Por enriba das nosas posibilidades

Estamos investigando por encima das nosas posibilidades. E adxetivando. E se me apurades ofendéndonos tamén.

Eu xa non podo con tanto exceso, son máis de matices. Fomos aplicando os adxetivos sen a mínima graduación e agora cando aparece alguén imputadx, a repercusión e a análise nos medios -e na sociedade- é dar por suposto imputado = corruptx, malversador… Da igual o delito polo que sexa imputadx e da igual que nos explicaran por activa e por pasiva que para estar imputado só fai falta que alguén te denuncie, polo que sexa.

E, como non hai matices tamén nos ofendemos por un quítame de aí esa palla. Eu, individualmente, non me ofendo pola maioría das chorradas que din algúns falabarato sobre as mulleres. Eso si, esixo sempre os dereitos que como cidadá me correspondan.

O da “investigación” sobre as persoas que se dedican á política non é novidade. Antes non había tuiter, pero había os famosos informes (dossieres) que estaban aí para amedrentar ou para sacar nun momento determinado.

Dende tódolos lados houbo actuacións desproporcionadas. Vou recordar unha de cada lado. En Santiago varios concelleiros e concelleiras -do PP- foron denunciados e inhabilitados por un acto administrativo do que máis tarde foron absoltos. Íñigo Errejón tamén foi denunciado por unha cuestión administrativa. Nos dous casos o tema foi tratado coma se xs implicadxs tivesen cometido un crime contra a humanidade.

O problema desta espiral de ética e moral na que entramos é que aquí non hai normas -no momento que se fai unha norma, o moral pasa a ser legal- e cadaquén analiza e xuzga segundo os seus propios criterios.

E, chegamos a esta tolemia na que os novos gobernos están dedicando moito tempo e enerxías ás polémidas mediáticas que se van montando en vez de dedicarse a gobernar. A oposición dedícase a investigar as actividades privadas dos gobernantes, os medios a dar repercusión, os gobernos a dar explicacións… e… Quen a resolver os problemas?