Maltrato

Acabo de ler un artigo en Infolibre ” El Maltrato a la tercera edad…” e, aínda que non me conta nada que eu non soubese, fíxome recordar o fácil que é caer no maltrato.

Fun docente e en máis dunha ocasión atopeime dicindo ao alumnado algo ou directamente machista; “que dous “nenos” vaian buscar unha mesa…” -algo que rapidamente amañaba engadindo algo coma “ben, dous calquera…”-, ou algunha resposta “irónica” algo improcedente. Por non falar do desexo impulsivo de darlle unha bofetada a alguén.

Todo isto nun entorno laboral, un periodo tempo determinado. Non quero nin imaxinar unha situación de coidados a tempo completo!!!

Todo isto pasoume sendo unha persoa ideoloxicamente feminista e pacifista, pero a cultura capitalista está aí e non é sinxelo librarse dela completamente.

Afortunadamente para min non tiven que coidar a maiores por un longo periodo de tempo, pero sempre tiven claro que a probabilidade de maltrato cando se coida a alguén na contorna familiar é moi alta. Por moito que se lle queira a esa peraoa, e ata me atrevo a dicir que precisamente por “querer o mellor para ela”. Cando nos ocupamos de alguén poñemos demasiada énfase na súa saúde física; non comas isto, non fagas estoutro… o que nos leva a discusións estúpidas que poden levar á persoa “dependente” a sentirse un estorbo, infantilizadas ou directamente maltratadas.

Bou facer unha paréntese, cando dicimos o mellor para ela tamén estamos pensando no mellor para mín porque se a enferma empeora vou ter máis traballo.

Sei que se tivese que coidar a alguén, en algún momento calquera dos dous nos sentiriamos maltratadores unhas veces e maltratados outras.

Por iso decidín que, cando chegue o caso, non quero que me coide unha persoa da familia; quero facer o que me de a gana sen ter en conta se é bo ou malo para a miña saúde -que ironía falar de saúde nesas circunstancias! Por suposto sempre que a única afectada sexa eu.

E así o teño especificado no meu testamento vital

Advertisements

Ecoloxía e pseudociencia

Xa sei que o pensamento científico non é o máis común na nosa sociedade.

Tamén sei que somos menos ecolóxicos canto máis avanzamos en economía e tecnoloxía.

Eu entendo que unha empresa que quere venderme un producto utilice argumentos pseudocientíficos para convencerme de que ese producto é bo e ademais é ecolóxico. Xa conto con iso. Dos que se consideran ecoloxistas, non.

Xa teño comentado que non me parece máis ecolóxico substituír o plástico por papel (é certo que o plástico non degrada; pero tamén o é que para fabricar papel hai que talar árbores, polo que a cuestión paréceme que está en que facemos co plástico).

Hoxe vou co papel hixiénico húmido.

Para empezar deberiamos diferenciar o papel hixiénico húmido das toalliñas limpadoras, desmaquilantes… Que quede claro que non son partidaria de botar ao váter nada que non sexa papel hixiénico, e non o fago.

Uso papel humido dende que me operei de hemorroides, por indicación do cirurxán. Ao principio usaba un de farmacia que tiña unha substancia desinfectante -ademais de ser máis suave. Aínda non estaba comercializado o “normal”. Logo pasei a usar o húmido normal.

Ultimamente empezou a entrarme algo de mala conciencia polos “transtornos” que ocasiona.

Así que decidín facer un experimento. Metín unha porción -unha toalliña- en auga. E isto foi o que pasou.

1.- Uns minutos máis tarde

0d8c5f91-aa59-4cbd-846c-b61cd9c84cb2.jpg

2.- Unhas horas máis tarde.

5d89d4af-ab89-4261-ab03-6b4921b7fa01.jpg4ae64575-a094-4c3d-883d-3c47389ad436.jpg

Así que xa me quedo máis tranquila. Degrada.

Quero mandarlle unha mensaxe a todos aqueles que nos avisan nas redes de todas as cousas que son malísimas: Antes de porvos tan estupendos e de poñer as empresas de malísimas informádevos ben e despois diferenciar as toalliñas limpadoras do papel hixiénico húmido. E se atopades un papel hixiénico que non degrade, decide cal é.

Neste caso parece máis fiable a empresa fabricante que as persoas que nos alertan.

07ad1da0-2747-4306-9292-5699aef40c66.jpg