Que crusss!!!

Hoxe Iñaki Gabilondo fala de Lo que va a pasar , no seu videoblog. Fai un pronóstico para despois destas eleccións que case concorda cun que fixen eu en tuiter ao día seguinte das anteriores, a diferencia está no apoio expreso ou a abstención de C’s pero non no resultado final.Captura de pantalla 2016-05-30 a las 11.31.47.png

Como ao remate isto sexa así vaime xurdir a dúbida de que eu son unha “fenómena” da análise política ou que os que si son analistas da política andan a xogar connosco. E aínda que a min me gusta a política e sígoa bastante de cerca, máis ben me inclino polo segundo.

Eu sabía, dende o momento que Pablo Iglesias dixo que lles faltara unha semana e dous debates de campaña para poñerse por diante do PSOE, que Podemos non apoiaría ao PSOE e tamén supoño que con sorpaso ou sen el non se apoirán un ao outro a partir do 26j.

Non penso que algún dos dous teña máis responsabilidade que o outro -falo dos partidos. Dende o punto de vista partidario non lles convén e os dous teñen razóns lexítimas para actuar desta maneira.

A militancia máis entregada está convencida de que “o malo”, o que se move por intereses partidistas, é o outro. Pero unha parte da cidadanía sen militancia política -que é o meu caso- non tragamos esa roda de muíño.

Señores da vella e da nova forma de facer política -especialmente os da nova- menos debater e máis actuar.

Advertisements

Consumidora

Son unha persoa sobria -dicir austera hoxe en día da cousiña, a palabra austeridade mudou o seu significado coa crise- e coma consumidora trato de ser responsable.

Pero, como se é consumidora responsable?

Cos productos de información e ocio -medios de comunicación en particular- teño algo claro; non me informo habitualmente en depende que medios e non vexo programas de TV con contidos ou actitudes machistas, racistas, homófobas… -por exemplo, case non vexo nada de Mediaset.

Non teño ningún producto financieiro -pago as cousas ao contado, viaxo… e a miña economía tampouco dá para moito máis- pero se decidira mercar algún preguntaría a quen ou que se vai financiar cos meus cartos -por certo, non coñezo a ninguén que o faga.

Coas empresas de servizos tamén me vou apañando; se me tratan ben repito e se non, non.

Onde me lío un pouco e co sector industrial, empresas que fabrican e venden cousas. Aquí sempre topo moitas contradicións,

Se un empresario bocachanclas fai unhas declaracións en contra dxs traballadorxs; teño que boicotealo, non mercar eses produtos, que a empresa teña perdas e teña un motivo para facer un ERE e remate despedindo a metade do persoal, ou fago coma que non o oín e que todo siga como está?

Consumo produtos de proximidade -por exemplo o leite- para desenvolver a economía da contorna ou con iso estou sendo cómplice dos intermediarios que explotan o campesiñado?

Doume de baixa nas redes sociais porque non cotizan debidamente nos países nos que operan?

En serio, é moi complicado ser unha consumidora responsable cando se vive nun sistema que ten tantísimas contradicións.

E iso que teño unha Licenciatura en economía!!!

Tsipras? Maduro?

Quero agradecer xs xornalistas os monográficos que me proporcionan para que vaia coñecendo os países do mundo.

No 2015 tocou Grecia. Este foi intensivo. Houbo alí dúas eleccións antes que as nosas. Non se escatimaron medios, até se foron facer “in situ” programas informativos, ademais de reportaxes, entrevistas…

Cal era o interese informativo? Pois saber que políticos de aquí estaban a favor de Tsipras e cales en contra. Había un interese real? Pois tamén, pero o tratamento informativo non tivo nada a ver co que se fixo con outros países que tamén pasaron por esa situación.

Os políticos tamén axudaban; uns ían correndo a Grecia para saír nas fotos de SYRIZA á beira de Tsipras e outros quedaban aquí chamándolles tolos, insensatos, inconscientes… -aos de SYRIZA e aos de aquí. Estabamos en campaña electoral e todo é bo para saír nos medios.

E así pasamos o ano, analizando o que pasaba en Grecia e comparando Grecia con España -eso si, dicindo que Grecia non ten nada a ver con España ao mesmo tempo que facían a comparación. E a SYRIZA con Podemos -que tampouco entendín moi ben por que, xa que ao meu entender ten máis similitudes con Esquerda Unida. Pero Podemos tamén quería a súa cota mediática e apuntouse.

Non soubemos máis de Grecia -polo que respecta aos medios.

E agora toca Venezuela. Volvemos estar en campaña electoral e toca estar a favor ou en contra de Maduro. E tamén hai que ir alí para… non sei moi ben que.

E digo eu… Non sería mellor facer a campaña electoral baseándonos nos nosos propios problemas?

Coma se non houbese problemas dabondo sen saír fóra!!!

A arte do posible

É unha das moitas definicións de Política. Tamén se di que é a arte de gobernar os pobos ou os estados.

Eu, mesturando as dúas, diría que é a arte de gobernar da mellor maneira posible.

E aí está a súa dificultade, en saber cal é a mellor maneira e sobre todo que é imposible.

Empezarei polo segundo, que é imposible? Pois para a dereita é imposible case todo o que non sexa libre mercado e para a esquerda non hai mada imposible “imos asaltar o ceo”.

Na transición xa debatemos o de ruptura ou reforma -pensarán xs máis novxs que non había xente utópica, pero si. Algunhas persoas pensabamos que a creba era posible, pero non o foi. E non o foi -entre outras moitas causas- porque perdemos as votacións. Votamos non a esta constitución pero saíu si, tamén votamos non a OTAN e tamén saíu si… E aceptamos que había moitas cousas boas que se podían facer co que había; establecer un sistema de partidos, universalizar servicios públicos… A cousa non foi mal ao principio, pero a sociedade acomodouse e o que tiña que ser o camiño converteuse no destino final.

E agora? pois a miña opinión é que se desaproveitou a primeira oportunidade de facer o posible pola probabilidade de facer o imposible, que como o seu nome indica non é posible.

Pepe Mujica -moi reivindicado pola esquerda para moitas cousas- dixo nunha entrevista, na que lle preguntaban se puidera facer o que previra, que fixo o que puido.

Pois isto é o que eu lle pido xs políticxs de esquerda; que fagan o que poidan, pero que fagan algo. Só con discursos ideolóxicos non imos a ningures.

 

 

En Marea

Onte estiven na Asemblea Xeral aberta de En Marea, que contenta me teñen.

Había bastante xente, especialmente tendo en conta que moita tivo que desplazarse para acudir. Os actos conxuntos celebráronse na sala Ángel Brage do auditorio que ten capacidade para unhas mil persoas. Nos momentos de máis afluencia estaba chea.

Vou empezar cunha maldade. Estaba Carolina Bescansa sen o seu fillo. Que digo eu que se a Teoría do Apego só funciona para os actos moi mediáticos. Entendo que hai que facer actos testemuñais pero que deberían ir parellos coa vida cotiá coma non traballar fóra do horario -e convocar roldas de prensa a horas pouco “conciliadoras” pero de máxima audiencia nos medios.

Outra observación de tipo xeral é que as intervencións dxs asistentes -había unha sección, En Marea escoita,  na que falaba quen quixera- foron fundamentalmente masculinas, calculo que pouco máis dun 10% eran mulleres.

Empezou coa intervención dxs políticxs -brillante Beiras, coma sempre- pero non abordaron “o tema” -partido instrumental- que si apareceu nos grupos de traballo e en En Marea escoita.

Total, que volvín para casa coa sensación de que case todxs os que estabamos alí queremos que En Marea poida ter grupo parlamentario propio. Pero non estaba previsto que nesa asemblea se tomase decisión algunha…

E agora xa non sei moi ben o que vai pasar, se seguirá a coalición ou se se presenta coma partido. Nin se nos van pedir opinión formalmente -na semblea parecía, polas intervencións e polos aplausos que as secundaban, que estabamos polo partido.

Parece que xa se está pensando nas autonómicas; tentar acordos co PSdG e co BNG para formar un bloque de esquerda ¿?

 

Racionalidade

Non sei por que non entendemos o comportamento da cidadanía nos procesos electorais. A sociedade componse de individuos e aínda que non é o mesmo moitos comportamentos son similares.

A última sorpresa (?) é que Garzón sexa o político mellor valorado e Rajoy o peor. Todo o mundo sinala a contradicción pero a min ocórrenseme moitas contradiccións bastante máis relevantes.

Por que se cre que hai un deus verdadeiro?

Por que moitas mulleres maltratadas volven ou continúan coas súas parellas?

Por que hai persoas que defraudan ao fisco e colaboran economicamente con ONGs?

Por que unha persoa que pide “favores” e critica o amiguismo ou a endogamia laboral?

Por que parece un voitre Inditex e non Apple?

Podería continuar esta listaxe até aburrir.

Non se me ocorre outra explicación que a irracionalidade.

Na irracionalidade está a nai do año da maioría dos comportamentos contraditorios.

A omnipresencia das relixións nas sociedades non axuda.

A crianza con apego tampouco. Que non me refiro estrictamente ao coidado das criaturas cando son pequenas senón a esa especie de teoría subxacente de que o amor todo o cura, por amor faise calquera cousa… a supervaloración da compoñente sentimental nas relacións persoais. Esta teoría non favorece ás mulleres que aceptan o “maltrato” dxs fillxs e das parellas “por amor”.

Parecía que a racionalidade ía chegar ás nosas vidas despois de maio do 68. E hoxe, despois do 15M -outro maio- dáme a impresión de que tamén nisto involucionamos.