Desobediencia civil

Algunhas veces, na miña xa longa vida, actuei de forma contraria á normativa legal dese momento. Por exemplo impartindo clase en Galego ou manifestándome na rúa cando ambos feitos estaban expresamente prohibidos.

Digo isto para que quede claro que me parece unha opción moi válida nun contexto determinado.

Non era unha medida que, até o de agora, se utilizase con moita frecuencia. Neste momento é bastante normal escoitar a alguén, normalmente membro dunha agrupación cunha loita concreta,  reivindicar a desobediencia civil coma un dereito.

Imos ver… Eu non sei se non será xa tempo de definir un pouco en que situacións a desobediencia civil pode estar xustificada.

De entrada parece lóxico que se desobedeza unha lei contraria aos dereitos humanos. Tamén digo que me parece pouco probable que hoxe, na comunidade que nos movemos –Europa- existan leis que atenten directamente contra os dereitos humanos. Se hai dúbidas conviría facer unha “auditoría” para detectalas e mudalas.

Noutros casos como as liberdades individuais ou colectivas, entramos xa nos intereses enfrontados entre o meu dereito e o do meu veciño; que se o meu dereito conculca o dereito de outrx, que se a miña liberdade atenta contra a liberdade ou os dereitos doutrxs… Estas situacións están regulamentadas polos lexislativos dos países que, nos estados democráticos de dereito, adoitan facelo de forma equilibrada –dereitos e liberdades de tódalas partes.

O Incumprimento destas normas pode supor un prexuízo para alguén –que non sempre ten que ser un “cabrón” e ademais os cabróns, igual que os asasinos, tamén teñen dereitos.

E digo eu… que aínda que me parece que a desobediencia civil é unha actitude a exercer, tamén penso que reivindicala asi… en xeral –se unha lei non me parece xusta, non a cumpro…

Pode quedar ben, é populista; estamos queimadxs e cabreadxs con tódolos poderes do estado, cos tres -eu ata co cuarto. Pero… Non é algo frívolo?