Enfermidades “mentais” leves

Hoxe vin nas redes unha entrevista da Voz de Galicia ao psiquiatra Francisco Vidal-Pardo. O titular é  “Hay que diferenciar depresión de tristeza”.

Despois de ler a entrevista, sorprendeume que se elixise este titular porque nela hai outras moitas declaracións que a min me parecerían menos obvias. Explícome; hai moitas “enfermidades do sistema nervioso”, que non son depresión, son máis leves -a depresión está considerada coma trastorno grave-, pero que tamén precisan tratamento farmacolóxico e que son moi incomprendidas socialmente.

Na mesma entrevista esta persoa di:

Pero cuando la ansiedad influye sobre el organismo y provoca un deterioro en la salud física influyendo por ejemplo en cuadros como hipertensión o un infarto de miocardio o patologías digestivas es entonces cuando los ansiolíticos ayudan a que esto disminuya, estando perfectamente indicados.

É dicir; unha crise de ansiedade pode producir trastornos físicos que se curan con tratamentos físicos. Por exemplo, un trastorno dixestivo hai que tratalo coma tal -independentemente do motivo que o provocou- e a ansiedade hai que reducila se non se quere que os danos físicos vaian a peor.

Tamén di:

También hay que considerar que el mundo de la farmacia y de la calle se interpreta como antidepresivos algunos fármacos que realmente son estabilizadores del humor, y como tal los médicos los indicamos. Hacen que no te afecten tanto los problemas, evitan el consumo y dosis de tranquilizantes, aumentan la estabilidad y la seguridad. (…) El «no te rayes» de los chavales produce mucha inseguridad. En estos casos los estabilizadores del humor van muy bien. A estos fármacos se les llama antidepresivos pero los psiquiatras sabemos que no lo son. Lo que hacen es volver a captar la serotonina, aprovechándola de nuevo. Esto por supuesto es una explicación simplista, para entenderse coloquialmente.

Esto é algo que tampouco se entende socialmente. Estabilizar o humor é algo que algunhas veces podemos facer por nós mesmos pero nalgunhas ocasións o asunto váisenos das mans -da cabeza neste caso-, perdemos a perspectiva e polo tanto a capacidade de controlar as sensacións que non nos deixan analizar a situación con obxectividade. As sensacións son máis poderosas que a racionalidade, por así dicilo, e iso xenera estrés e ansiedade. Non falo coma profesional da saúde senón coma paciente.

E aínda que a min non me importa falar de que en algúns momentos preciso axuda destes fármacos estabilizadores do humor, o mundo da docencia está cheo de persoas medicándose -case sempre pola medicina ambulatoria, porque recorrer á psiquiatría está estigmatizado- que o ocultan para que non as “xulguen”.

Penso que deberiamos “normalizar” este tipo de enfermidades coma unha gripe ou gastrite.

Non se trata de diferenciar unha enfermidade doutra senón de tratar a cada unha polo que é. O tratamento dun catarro non é o mesmo que o dunha pulmonía e as dúas son enfermidades do sistema respiratorio.

Advertisements