Melenas e tacóns

Xa sei que neste momento do que se fala é da violencia machista. Pero a min gústame máis subliñar cousas menos evidentes, porque penso que é no cotián e no rutinario onde está o xermolo das situacións máis extremas.

Voume referir ás melenas e aos tacóns porque son o non vai máis da feminidade e gustan por igual a homes e mulleres.

Empezo polo pelo. Hai algo máis bonito, máis feminino e que guste máis que unha longa e fermosa melena? É unha verdadeira obsesión. Aos homes encántanlles tanto dunha forma poética “enredarse nel” coma sexual “agarrala dos”. Ás mulleres tamén lles encantan as melenas, non sei moi ben se é para así gustar máis aos homes ou se é gusto de seu.

É tal a obsesión que en máis dunha ocasión escoitei comentar a preocupación -propia ou por unha terceira- pola perda do pelo cando se vai facer un tratamento de quimio, case máis que polo resultado do tratamento e polo tanto da evolución da enfermidade.

A ver… que non teño eu nada en contra de que cada quen leve o pelo como queira, pero hai que recoñecer que o pelo longo limita moito, especialmente ás nenas, na infancia. Cando as criaturas empezan a ser autónomas -vestirse, peitearse, asearse…- o pelo longo non axuda. Fai, por exemplo, que realizar actividades deportivas sexa máis incómodo: despois hai que ducharse, secar o pelo…

E os tacóns? Só a min me parecen unha tortura? Tamén teñen connotacións sexuais, son fetiches en todo tipo de relacións -non só nas sadomasoquistas. Ata as mulleres policías das películas e series perseguen os delincuentes subidas en tacóns de agulla cos que eu non podería dar máis de dous pasos.

Que tampouco lle vou negar a ninguén a posibilidade de sufrir como lle dea a gana, pero…

Non haberá algo de machismo nestas pequenas cousas?

Non estaremos a afacer as nenas a pasar incomodidades polos homes?

Advertisements

Violencia machista

Novembro, en Compostela, é o mes de Cineuropa.

En Cineuropa proxéctanse películas europeas -coma o seu nome indica- na sección oficial. Tamén hai outras seccións ou ciclos nos que se pasan doutros países. Pero a tónica xeral do festival non son precisamente as comedias románticas. Unha boa parte son dramas persoais ou sociais. Máis ben “duras” vaia…

Onte cheguei á miña casa despois de ver unha destas algo dura e púxenme a ver a tele, para neutralizar -con algo máis superficial- a impresión que traía.

Atopeime cunhas imaxes de violencia machista entre tres mulleres -GH- que me impresionaron bastante máis que a película que viña de ver.

Que sabemos de Romeva?

Pois nada ou case nada.

Isto reforza a miña teoría de que se non pasa en Madrid, non pasa. Os medios só se fan eco do que ocorre na “capital” e todo o demais “provincias” non existe.

Nin sequera cando apareceu encabezando a lista de Junts pel Sí se falaba del na prensa de ámbito estatal. Entendo que non tivera o mesmo interese informativo que Mas porque xa se sabía que non era o candidato a presidir a Generalitat, pero xa que encabezaba a lista… ben puideron falar algo del, porque méritos ten.

Se fose un político madrileño seguro que aparecería moito máis nos medios -curiosamente naceu en Madrid.

Unha das poucas veces que o vin, nunha cadea de TV estatal, era para subliñar o bo facer dun xornalista estranxeiro que o “poñía nun apuro” e só se pasaba ese corte. Non puidemos saber o que dixo Romeva ao longo da entrevista porque ese non era o obxectivo. Só se trataba de mostrar como o xornalista o “acorralaba”.

O único comentario sobre el, por parte da persoa que daba paso ao vídeo, foi “que por cierto habla muy bien el Inglés”. Que non sei moi ben a que veu o comentario; non sei se a sorpresa era que Romeva falase Inglés -pese a ter sido consultor de Nacións Unidas e responsable de programas educativos da UNESCO, entre outras cousas-, que un político saiba inglés… O que si parece claro é que falar Inglés “es lo más”.

E iso foi todo o que soubemos dese home nese momento: que falaba ben o Ingles e que un xornalista o puxo nun apuro.

Claro que non sei de que me estraño. Os medios deciden o que é de interese informativo e o que non, e o normal é que decidan que é de interese informativo o que venda máis.

Debater

Sorpréndeme moito o significado no que acabou derivando esta palabra: loita, combate.

En galego non ten este significado, é “Tratar (un asunto) entre varias persoas, xeralmente con puntos de vista distintos, estudiando os seus diferentes aspectos.” (…) SIN. discutir.”

En castelán ten dúas acepcións; a primeira que coincide coa que acabo de poñer e a “2. Combatir, guerrear.”

Até non hai moito cando se dicía que ía haber un debate na TV, entendíase que varias persoas ían expor os seus puntos de vista sobre un asunto, e que podían coincidir -ou non. Os primeiros que recordo foron os de Balbín. Nese caso axustábanse á idea de persoas que opinaban -sen importarlles demasiado que as opinións fosen converxentes ou diverxentes.

Agora xa colocan, fisicamente, xs opinadores en dous lados. E se en algún momento a opinión dalguén dun lado coincide coa doutrx do outro lado, case ten que pedir perdón e a continuación aclarar que só coincide parcialmente.

Se a isto lle engadimos que nos gusta -en xeral- “saírnos coa nosa” xa temos dous obxectivos -non concordar e ter razón- máis importantes que escoitar e opinar argumentando.

Cando hai un debate político a cousa ponse aínda peor.

As persoas que participan basean a súa actuación na repercusión mediática. Os medios analizan miles de aspectos; a postuta, a linguaxe corporal -está moi de moda esta profesión-, a vestimenta, a seguridade en si propix… Total, que entre todxs son capaces de conseguir que ao día seguinte dun debate non se fale das propostas de cada quen. O interese, tanto da cidadanía coma dos medios de comunicación -que trasladan á portada dos diarios- é

Quen gañou?