Ata o chichi do relato

Hai tempo que non escribo pero non por falta de ganas senón porque é tal o cabreo e o cansanzo que se me agolpan as ideas. Xa non son capaz de aclararme con tanto relato.

Non me aclaro porque coma case sempre, no que ao relato se refire, todos teñen algo de razón. Abro paréntese para dicir que a de Rivera non a acabo de ver, pero algunha terá tamén.

Podemos axudou a sacar ao PP do Goberno, ben. Pero non entendo o dos presupostos nin que dende o primeiro momento queira un goberno de coalición pero coa (case)única finalidade de fiscalizar ao PSOE. Non me parece que partir da desconfianza sexa boa base. O PSOE tampouco soubo convencer a Podemos, penso que tería que buscar a maneira de convencelos e de que recuperaran -se algunha vez a tiveron- a confianza. Porque que a desconfianza de uns xenere a desconfianza dos outros é entrar nunha vía morta.

E todo polo relato. Pregúntome se tantos expertos coma hai nos partidos non caeron na conta de que militantes e votantes non son a mesma cousa. Non son militante do PSOE nin de Podemos  e algunha vez -alomenos unha- votei a cada un. E teño que dicir que a min non me importa nadiña o relato neste caso. Pode ser porque ao non ser home non lle dou tanta importancia a o de baixarse os pantalóns, non ter collóns, telos máis cadrados e máis grandes ca ti…

Podemos debería sabelo, de feito Errejón tíñao moi claro, Canto máis actúan para satisfacer a militancia máis votantes van perdendo -polo menos ata o de agora.

Votantes somos moitos máis e somos xs que facemos que os partidos ganen unhas eleccións ou non. Moitas persoas pensamos coma Iñaki Gabilondo no videoblog de hoxe “Irresponsables e incapaces” 

 

En serio, non podo con tanta tetosterona!!!

 

Maltrato

Acabo de ler un artigo en Infolibre ” El Maltrato a la tercera edad…” e, aínda que non me conta nada que eu non soubese, fíxome recordar o fácil que é caer no maltrato.

Fun docente e en máis dunha ocasión atopeime dicindo ao alumnado algo ou directamente machista; “que dous “nenos” vaian buscar unha mesa…” -algo que rapidamente amañaba engadindo algo coma “ben, dous calquera…”-, ou algunha resposta “irónica” algo improcedente. Por non falar do desexo impulsivo de darlle unha bofetada a alguén.

Todo isto nun entorno laboral, un periodo tempo determinado. Non quero nin imaxinar unha situación de coidados a tempo completo!!!

Todo isto pasoume sendo unha persoa ideoloxicamente feminista e pacifista, pero a cultura capitalista está aí e non é sinxelo librarse dela completamente.

Afortunadamente para min non tiven que coidar a maiores por un longo periodo de tempo, pero sempre tiven claro que a probabilidade de maltrato cando se coida a alguén na contorna familiar é moi alta. Por moito que se lle queira a esa peraoa, e ata me atrevo a dicir que precisamente por “querer o mellor para ela”. Cando nos ocupamos de alguén poñemos demasiada énfase na súa saúde física; non comas isto, non fagas estoutro… o que nos leva a discusións estúpidas que poden levar á persoa “dependente” a sentirse un estorbo, infantilizadas ou directamente maltratadas.

Bou facer unha paréntese, cando dicimos o mellor para ela tamén estamos pensando no mellor para mín porque se a enferma empeora vou ter máis traballo.

Sei que se tivese que coidar a alguén, en algún momento calquera dos dous nos sentiriamos maltratadores unhas veces e maltratados outras.

Por iso decidín que, cando chegue o caso, non quero que me coide unha persoa da familia; quero facer o que me de a gana sen ter en conta se é bo ou malo para a miña saúde -que ironía falar de saúde nesas circunstancias! Por suposto sempre que a única afectada sexa eu.

E así o teño especificado no meu testamento vital

Rubalcaba

Traballei con Rubalcaba no Ministerio de Educación, na época de Maravall primeiro, Solana despois -Rubalcaba era Secretario de Estado- e finalmente el mesmo foi ministro. Non vou dicir que o coñecía moito pero nos primeiros gobernos socialistas as relacións entre as persoas que taballaban xuntas era moito máis cercana.

Un bo lote de profesorado entramos no ministerio para por en marcha un programa experimental do que máis tarde sairía a LOXSE. Chamábannos asesores.

Ao tratarse dun programa experimental, o funcionamento era diferente ao organigrama “oficial”, había moitas reunións nas que participaba o Director Xeral correspondente e o Secretario de Estado e mesmo ás veces o Ministro. Tamén era relativamente frecuente que nos chamaran aos seus despachos para pedirnos opinión sobre algún tema específico.

Neste contexto, aínda que as relacións eran laborais non tiñan a rixidez dun encontro moi formal. Todas e todos tiñamos moitas ilusións, moita esperanza e tamén moita confianza na construcción dun Sistema educativo que mellorase a vida da xente e polo tanto da sociedade. Eramos xóvenes “progres” e non valorabamos moito a formalidade.

Con esta experiencia teño que dicir que a Política non foi moi xusta con el. Non podo deixar de dicir que tamén o foi con Maravall -máis inxusta, se cabe- porque Maravall foi cuestionado polos seus compañeiros e tamén polo profesorado -que non paraba de manifestarse en contra das súas decisións -non tiñan nin idea do que viría despois. Pero que eu recorde foi o único que propuxo seriamente a denuncia do Concordato coa santa Sé -feito que lle costou o ministerio, entre outros.

Nunca puden entender porque se ensañaron, nun momento dado, con Rubalcaba. Porque coñecín poucas persoas tan entregadas aos asuntos públicos coma el. Pode que o non ter descendencia directa -por convicción- o fixese entregarse unicamente á súa parella e ao público.

Por que temos que esperar a que alguén morra para recoñecerlle a súa valía?

A familia, outra vez

A Familia é unha institución social, e polo tanto política. É a primeira coa que nos atopamos ao chegar.

Os humanos somos os animais máis torpes da Natureza no que respecta ao tempo que precisamos para a independencia física. Fai falta unha familia e tamén unha tribu para sacar adiante a crianza.

Ao ser máis “evolucionados” tamén precisamos outras institucións coas que nos iremos atopando: escola, concellos, sindicatos, partidos políticos, xudicatura, gobernos… Todas as institucións teñen coma principal obxectivo controlar a convivencia e gobernar a sociedade -e non só a sociedade senon tamén a liberdade individual, que estará supeditada ao ben común.

A familia serve para “controlar” ás persoas que a configuran. Todas estamos dispostas a facer case calquera cousa polos nosos, e social e eticamente está xustificado.

De aí a importancia de fortalecer esta institución. Casado está disposto a crear un ministerio exclusivamente con esta finalidade.

Polo tanto hai que falar ben dela. E así fóronse creando verdades universais coma que unha nai ou un pai sempre van facer o mellos para a súa crianza.

Pero iso non sempre é así. A familia pode ser moi alienante -coma calquera outra institución- e tamén moi nociva.

Estase a falar moito da pederastia na igrexa, na escola… e si, nos lugares onde hai moita crianza hai pederastia e iso é algo terrible. Pero a min paréceme moito máis terrible a pederastia nas familias, da que case non se fala.

Paréceme máis terrible porque nestes casos a indefensión é total. Mentras fóra da familia cabe a posibilidade de que a criatura acuda a alguén da familia para librarse desa tortura ou mesmo sexan xs proxenitorxs os que se decaten. Se é alguén da propia familia, a quen acodes?

Hai pouco coñecín un caso no que unha nena sofría abusos sexuais por parte dun tío político co consentimento da súa tía -muller do maltratador, irmá da súa nai- e da súa propia nai. Non coñezo con exactitude a veracidade desta afirmación pero a vítima así o percebía que para o caso é o mesmo. É moito máis frecuente do que nos parece este tipo de abusos de persoas da familia indirecta: tíos, primos, parellas da nai -estou a referirme a abusos a nenas, que son os que coñezo mellor- ademais dos máis directos: pais, avós… Como ía atreverse esta criatura a falar diso coa súa nai?

Tamén lin hai tempo que unha muller levaba aos “vis a vis” coa súa actual parella a súa filla para que poidera estar con ela -a filla.

Pode que estos casos sexan algo extremos pero o certo é que hai moitos abusos sexuais dentro das propias familias.

Digo eu que se podería falar máis disto porque resolver unha situación indesexable pasa por recoñecela coma tal.

 

Modernidade

Non temos termo medio. Ou estamos nun extremo ou no contrario. E cos avances científicos e tecnolóxicos non iamos ser menos.

Non hai moito falaba, neste blog, do plástico e o papel. No canto de concienciarnos da reutilización e da reciclaxe do plástico decidimos cambialo polo papel, coma se a utilización abusiva do papel non nos levara a outro “delito” ecolóxico. Volvo sobre este tema porque hai pouco vin nas redes un vídeo que nos anima a mercar os dentífricos que non veñan empaquetados en caixas de cartón (que por certo non sei se aquí -o vídeo creo que era islandés- hai algunha empresa que faga iso).

A mín paréceme que cos adiantos tecnolóxicos comportámonos coma novos ricos, sen medida. Sacamos a bandeira da asepsia e veña… a superempaquetar todo coma se non houbese un mañán -e nunca mellor dito. Recordade o da laranxa pelada e envolta nun plástico.

Moitas aínda recordamos ir ao ultramarinos mercar productos  alimentarios a granel. Viñan en sacas e vendíanos en bolsas de papel, levar a nosa propia bolsa de tea ou cesta, devolver os envases de vidro… Tamén nos desmaquillabamos cun producto limpador e unha esponxiña, por suposto reutilizable. Tamén, as persoas operadas de hemorroides utilizabamos papel hixiénico húmido -por recomendación da cirurxiá- para as defecacións e o seco para a micción.

Agora utilizanse toallas de papel para desmaquillarnos e papel hixiénico húmido para todo. Ao final todo remata no váter. E cal é a solución? prohibir a fabricación deses productos?

Non estou en contra dos avances, o que me cuestiono é a cualidade dos avances. Está a pasar coa tecnoloxía; non paran de saír novos productos “máis avanzados” que o anterior, que para a maioría dxs usuarixs non ten utilidade engadida algunha.

En algún momento alguén empezará a analizar as materias primas dos aparellos informáticos; como se conseguen, cal é a súa composición… Pediremos que se prohiba a súa fabricación?

Non todo se pode solucionar con prohibicións. A cidadanía ten que ser responsable das súas acuacións, non deixarse enganar polo desmedido afán de enriquecemento dalgúns.

Os avances deben responder ao criterio de comodidade pero tamén ao de sustentabilidade.

“Labores del Hogar”

Empecei facer “terapia ocupacional” de calceta. Agora disque lle chaman “o novo ioga”.  A verdade é que empecei por enredar un pouco, especialmente nas tardes de inverno no canto de pasalas na casa co ordenador ou a tele -ou as dúas cousas.

Non se me dá mal e pensei que ao mellor é porque cando era pequena tiven que facer, porque así o esixía o sistema educativo do momento -Plan de estudios de 1957-, Labores do fogar.  En realidade non se chamaba así, chamábase Formación del Espíritu Nacional, pero era diferente para as nenas e para os nenos. Para as nenas eran “labores” e cousas que nos preparasen para a vida da casa, e para os nenos non sei moi ben, pero eran coñecementos da lexislación do Movemento… cousas que os preparasen para a vida pública.

Se estudiabas por libre -o meu caso- había que presentar un álbum coas labores indicadas para cada curso e non recordo se había que facer un exame ou non.

Foto el 4-3-19 a las 10.26.jpeg

Suprimiuse esa asignatura e non sei moi ben o por que. Supoño que foi porque se consideraba discriminatorio pero a min paréceme que co canto se suprimila habería que adaptala e que os dous aspectos fosen tratados. Refírome especialmente a introducir, para nenos e para nenas o tema da costura, bordado, calceta, gancho… que na actualidade chamaríase “Tecnoloxía téxtil” ou algo así. Non todo o “feminino” ten que ser malo nin bo en xeral, o lóxico sería ir collendo o bo do masculino e o bo do feminino. Parece que o estamos facendo ao revés, agora os homes depílanse e as mulleres non cosemos, por exemplo.

Por moito que nos informaticemos sempre nos virá ben unha certa habilidade manual e capacidade de atención e concentración. Non hai máis que mirar a destreza da xente máis nova cando, por exemplo, ten que envolver un agasallo ou calquera traballo no que hai que utilizar as mans.

 

 

Promesas electorais

Por moito que nos libraramos do bipartidismo a realidade é moi tozuda e para gobernar hai que ter unha maioría parlamentaria. Porque é no Parlamento onde se elixe ao presidente -si, presidente, no noso caso non hai opción a que poida ser presidenta.

XS xornalistas empéñanse en que os políticos se manifesten na campaña electoral con quen poden facer alianzas e con quen non. Tamén os políticos se manifestan nese senso.

Tal e como están as cousas na actualidade e como eu o vexo, non é posible saber como se vai formar un goberno antes das votacións. O normal é facer alianzas entre partidos afíns, pero pode que non sexa posible. Xa vimos esta situación e pode que a volvamos ver.

Agora mesmo estou vendo coma Podemos tenta traer ao seu partido a votantes do PSOE co argumento de que pode ser que o PSOS pacte con Cs. E si, pode ser pero eu tamén me pregunto que pode pasar se PSOE e Podemos non teñen maioría e PSOE e Cs si. Vou aclarar que non son votante do PSOE polo que non teño especial querencia por ese partido. O que si sei e que se tivera eu que elixir un goberno do PSOE apoiado por Cs ou un do PP ou de Cs apoiado por Vox, ou mesmo só de PP e Cs creo que preferiría PSOE con Cs.

Loxicamente non sería a miña primeira elección, nin sequera a segunda. Pero tendo en conta que só Podemos ou só PSOE non é posible, a mellor das opcións posibles sería -para min- Podemos – PSOE ou viceversa. Logo nin o PSOE debería facer campaña contra Podemos nin Podemos contra o PSOE. Eu teño moi claro cales son os enimigos e cales son posibles aliados. E Tamén con cal dos enimigos me xuntaría se non queda máis remedio

As consignas de campaña deberían ser: animar á xente a votar -ás de esquerdas faille falta- e explicar o que pensas facer se gobernas. Xa virán os acordos postelectorais unha vez que se coñezan os resultados.

Sería máis sinxelo para o electorado e os partidos non terían que desdecirse.

Pero nesta dinámica de cabreo permanente quedan desdibuxados os obxectivos fundamentais -para min, agora mesmo, non seguir perdendo dereitos básicos.