Medios e redes

Coa comunicación dos líderes políticos -sigo a utilizar o masculino adrede- pasa como con tantas outras cousas na vida, non hai termo medio.

É certo que Rajoy non é moi dado a utilizar os medios de comunicación -máis aló dos que o acompañan aos actos oficiais, e pouco- e xa non falemos das redes sociais. É lóxico; non é xoven, nin guapo nin ten moita facilidade de palabra e iso ten moito impacto nos medios. Para min iso non é o máis importante para un político, para os medios si porque canto menos apreza menos titulares xenera. Pero non importa, xa se fan os titulares sobre as ausencias. O problema -segundo eu o vexo- non é que non apareza el -para iso hai gabinetes de prensa- senón o que fan el e o seu goberno.

Pola contra outros líderes están permanentemente nos medios e nas redes -espero que nalgún momento deixen de estar en campaña electoral permanente e se dediquen máis ao traballo cotián. Pero ao que ía, gábanse de ser TT -que haxa moita xente dicindo cousas deles, vaia (non sei como se escribe, nin sequera foneticamente)- en tuiter; de estar na TV, facendo calquera cousa… Mesmo pode ser motivo de polémica se estiveches ou non con Ana Pastor -deusa do xornalismo, non entendo moi ben por que.

E as redes non son exactamente a realidade. Nas redes metémonos, moitas veces, cando estamos aburridxs. E sen moito pensar poñémonos a difundir a parvada de turno só porque xa o fixo moita xente. Xs personaxes de Sálvame son TT case tódolos días -a min isto daríame que pensar.

E así, entre un que non chega e os outros que se pasan, pasamos o tempo.

Por outra banda “a clientela” das redes é un sector de poboación determinado que non creo que represente a maioría da poboación.

E digo eu, atractivos líderes, moito tino con vivir nas redes. E recorrendo ao refraneiro -propio de poucas luces, segundo algúns.

Nin tanto arre! que fuxe, nin tanto xo! que se deite.

Advertisements