo?

Hai algún impedimento para que un candidato por Ourense sexa presidente? Pois non. Ten que ser alguén que milite no partido máis votado? Tampouco. Mesmo pode ser alguén que non fose candidato por ningures.

Por que moita xente cre que isto ten que ser así? Pois porque normalmente foi así e porque os medios, e tamén os partidos, xa se ocupan de que aceptemos a súa normalidade como legalidade.

E Tanto me ten que sexa Garrido coma Torra. O legal é legal. Se alguén non me gustan para o desempeño dunha tarefa terei que argumentarlo pola súa idoneidade, non pola “ilexitimidade”  que lle foi dada segundo o procedemento correspondente.

Que paciencia…

Marear a perdiz

Ou o caso dos currículos falsos

Mentir é malo, dicir a verdade é bo. Que imos ter que recorrea a Barrio Sésamo para falar de alta política.

Existen moitos cuantificadores: algo, nada, ren, un, varios, pouco, bastante, abondo, moito, ben, malamente,  demasiado, máis, menos, todo, nada… E aínda se pode recorrer aos graos; moitísimo, moi ben…

Tamén imos ter que recorrer ao perogrullo; todxs somos diferentes, non é o mesmo catro que corenta…

E pode que con certa “lucidez” aforrariamos tanta confusión. Non é o mesmo catro que corenta pero catro é máis que nada.

Tanta argumentación de patio de instituto xa é cansino. O proceso é sempre o mesmo: alguén é pillado nunha conducta irregular, os seus comparan a irregularidade coa de outro, os do outro din que non é o mesmo, os medios -cos tertulianos correspondentes- establecen o debate de se é o mesmo ou non… E así imos pasando o tempo -mareando a perdiz- e consumindo enerxías inutilmente.

Para min o tema non é quen o fixo peor ca quen senon como evitamos situacións deste tipo. No caso das titulacións está claro que somos elitistas, o engrosamento dos currículos é algo común nesta sociedade. A sobrevaloración das titulacións universitarias tamén. E por máis que dicimos que calquera persoa pode ser candidata para desempeñar un cargo político -eu penso que é desexable- acostuma a ser o primeiro argumento para cuestionala. Ata non saber Inglés pode ser un impedimento.

Ter unha completísima formación humanística e cientifica está ben pero calquera persoa intelixente con medios ao seu alcance pode informarse dun tema concreto; hai servizos de traducción… Pero queda moi ben nos medios constatar que tal político non coñece un escritor concreto… Eu non teño coñecementos sobre programación pero podo pedir a unha persoa con coñecementos que desenvolva unha aplicación ou un programa que faga algo que eu necesito.

Vou aproveitar para facer unha paréntese e dicirlle xs executivxs das empresas e da administración -especialmente a estxs- que sexan elxs os que decidan o que deben facer os programas que utilizamos no canto de “comprar” o que lle ofrece o informáticx de turno -que moitas veces parece que están feitos para o lucimento do informático pero con pouca utilidade para a función que deben realizar.

E se aceptamos que non é necesaria unha titulación específica para exercer a política, que necesidade hai de inventar titulacións? Que necesidade hai de cuestionar a alguén por non telas?

 

 

Paz social

 

Esta é unha praciña que hai diante da miña casa. Non, non é un aparcadoiro.

30705711_10204446099067866_106440499459522560_o.jpg

Pero non pensedes que vou protestar contra este atropelo e vouvos contar por que.

A miña casa, e a praza, están preto dun complexo multiusos no que xoga o equipo de baloncesto da cidade -o que está na máxima categoría. E hoxe non está aínda moi ateigada por ser día laborable, cando o partido é un sábado ou un domingo está que parece que un especialista en distribución do espazo estivera a facer de “gorrilla”.

A primeira vez que o vin era un sábado, pensei que era xente que viña de compras -tamén hai cerca un centro comercial- e mosqueeime un pouco. Enseguida me din de conta que non era iso porque os coches desapareceron e aínda estabamos dentro do horario comercial. Logo xa souben de que se trataba.

E todo funciona coa perfección dun reloxo suízo. Non se produce o máis mínimo altercado. Nos once anos que levo vivindo aquí, nunca me enterei de cando remata o partido e tódolos coches se van. Nin pitidos nin broncas porque alguén impida a saída doutro… nada. Á veciñanza tampouco nos importa, son un par de horas cada quince dias…

Pero moitas veces me teño preguntado en que momento chegará o xordo e foderá o concerto. Pode ser que apareza un veciño tiquismiquis e lle dea por exisir que se cumpla a legalidade e que non se permita aparcar aí -estaría no seu dereito. Ou pode que algún listillo decida que vai aparcar aí -en calquera momento- que total non pasa nada, e entonces a veciñanza si que tería que tomar medidas para que a praza non se convertese nun aparcadoiro.

Que por que conto esto? Pois porque me parece un exemplo de como se pode romper a paz social levando a esixencia de cumprir a legalidade a extremos innecesarios.