Asinar ao chou

É algo que facemos diariamente, asinar ou aceptar contratos ás cegas.

Aceptamos a política de cookies e nin sequera sabemos o que son as cookies; aceptamos as condicións -nin idea de que condicións- do contrato -nin idea de que contrato- cando descargamos unha aplicación ou unha actualización do softwere do equipo informático; aceptamos, por teléfono, as condicións do contrato coa nova compañía telefónica…

Asinamos o contrato do seguro da casa ou do coche polo que nos di a persoa que nos atende pero en realidade non coñecemos a cobertura ata que queremos utilizalo. E aínda así acabamos sabendo unha cousa que non inclúe. Asinamos no banco a actualización dos datos persoais pero en realidade non sabemos se é iso ou outra cousa, confiamos que sexa iso.

Cando chegan as consecuencias deste proceder ao tuntún, entón dicimos que nos enganaron, que eu cría que era outra cousa. Unhas veces será certo e outras non. E isto vale para todxs: para xs políticxs corruptxs e para a cidadanía en xeral.

Hai sentenzas moi sinxelas que son moi útiles, unha delas é se non o entendes non o merques, así de fácil. E se o mercas -que es moi libre- non delegues a responsabilidade.

Unha amiga contoume que o seu avó, unha persoa con poucos estudos formais, que xa vivira a república e nese momento estaba na dictadura, cando tiña que ir ao Concello -sempre, por se acaso, e especialmente se o chamaban- vendaba a man dereita -era destro- para ter unha excusa e non asinar nada, de momento. Por se hai algunha persoa nova lendo isto, aclararlle que nese momento as autoridades non aceptaba ben que rexeitases o que che propuñan.

Pois iso, pode que nen tanto nen tan calvo, pero con rumbo.

Advertisements