Conspiranoia

Onte vin isto en Tuiter.

“Julia Otero: Enhorabuena, comisario Sánchez Manzano, por ese carpetazo definitivo de la justicia”

Esta teoría da conspiración, que tanto lle custou a este home, fíxome pensar noutra con moita menos repercusión persoal pero si democrática: o “pucherazo”.

Srs. e Sras. simpatizantes activxs de Podemos ou UP -non inclúo dirixentes porque supoño e espero que non compartirán esa teoría:

O sistema electoral favorece aos partidos maioritarios -foi deseñado así adrede- pero non especialmente a unha ideoloxía en particular. Nas anteriores eleccións a prexudicada foi IU e nestas C’s. Iso non a converte en boa, de acordo, pero tampouco en anti-Podemos. De feito UP con un millón de votos menos sacou os mesmos escanos.

O voto por correo funciona razonablemente ben, eu utilicei esa opción en moitas ocasións -con diferentes partidos no goberno- e nunca tiven problema ningún. Pode haber algún incidente? dende logo, o mesmo que no presencial -alguén pode non estar no censo, non se ocupou de comprobalo para que o corrixiran e non pode votar; non ten a documentación necesaria… Tamén na telemática podería haber unha caída de rede…

Pensar que xs empregadxs de correos e as persoas das xuntas electorais coñecen xs votantes -porque votantes do PP tamén haberá que voten por correo-, póñense de acordo e atrasan o envío dos votos da xente que vai votar a UP paréceme un pouco paranoico ademais de ofensivo para as persoas implicadas nesta “trama”.

Que se produza o “pucherazo” nunha mesa electoral -que digo nunha, teñen que ser moitas para que o resultado sexa significativo- tamén ten o seu aquel. Alguén ten que manipular o sorteo para que todos os compoñentes da mesa sexan anti-Podemos-UP, ademais de corruptos. E xa postos, que tamén un deles sexa un mentalista, hipnotizador ou algo así para que lles faga ver aos apoderados e interventores das candidaturas que o que está a acontecer é o legal. Igual de paranoico e ofensivo.

Dos residentes noutros países non vou comentar moito porque eu nisto nego a maior. Unha persoa debe votar no lugar no que está censada, paga os impostos e recibe os servizos como membro desa comunidade.

Por favor!!! Onde está -outra vez- a racionalidade?

Votar coas tripas

É un dos múltiples argumentos cando non se está de acordo cos resultados. Porque, coma sempre, os que votan coas tripas son os outros.

Eu manteño que a racionalidade non é unha das nosas principais virtudes, os políticos sábeno e utilízano.

Non hai máis que ver a “racionalidade” do argumento principal da campaña: Para o PP  foi -e é case sempre- o medo ao descoñecido; para o PSOE a “culpa” de Podemos no fracaso do Goberno do cambio; para Podemos “paz y amor”…

Da irracionalidade dxs votantes de dereitas fálase moito. Non tanto da dxs de esquerdas. Pero xs votantes de esquerdas tamén somos irracionais. Eu supoño, aínda que os analistas non falan moito diso, que moita xente de esquerdas votou ao PSOE pola antipatía que lle xerou Pablo Iglesias pola súa “prepotencia”; que moita xente de centro esquerda votou ao PP pola incertidume dun Goberno con Podemos; que moita xente de esquerdas non votou a Podemos por non ter acordado un Goberno con C’s e PSOE e outra moita non votou ao PSOE por non formar Goberno con Podemos e os nacionalistas -de esquerda e de dereita-… Pero ningunha razón relacionada directamente coas medidas que se tomarían en cada caso.

Parece que nin os analistas nin os dirixentes de Podemos saben por que perderon votos. Eu vou dar unha razón, que é a que fixo que perderan o meu: que nas anteriores me enganaron. En Galiza perderon sesenta e pico mil votos e un escano, que pouco me parece. E non sei por que lles pilla de sorpresa porque na asemblea de En Marea, do 15 de maio, a maioría das persoas que tomaron a palabra -fóra dos mitins inaugurais- e as representantes das mesas de traballo cuestionaron a fórmula da coalición. Dentro de En Marea hai bastantes persoas nacionalistas -aínda que pode que moitas non independentistas- que aspiramos a ter voz propia no Parlamento do estado. Ese fora un dos obxectivos de En Marea para as eleccións de decembro.

Estaba claro que dentro de En Marea había un ruxe-ruxe con ese tema. Pode que moitxs a votaran de todas formas -tamén na esquerda hai “fieis”. Está claro que sesenta e pico mil, non.

Mercadotecnia

Estamos nun punto no que a mercadotecnia é a nai de tódalas ciencias.

A mercadotecnia é, segundo a RAG “Conxunto de accións ou técnicas de estudo de mercado encamiñadas fundamentalmente a incrementar a demanda comercial.”. Está bastante claro cal é a finalidade pero non está tan clara a liña que separa a exaltación do produto do engano.

Eu quedei un pouco decepcionada cando oín que un técnico en mercadotecnia de Pescanova, militante do PSdG que colaboraba nunha campaña electoral, parece que dixo que a el tanto lle tiña vender “Rodolfo Langostino” coma PSOE. Eran outros tempos, cando pensabamos que a mercadotecnia só servía para enganar á xente e así facer que mercara cousas que non precisaba, productos máis caros “que se supoñía mellores”… e que os partidos non deberían recorrer a iso.

Pero… os tempos mudaron e agora calquera partido que se precie ten as súas persoas que se ocupan deste asunto.

Posiblemente sexa Podemos o que mellor o fai: estar continuamente nos medios; poñer a imaxe de Iglesias nas papeletas; utilizar a provocación para xenerar polémica -bebé no Congreso, pico con Domènech, casamenteira con Miguel Vila na tribuna, cal viva… Nesta segunda volta de campaña tamén hai golpes impactantes: formato do programa electoral, exaltación de Zapatero…

É que nisto non hai liñas vermellas? Que pasou co 135? Que eu xa sempre mantiven que foi máis unha cuestión de forma que de fondo, pero ata non hai nada unha das primeiras cousas que aparecía nas propostas de actuación de Podemos e confluencias era derogar ese artigo e aproveitaban para explicar todos os males que nos podía traer, e todo por culpa de Zapatero.

E sorpréndeme porque en Podemos hai moita base anticapitalista, pero non sei moi ben a que se refiren porque máis capitalista que a mercadotecnia non hai. Penso que sería a segunda característica -despois da propiedade privada dos medios de producción- do capitalismo.

Chamádeme antiga pero para min o fin non xustifica os medios. Entendo que por definición un partido ten lexítimo dereito a querer gañar as eleccións pero o de “teño uns principios pero se non lle gustan podo cambialos”…

E crédeme que o sinto. Ao primeiro gustábanme.

O discurso e a práctica

Dende sempre ocórreme algo curioso no paso do discurso teórico á practica na miña vida cotiá.

A miña educación foi convencional, baseada na moral cristiá… o normal nos anos 50-60. Xa na Universidade, polos 70, entrei en contacto cxs “progres” e coñecín outras formas de ver as relacións de parella, a familia… Ao principio foi un choque pero rematei pensando que efectivamente as relacións de parella e familiares convencionais eran moi desiguais e alienantes -especialmente para as mulleres.

Pero… sorpresa!!! Os mesmos homes que me axudaron a mudar a miña visión da vida trataban despois de convencerme para casar e ter fillxs. Casar polo civil, iso si, pero o da crianza coma sempre.

Neste momento estame a pasar coa Política. Sempre pensei que os partidos minoritarios tiñan que ter máis relevancia na toma de decisións -até estaría polo dereito de veto- que fixera que o goberno tivese que consensuar as leis. Apareceu a tendencia das maldades do bipartidismo e aínda que non concordo totalmente con isto -xa que co dereito de veto estarían resoltas- aceptei polbo coma animal de compaña. Cando xa o tiña aceptado resultou que os políticos non foron quen de intentar gobernar entre varios e agora temos que volver votar a ver se se consigue outra vez o bipartidismo. Antes eran PP e PSOE e agora parece que van ser PP e UP.

Cal é o cambio? Para min ningún. Que o PP teña que pactar con C’s para gobernar non vai mudar as políticas que se fagan -no caso da dereita- E que goberne Podemos en vez do PSOE -no caso da esquerda- tampouco. De feito os votantes son os mesmos e por iso se empeña Podemos agora en ser máis socialistas que Pablo Iglesias Posse (1850-1925).

E, outra vez, a única que segue a pensar que ter que poñerse de acordo entre varios grupos é bo, son eu.

 

Reforma fiscal

Xestionar a economía dunha comunidade é complicado.

Vou empezar polo gasto.

Utilizar os cartos, limitados, en usos alternativos e que lle pareza ben á maioría require moita sensatez e habilidade. Pero neste caso hai algunhas cousas moi claras nas que se debe gastar coas que coincidimos todxs: a saúde -entendendo saúde non só coma a atención cando falta, senon o mantemento dela e a prevención das enfermidades; a alimentación, o vestido, a vivenda…- e a educación. Polo tanto xa se sabe por onde empezar. E a partir de aí vanse considerando as prioridades de cada momento.

Pero, e os ingresos?

Iso si que me parece complicadísimo.  No caso dun estado a principal fonte de ingresos son os impostos. Os impostos pagámos todxs e pagarlos non lle gusta a ninguén.

Eu penso que temos que pagar impostos -moitos- e tampouco me parece mal que as administracións utilicen as sancións como unha forma de recadación. Que un concello me poña unha multa por aparcar en doble fila paréceme ben por varias razóns; por unha banda pode facer que a cidade sexa máis cómoda e segura -efecto disuasorio- coa vantaxe de que non é obrigatorio -eu podo evitalo- e por outra o concello obtén ingresos.

Aclarado que penso que teño que pagar impostos -no meu propio beneficio e no doutras persoas que o precisen máis ca min- gustaríame entendelos.

Un par de exemplos.

Xs pensionistas pagamos IRPF -rendemento do traballo-, non é unha contradicción? A xubilación é -coma norma xeral- incompatible coa realización dun traballo remunerado. Polo menos podíanlle cambiar o nome.

Ao recibir unha axuda para cambiar o coche -plan PIVE- tes que declarar un incremento patrimonial por esa cantidade. Incremento patrimonial? Comprando un coche? Pois xa postos debería poder declarar un decremento patrimonial cando o matriculo, porque nada máis matriculalo xa perdeu unha boa parte do seu valor.

En fin… A ver se é certo que algunha vez se aborda unha reforma fiscal. Eu pediríalle que ademais de ser xusta e redistributiva tivese lóxica -lóxica da lóxica de andar pola casa.

Porque estas tontunas cabrean un pouco, mesmo as persoas que aceptamos medianamente contentas que hai que pagar.

A culpa e a mentira

Nótase o peso da cultura cristiá na nosa sociedade.

Hai dous aspectos que me chaman a atención pola consideración social e a repercusión na política segundo a relixión hexemónica: A mentira e a culpa.

Nas sociedades con relixión hexemónica protestante mentir -enganar- é unha falta moi grave. Dende a escola primaria copiar nun exame está moi mal visto socialmente -ademais de castigado academicamente. E na política non digamos. Dimítese por ter copiado na tese de doutoramento -non se considera “erro de xuventude”, coma aquí- ou por mentir á policía dicindo que conducía o coche outra persoa cando se cometeu unha infracción de tráfico.

Aquí mentir, coa súa variante verdade a medias -manipulada, somos especialistas nisto- é algo que non só se tolera senon que se xustifica -mentira piadosa. Iso si, chamar mentireirx a alguén considérase un insulto e serve para abroncar unha discusión “teatrillo” porque preferimos o “sangue quente” á racionalidade.

Pero o da culpa… iso si que me alucina. Eu penso que ten que ver coa cultura cristiá, co pecado.

No meu traballo como docente tiven que intervir na solución de conflictos de todo tipo. A primeira reacción do alumnado é formar un semicírculo ao teu redor balbordando de quen foi a culpa. Normalmente non hai unanimidade e a prioridade para eles é determinar ese aspecto. En moitas ocasións o prioritario é atallar as consecuencias do incidente. Por exemplo; se rompeu algo de vidro na clase o prioritario é que se alonxen do lugar e retirar os anacos para que non haxa feridxs,  pero non, empéñanse en aclarar quen foi o culpable para que sexa el o que recolla os anacos de vidro e reciba o castigo correspondente, aínda que fose un accidente.

Pois os adultos igual, ahora resulta que o importante é saber se a culpa de ter que repetir as eleccións é do PSOE ou de Podemos. Obviamente iso é imposible de determinar dunha forma obxectiva porque a culpa é o que ten: gústalle estar en todas partes.

O problema segue aí e moito me temo que seguirá despois destas eleccións porque parece que con sorpaso ou sen el os protagonistas “da culpa” van ser os mesmos. Pero iso non importa. O importante é de quen é a culpa.

Paridade na política

Hai pouco lin un artigo en InfoLibre “Mujeres cabeza de lista…”. Segundo esta información a porcentaxe de mulleres cabeza de lista dos catro partidos con máis representación son:

PSOE – 52%

Podemos – 38%

PP – 37%

C’s – 29%

Paréceme chamativa a porcentaxe de Podemos, case a mesma que a do PP. O que me leva a pensar que o tema do machismo non entende de ideoloxías.

Pode que Podemos, PP e C’s cumpran a Lei de Igualdade de 2007 que establece que o número de homes ou mulleres candidatxs non debe ser menor que o 40% nin maior que o 60%, pero non se libran do “teito de cristal”. Cumpren coa cantidade pero non coa cualidade. Non ser cabeza de lista en moitos casos implica non saír, ademais do significado que ten ser o primeiro.

Non é a primeira vez que falo deste asunto porque sempre me chamou a atención o perfil das mulleres que chegaron á primeira liña da política.

Algunhas chegaron da man dun home -pai, marido- coma foron Indira Gandhi, Cristina Fernández de Kirchner, Hillary Clinton… Outras polo seu “perfil masculino” coma Margaret Thatcher, Angela Merkel… E outras moitas que chegan son persoas sen “cargas familiares” coma María Teresa Fernández de la Vega.

Son os partidos de esquerda máis paritarios? pois dáme que non.

Teño a impresión de que nos partidos de esquerdas hai moitas mulleres pero que a súa capacidade e o seu traballo están orientados a arroupar e ensalzar ao líder “varón macho alfa”.