Proxecto familiar

Todxs temos un proxecto de vida familiar, incluindo as que non temos descendencia -familia unipersonal.

No meu proxecto estaba vivir dacordo coas miñas posibilidades, que era o meu salario. Subliño miñas porque considero que se realmente queres ser independente non debes incluír á túa familia nel; nin os cartos nin o patrimonio. Tampouco penso que herdar teña que ser un dereito, se se aceptara que cada  quen pode facer o que queira co que é seu non habería tantas leas coas herdanzas.

Pois concordando co meu proxecto vital, vivín de aluguer ata os cincuenta e pico anos e dedicaba os meus aforros para viaxar. Tamén vivín dunha forma sobria: coches de baixa gama, roupa de cadeas téxtiles ou de rebaixas, poucas ceas e copas…

Ao ir cumprindo anos pensei que sería máis rendible mercar unha vivenda, modesta, se quería vivir con tranquilidade cando chegase a xubilación -diminuíndo as viaxes-, e así o fixen. Por certo, José María Linde, se moitxs xubilados temos unha vivenda en propiedade foi porque pensamos que era mellor que un plan de pensións, é máis, foi o noso plan de pensións. Pero non o fixemos para poder sobrevivir senon para poder vivir mellor.

O que teño non foi por herdanza e o que herdei -hai pouco- vouno doar.

Teño que dicir que se puiden facer isto foi porque tiña un salario algo maior que o triplo do salario mínimo interprofesional. Por iso me sorprendeu que nun momento se falase tanto desa cantidade coma tope do que calquera traballador público debe cobrar. E refírome exclusivamente ao salario, non ao que se cobra.

Sorprendeume porque eu puiden levar unha vida digna pero sen luxos co meu salario sendo unha persoa austera que vive soa.

Penso que todxs teriamos que poder desenvolver o noso proxecto vital por nós mesmos, co noso salario. Que alguén o poida facer con aforros que proveñen de actividades remuneradas fóra do salario e de axudas familiares… Vale, vivimos nunha sociedade capitalista. Pero non só esas persoas deben poder facelo.

Un salario debería dar para algo máis que para sobrevivir.

Por iso insisto no que xa teño dito moitas veces: os salarios, nin tocalos para reducilos. De aí teñen que saír os proxectos vitais da xente, as cotizacións a Seguridade Social, os impostos…

Advertisements

O costume non xera xurisprudencia, afortunadamente

Que cansa estou de que se utilice a legalidade de forma tan interesada!!!

Que algo se veña facendo dunha determinada maneira, mesmo que sexa útil, non o converte en legal. E menos mal, porque se todo o que se fai normalmente tiveramos que dálo por bo…

A nosa Constitución di, con respecto á presidencia do goberno:

Artículo 99

1. Después de cada renovación del Congreso de los Diputados, y en los demás supuestos constitucionales en que así proceda, el Rey, previa consulta con los representantes designados por los Grupos políticos con representación parlamentaria, y a través del Presidente del Congreso, propondrá un candidato a la Presidencia del Gobierno.

2. El candidato propuesto conforme a lo previsto en el apartado anterior expondrá ante el Congreso de los Diputados el programa político del Gobierno que pretenda formar y solicitará la confianza de la Cámara.

3. Si el Congreso de los Diputados, por el voto de la mayoría absoluta de sus miembros, otorgare su confianza a dicho candidato, el Rey le nombrará Presidente. De no alcanzarse dicha mayoría, se someterá la misma propuesta a nueva votación cuarenta y ocho horas después de la anterior, y la confianza se entenderá otorgada si obtuviere la mayoría simple.

Nas comunidades autónomas -non sei se en todas- o Presidente é elixido polo Parlamento, de entre os seus menbros. Tampouco se especifica que teña que ser o número un dunha candidatura, nin da formación máis votada…

Logo eu non entendo de que se fala cando se di que alguén -presidenciable- non foi elixido pola cidadanía. Pois claro que non, foi elixido polo Parlamento -a proposta do Rey no caso do goberno do estado. Iso é así. Non sei a que vén darlle voltas ao asunto.

Como se fai na práctica? Cada partido considera que o candidato á presidencia do goberno é o que vai de número un na súa lista por Madrid. E se o candidato é de Ourense?… Pois o que se fai é censalo en Madrid para que poida ir de número un por esta circunscrición. Por que ten que ser de Madrid? Pois non se sabe… Será polo centralismo?

Hai algún impedimento para que un candidato por Ourense sexa presidente? Pois non. Ten que ser alguén que milite no partido máis votado? Tampouco. Mesmo pode ser alguén que non fose candidato por ningures.

Por que moita xente cre que isto ten que ser así? Pois porque normalmente foi así e porque os medios, e tamén os partidos, xa se ocupan de que aceptemos a súa normalidade como legalidade.

E Tanto me ten que sexa Garrido coma Torra. O legal é legal. Se alguén non me gustan para o desempeño dunha tarefa terei que argumentarlo pola súa idoneidade, non pola “ilexitimidade”  que lle foi dada segundo o procedemento correspondente.

Que paciencia…