Desobediencia civil

Algunhas veces, na miña xa longa vida, actuei de forma contraria á normativa legal dese momento. Por exemplo impartindo clase en Galego ou manifestándome na rúa cando ambos feitos estaban expresamente prohibidos.

Digo isto para que quede claro que me parece unha opción moi válida nun contexto determinado.

Non era unha medida que, até o de agora, se utilizase con moita frecuencia. Neste momento é bastante normal escoitar a alguén, normalmente membro dunha agrupación cunha loita concreta,  reivindicar a desobediencia civil coma un dereito.

Imos ver… Eu non sei se non será xa tempo de definir un pouco en que situacións a desobediencia civil pode estar xustificada.

De entrada parece lóxico que se desobedeza unha lei contraria aos dereitos humanos. Tamén digo que me parece pouco probable que hoxe, na comunidade que nos movemos –Europa- existan leis que atenten directamente contra os dereitos humanos. Se hai dúbidas conviría facer unha “auditoría” para detectalas e mudalas.

Noutros casos como as liberdades individuais ou colectivas, entramos xa nos intereses enfrontados entre o meu dereito e o do meu veciño; que se o meu dereito conculca o dereito de outrx, que se a miña liberdade atenta contra a liberdade ou os dereitos doutrxs… Estas situacións están regulamentadas polos lexislativos dos países que, nos estados democráticos de dereito, adoitan facelo de forma equilibrada –dereitos e liberdades de tódalas partes.

O Incumprimento destas normas pode supor un prexuízo para alguén –que non sempre ten que ser un “cabrón” e ademais os cabróns, igual que os asasinos, tamén teñen dereitos.

E digo eu… que aínda que me parece que a desobediencia civil é unha actitude a exercer, tamén penso que reivindicala asi… en xeral –se unha lei non me parece xusta, non a cumpro…

Pode quedar ben, é populista; estamos queimadxs e cabreadxs con tódolos poderes do estado, cos tres -eu ata co cuarto. Pero… Non é algo frívolo?

Advertisements

Sensacionalismo

Hoxe ía escribir sobre o sensacionalismo na prensa xeralista. Quería suliñar a desinformación en dous temas de actualidade: o nomeamento de Wert e a subida de salarios do funcionariado.

Teño que recoñecer, por unha vez e sen que serva de precedente, que o “amarillismo” no caso Wert era menor do que me esperaba. As redes sociais teñen moita capacidade para intoxicar. Eu tiña a sensación de que na prensa apareceran titulares do tipo “Rajoy pone un nidito de amor en París a Wert”. Pero hoxe, para escribir isto, busqueinos -titulares parecidos- nos periódicos dixitais e non atopei nada.

As redes xogáronme unha mala pasada. As persoas utilizan as novas da prensa para engadir o seu propio titular, de forma que parece que o titular está sacado da nova.

Pero dito isto, o argumento de que a prensa xeralista é bastante sensacionalista segue a ser válido.

Nos casos de “apropiación indebida” o tema é o roubo, non se os cartos roubados se gastaron en “viño e mulleres”, Da a impresión de que se os cartos se gastaran en obras caritativas estaría ben.

No caso de Wert o tema é o nomeamento, que ata os diplomáticos cuestionan, non as condicións nas que vai vivir, que serán as mesmas do que estaba antes. Se se quere pór en evidencia o gasto que facemos nas sedes diplomáticas tamén se pode facer, pero non ten nada a ver con Rajoy nin con Wert.

E agora está o tema das subidas salariais; “Rajoy se sube el sueldo…” ou “Sáenz de Santamaría se sube el sueldo…”. Non, a nova é a subida salarial ao funcionariado. Que se pretende con eses titulares? Está mal subir o salario ao funcionariado porque así tamén se lle sube ao goberno? Xa o dixen moitas veces, o aforro ten que estar noutras cousas, non nos salarios.

Xa vale, que manipularnos é o traballo do goberno, non fagades intrusismo.

Dereitos

Non nos gustan, para que nos imos enganar. Que alguén poida decidir libremente se fai algo ou non, non nos gusta. Preferimos que as cousas sexan obrigatorias ou estean prohibidas.

Eu cría que isto era unha tara da dereita.

A verdade é que cada vez que se fala de ampliar dereitos civís, a dereita adoita pór impedimentos. Asimilan dereito a abriga. Fixérono co divorcio, co aborto, o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, estano a facer agora coa eutanasia… coma se o feito de que exista a posibilidade xa nos levase a todxs a tomar decisións estúpidas só para exercer o dereito.

Pero ao parecer é unha tara sen ideoloxía -unha tara moi moderna, parece.

Estoume a referir a ese control que se fai ás mulleres por exercer ou non dereitos que teñen. O que me levou a escribir isto foron as análises da decisión de Susana Díaz sobre a súa baixa de maternidade.

Non me sorprende que os medios de comunicación fagan isto. O único que lles interesa é encher páxinas ou minutos con temas que xeren polémica para seguir enchendo páxinas e minutos. O que me sorprende é que feministas e persoas de esquerda, en xeral, se sumen a este xogo que o que fai é aproveitar calquera situación para desgastar a unha muller política. E ao mesmo tempo fomentar, de maneira subliminal, que se fose un home isto non pasaría, porque, efectivamente, cando é un home non pasa.

As baixas por maternidade están regulamentadas e a decisión sobre a forma de acollerse a ese dereito debería ser un asunto privado que ninguén se debería atrever a xulgar.

Persoalmente creo que o da maternidade é unha desculpa, o que queremos en realidade e criticar a unha persoa, muller -agora é Susana Díaz, pero no seu momento foron Sáenz de Santamaría, Chacon…- que faga o que faga vai estar mal; se colle ela toda a baixa, mal porque abandona moito tempo o seu traballo (dereita) non concilia co home es tarefas do fogar (feministas); se colle o mínimo tempo tamén mal porque non se ocupa o suficiente da súa criatura (dereita) e renuncia a un dereito que costou moito  conseguir (feministas, sindicalistas…)

Total… que o que se acaba cuestionando é a conveniencia de que as mulleres fagan determinados traballos ou non polo “hándicap” da maternidade.

Cando estas polémicas non existan quererá dicir que aprendemos o que é un dereito.