Afán recadatorio

Empezo dicindo que eu tamén son conductora e, aínda que nunca me quitaron ningún punto, tamén me puxeron algunha vez multas, normalmente por exceso de velocidade.

De vez en cando aparece a cantinela do “Afán recadatorio”. Estes días estou oíndo a enquisa de turno; que cales son as cidades que máis recadan coas multas de tráfico, as que menos… e os comentarios de cales son as intencións das multas.

A min -como a todo o mundo, supoño- tamén me cabrea e  as veces ata intentei discutir co axente de tráfico que me parou para informarme da infracción. Rapidamente dinme de conta que non había moito que discutir, en realidade nada, pilláronme. Coma cando eu pillaba alguén copiando nun exame; seguramente non era esa a única persoa que copiara pero foi a que vin, esta discusión era moi frecuente.

Queixarse pola “mala sorte”, “por qué a min…” paréceme inútil pero lexítimo.

O que non entendo moi ben e o de queixarse polo afán recadatorio. A ver, cando se comete unha infracción polo incumprimento dunha lei, hai unha sanción. O estado de dereito funciona así, e, cando se trata doutro tipo de infraccións pedimos que se castigue convenientemente á cidadanía transgresora.

Se hai que recadar, e hai que facelo porque os cartos non aparecen por arte de birlibirloque, a min non me parece unha maneira mellor nen peor que un imposto. O IVE afecta a toda a cidadanía e non se elixe pagalo nin hai unha conducta que o evite, sen embargo coas multas de tráfico cadaquen pode elixir se respecta as leis ou non e polo tante se lle van pór unha multa ou non.

Non sei moi ben cal é a solución que propoñen os que se queixan. Que non haxa código de circulación? Que as multas llas poñan a outros? Que o castigo sexa outro? (cárcere ou retirada de carné directamente?).

Canto máis o penso máis me parece que é unha forma de recadación moi boa e moito máis xusta que moitos impostos. Aquí hai posibilidade de elixir se se paga ou non, se cumpro a ley, non pago.

Hai que acabar con…

Para que isto non volva suceder…, hai que acabar con… son sentencias que oímos e dicimos todos os días. Normalmente a solución pasa por sacar unha Lei -outro día falarei das leis.

Nin sequera no caso das chamadas catástrofes naturais tomamos medidas preventivas da lóxica máis elemental coma construír lonxe da costa ou do cauce dos ríos. Pero pedimos que se constrúan edificios intelixentes que resistan o impacto. Loitamos contra a Natureza en vez de xogar a favor. Pero aínda con edificios intelixentes as catástrofes siguen a producirse e temos que aprender a vivir con elas. Podemos aprender que facer ante un terremoto -diso saben moito xs xaponeses- pero non evitalo -tamén diso saben xs xaponeses.

Coas persoas pásanos algo parecido. Existen psicópatas, sociópatas, esquizofrénicos… Estas persoas, en algún momento, poden provocar unha desgraza e isto non se soluciona cunha lei. A única solución definitiva sería o exterminio destas persoas ou a cadea perpetua, e aínda así non se evitaría a primeira vez, pero non creo que sea iso o que queremos. Nestes casos a única opción -que non solución- sería que esas persoas estivesen convenientemente tratadas -en moitos casos hai tratamentos efectivos- pero o estigma social que teñen esas enfermidades non axuda. Ata as persoas que sofren unha depresión o ocultan por medo a consideración social, a perder o seu traballo… Sen o estigma sería máis doado que as persoas que o precisan estivesen a tratamento e o seguisen escrupulosamente, como ocorre con outras enfermidades crónicas.

Non imos acabar cos accidentes de tráfico -en calquera das súas formas-, coas catástrofes naturais nin coas actuacións humanas homicidas. Podemos minimizalos pero eu creo que iso pasa pola implicación da sociedade. Non podemos culpar sempre aos poderes públicos das desgrazas.

Por exemplo, se vou por unha estrada que está en mal estado, o sensato será que adapte a condución ao estado da vía, independentemente de que reclame que se melloren as condicións para que sexa máis segura. Pero non, se teño un accidente entrando nunha curva a unha velocidade moi por encima da indicada, a culpa é do peralte -que tamén pode que estea mal.

Se é limpo, non é bo

Nunha película de Woody Alen, de hai moito tempo, o protagonista dicía unha frase moi parecida a esta. Estaban falando de sexo e el dícía que o acto sexual pode ser limpo pero entonces non será bo -algo así.

Concordo con el. Os mellores orgasmos da miña vida foron en días de regra. Co meu descoñecemento da sexualidade “normal” nin se me ocorreu que coa regra non se tiñan relacións sexuais -falo, obviamente, dos días de pouco fluxo, primeiro ou últimos- e nin comentaba esa circunstancia, se xurdía, facíao. A parella, xa no fregado, tampouco dicía nada -hai que recordar que nese momento, cando eu empecei a ter relacións sexuais, éstas non se prodigaban moito e supoño que el pensaba que tampouco era cousa de pórse mexeriqueiro- e así seguín. En algún momento falando cunha amiga, quedou moi sorprendida de que o fixeramos neses días e foi cando me enterei de que normalmente non se facía.

Pouco a pouco fun descubrindo que a min, nos días previos á regra e ao principio dela, era cando máis me apetecía e os orgasmos eran máis intensos. Cheguei a conclusión de que esa mala sona que ten é inxustificada. A miña teoría é que neses días hai unha hipersensibilidade que potencia as sensacións; o que che molesta, cabrea e o que che gusta, gusta máis.

Non sei se hoxe en día sigue ese costume pero o que si sei é que o limpo segue a estar de moda. Nun deses estudos que se fan sobre a sexualidade na xente nova, uns mozos comentaban que se unha moza fai sexo oral é unha porca -guarra, dicían eles-, aínda recoñecendo que lles gustaba que llo fixeran.

A limpeza está moi sobrevalorada, coñecín persoas que non podían deitarse con alguén que non se duchara previamente, tiña que ulir a xabón. Eu teño moi boa relación cos olores naturais. Para min o sexo está relacionado con olores naturais, non con perfumes -que parecen ser moi motivadores noutras persoas.

Cando lin O Perfume pareceume moi interesante a formulación de que unha persoa poida ser rexeitada non por ulir mal, senón por non ulir.

Quen mente?

Buenafuente ten unha sección no seu programa que se chama así, é un xogo que vai diso, de saber quen mente e quen di a verdade. Non sempre é doado. Na vida tampouco.

Os primeiros mentireiros -de masas- deberon ser os publicistas. Empezaron sendo esaxeracións para gabar o producto e fóronse convertendo en mentiras non demostrables a curto prazo -o que dura algo, por exemplo…

Tamén na política se empezaron a utilizar as técnicas de mercadotecnia, con moito éxito, por certo. Antes xs políticxs adoitaban ser persoas con certa relevancia social pola súa capacidade intelectual e o desexo de mellorar as condicións de vida da cidadanía, normalmente maiores e non especialmente ben parecidos. En xeral tiñan credibilidade. Agora case todxs son guapxs ou interesantes e cunha estética adecuada. Con iso xa nos vale…

Os xornais foron un bo medio para coñecer a realidade. Tiñan credibilidade. Era frecuente escoitar “é certo, lino no xornal”. Pero tamén a prensa entrou na mercadotecnia. Púxose de moda un eslogan, non sei de quen, que define o bo xornalismo coma a publicación do que moleste ao poder -máis ou menos. Identificaron poder con políticxs e levouse isto a uns extremos nos que “molestar” parece o único obxectivo. Se nunha entrevista o entrevistado non se molesta por algo, non é boa, se unha nova gaba a actuación de algén, non é noticia… E agora estamos en subornar a alguén para conseguir “trapos sucios” ou que o titular sexa “fulano dixo” -independentemente de que o que di sexa certo…

Das redes sociais, nin falo. Até hai “concursos” para acertar o que é verdade e o que é mentira -fake ou non fake, din…

Con este panorama cada vez resulta máis difícil crer a ninguén e unha xa non sabe de que ou de quen fiarse.

Non me gusta esta sensación de alerta permanente, de desconfianza en todo… Sei que pode parecer cousa da idade, e será, pero boto de menos cando unha podía confiar en que o que aparecía publicado nun xornal era certo, en que o que viña mirar o contador da luz era empleado da compañía eléctrica, en que se te chamaban por teléfono sería alguén coñecido…

Publicar listas

Esta obsesión que nos entrou de querer saber todo de todos non a remato de entender. Nun caso concreto, en quente, pode parecer moi lóxico e sensato, pero coñecéndonos… non sei eu.

Entre a publicación de listas e os pasquíns non hai nin liña vermella.

Non é un tema novo, xa se ten falado de listas de pedófilos, de violadores, de defraudadores… agora mesmo xa se albisca a posibilidade de coñecer as persoas que teñen transtornos da personalidade e ata as que teñen enfermidades mentais ou físicas -para as compañías de seguros sería moi útil.

A tentación de publicar listas con fins espurios é forte. Xa se teñen dado moitos casos de atentados contra a intimidade agora mesmo -sendo unha actividade ilegal- con fins políticos, comerciais, morais… E sinceramente, non teño nada claro que contribúa ao bo desenvolvemento da xustiza -a non ser nos casos de prófugos, pero iso xa é legal.

Temos tendencia ao linchamento e a crueldade dunha masa cabreada pode levar a máis dunha traxedia. Non confiamos na xustiza. E non é que eu confie moito, pero asúmoo coma un mal menor. En calquera dos casos que mencionei o que quero é confiar en que serán xulgados e condeados, se son culpables, máis que coñecer a súa cara ou o seu nome.

Por outra banda non acabo de entender por qué a corrupción no público é peor que no privado. Alguén que se enriquece a costa da súa empresa e a leva á ruína, ao peche, un ERE, despidos… non nos afecta a todxs? ou no mellor dos casos repercutirá nos prezos, que afectan aos consumidores. Non tivemos que pagar entre todxs a ruína dos bancos polo enriquecemento e mala xestión dos banqueiros?

Sinceramente, creo que o único que interesa das listas de defraudadores é ver de que partido son para utilizalo na campaña electoral.

A min o que me interesa é o asunto económico, que se restitúa o roubado e se pague a multa -nin sequera que vaian ao cárcere (máis aló da prevención na investigación), que tamén me costaría cartos- Como se chamen ou de que partido sexan dáme igual.

A modernidade

A modernidade hoxe é a tecnoloxía, pero sempre houbo modernidade e sempre a afrontamos de forma estúpida. Refírome a estupidez no sentido de torpeza para comprender as cousas máis que a falta de intelixencia, aínda que teñan relación.

A nai de tódalas estupideces é a relación -falta de relación- coa natureza. En xeral o uso que facemos da modernidade non concorda coa ecoloxía, pero no momento que aparece algo moderno… aló que imos.

Vou mencionar algunhas cousas que foron modernidade no seu momento.

Os cueiros desbotables dos bebés. Apareceron e o seu uso xeneralizouse até o punto de que hoxe considérase artigo de primeira necesidade e a frase “non ter nin para cueiros” soa igual de dramática que se fora para pan ou leite. O que vou dicir valería tamén para envases de plástico, panos da man, papel de cociña…

Aparece un producto novo que é útil pero que ten algún inconveniente -case todo o ten. En vez de valorar pros e contras e optar por utilizalos pero non sempre, a publicidade e a estupidez lévannos a consideralos imprescindibles.

Exemplo dos cueiros: Aparecen os cueiros desbotables que son caros e xeneran moito lixo -malo, non reciclable- e pola outra banda están os de tea que se lavan, reutilízanse e tamén contaminan un pouco co deterxente. Unha decisión non estúpida -segundo o vexo eu- sería utilizar os desbotables en ocasións puntuais -viaxes, estancias curtas fóra da casa…- e seguir a utilizar os de tea o resto do tempo. Aforraríanse cartos e residuos. De feito coñezo xente que empezou a utilizalos desta maneira. Entre a publicidade e a estupidez convencéronnos de que eran máis hixiénicos os desbotables.

Paréceme que coa tecnoloxía estanos a pasar o mesmo e aquí os argumentos son a rapidez, a seguridade, a comodidade… Temos que aforrar tempo na espera que se descargue unha páxina, segundos; en chegar a un lugar, minutos-… É máis cómodo que o coche nos fale, a min que nin se lle ocorra; que o teléfono sexa máis pequeno, ou máis grande; que poidamos pór o lavalouzas dende o traballo, non entendo moi ben porque non o poñemos cando estamos na casa; que fagamos as xestións por teléfono ou por internet, e así nos saen moitas…

Ao remate o que importa é consumir o que nos manden pero coa sensación de que o facemos porque somos moi intelixentes e moi prácticxs.

Que non digo eu que en algúns casos sexa útil pero meterse nese vórtice sen valorar vantaxes e inconvenientes…

Estar á última en tecnoloxía non debera ser un fin en si mesmo. A tecnoloxía tamén xera moito lixo perigoso e os materiais que se utilizan para a fabricación non son ilimitados.

Realidade virtual

Onte vin na sexta a entrevista que lle fixo Évole a Varoufakis. En varias ocasións Varoufakis explicou a Évole que a información que tiña respecto do que pasa nas reunións europeas: consellos de ministros, comisións… non é certa, que esa información é a que dan os xornalistas que ven a política e os partidos políticos coma un partido de fúbol. Segundo Varoufakis as reunións son serias, escoitanse uns aos outros, buscan solucións… -uns xornalistas dixeran previamente que cando fala o ministro grego, os outros len a prensa ou manexan as tabletas.

Insistiu, en mais dunha ocasión, en que o que vemos na prensa non ten nada a ver co que pasa na realidade. Mesmo nun momento pareceume que quíxolle botar na cara que a información que tiña era só a sacada dos xornais.

Aquí quero dicir dúas cousas relacionadas cos medios de comunicación; a primeira é que concordo con Varoufakis en que moitos xornalistas “interpretan” os feitos con ese enfoque futbolístico e despois dan a noticia e opinan, co que a realidade resultante pode distar moito da acontecida ou polo menos ter outros matices, e a segunda é que outros xornalistas, coma o caso que comento, en vez de preguntar directamente preguntan a través dos comentarios ou das noticias doutros xornalistas. Isto obriga a/ao entrevistadx a ter que desmentir a noticia, a atención xa se fixa neste aspecto e queda desdibuxada a súa propia opinión -fóra da confrontación.

A mellor proba da realidade virtual son as redes sociais.

Os programas de TV utilizan a posición do programa nos temas do momento (trending topic) para presumir de audiencia, e iso é certo en parte, se estou opinando é porque o estou vendo. Ao mesmo tempo, nos tuit, estase a falar mal do programa, ou dos tertulianos, ou do presentador… pero iso non importa, só que o están vendo. E a xente que tuitea criticando está a darlle audiencia ao programa, crea polémica na rede e a xente sintoniza o programa. Total unha realidade nas redes denostando algo e unha realidade real coa porcentaxe de audiencia mais alta da súa franxa horaria.

Hai pouco houbo unha campaña en tuiter para baixar a audiencia dunha cadea que o que fixo foi colocala líder.